Kαι μένεις σαν μαλάκας . . .

Και μένεις σα μαλάκας,  σαν αποχαυνωμένος αυνάνας και χαζεύεις τις ζωές των άλλων... Και ξέρεις ότι προσπάθησες να έχεις μια ζωή πιο αληθινή...Και ξέρεις ότι το θες πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο... Και είναι γύρω σου μαζεμένοι όλοι οι σχετικοί και άσχετοι πρόθυμοι να επιρρίψουν ευθύνες, να αποφανθούν με σχεδόν υστερική σιγουριά για τη ζωή σου, ακόμα και αν οι ίδιοι είναι βουτηγμένοι στο ψέμα και την ενοχή, στο περίπου και το βόλεμα...

Και συ τους έχεις σιχαθεί όλους αυτούς...Δεν έχεις τίποτα να πεις...ξαφνικά δεν έχουν λόγο ύπαρξης στη ζωή σου...Και προσπαθείς να βρεις τι στο διάολο άλλαξε...Και γελάς συγκαταβατικά, αποδεχόμενος στωικά τη νέα πραγματικότητα, ενώ στην ουσία θέλεις να κλάψεις για την κατάντια σου, για την μικρότητά σου, για την ανικανότητά σου να σταθείς στα πόδια σου και να διεκδικήσεις αυτό που στ’ αλήθεια θέλεις...Σωπαίνεις και μέρα με τη μέρα συνηθίζεις τον καινούριο σου ρόλο...



Και σου λένε να μη θυμάσαι,να μην σκέφτεσαι,να τα κάνεις όλα από την αρχή...Πώς γίνεται να αλλάξεις σελίδα όταν δεν πρόλαβες να γράψεις ούτε το πρώτο γράμμα? Και προσπαθείς να ερμηνεύσεις τ’ ανερμήνευτα μήπως και ηρεμήσεις την ψυχή σου...Το μόνο όμως που καταφέρνεις είναι να εγκλωβίζεσαι στο χρόνο...
Δεν υπάρχουν απαντήσεις ,μόνο εικασίες...


Πλέον προσπαθώ να σταματήσω ν’ ακούω...Να βάλω τους δικούς μου όρους...Να ζήσω την αλήθεια που θα επιλέξω...



 
 
Y.Γ Όχι , και βέβαια δεν πρόκειται για δική μου έμπνευση.. Αλλά θα μπορούσε..  Τέλος πάντως ευχαριστώ την αδερφή μου για την παραχώρηση ενός εκ των πολλών και εξαιρετικών δημιουργημάτων της και φυσικά για την άδεια δημοσιοποίησής του...

Γεια σε όλους σας... Με υγεία δηλαδή -όπως πρόσφατα συνειδητοποίησα-.... Ή μάλλον γεια χαρά ..δηλαδή με υγεία και χαρά... Σήμερα καλωσορίζουμε ακόμη μία εκπληκτική συνεργάτιδα, χρόνια φιλενάδα , μακρινή συγγενής , με καλλιτεχνικές και όχι μόνο ανησυχίες, έξαλλο στυλ και υπέροχα μάτια....Ας απολαύσουμε λοιπόν, κάποιους από τους καίριους ή άκυρους προβληματισμούς της , αυτή τη φορά αναφορικά με την ανθρώπινη ζωή και την αξία της....

Καλημερούδια! Τι κάνετε? Μια χαρά φαντάζομαι, Ιούνιο μήνα... Λοιπόν σήμερα θα έχετε την χαρά να γνωρίσετε ένα ακόμη συνεργάτη , εμένα εννοείται, που αποφάσισα επιτέλους να γράψω άρθρο για το Cenicero... Mετά από παρακλήσεις της (πάντα υπέροχης) Μέλπως και αφού όλος ο κόσμος πλέον έχει γράψει , είπα και εγώ να συνεργαστώ με αυτό το φανταστικό , μοναδικό blog! Kι αφού έχω εξετάσεις κι χρόνο για περίεργες σκέψεις (θα έχετε προσέξει ότι όταν κωλοβαράς το ρίχνεις στη φιλοσοφία) είπα να τις μοιραστώ με εσάς ...

Τις προάλλες λοιπόν , έτσι στο ξεκάρφωτο , μου ήρθε φλασιά το θέμα της ανθρώπινης ζωής , κυρίως της αξίας. Η αφορμή: κάπου άκουσα ότι οι άνθρωποι ψάχνουν πλανήτες με σχετικά ευνοικές συνθήκες για την διατήρηση της ζωής. Ο λόγος?  Μα για να πάμε την αφεντιά μας  σε άλλο πλανήτη , τώρα που όπου να 'ναι θα καταστρέψουμε με τρομερή επιτυχία τον δικό μας, για να μην χαθεί το είδος μας. Κι αναρωτιέμαι είμαστε τόσο πολύτιμοι που θα μας στερηθεί το υπόλοιπο σύμπαν?

Βασικά , πολλά είδη εμφανίστηκαν στη Γη (και μπορεί και αλλού , δεν το ξέρουμε ) και μετά εξαφανίστηκαν , αλλά αυτό δεν επηρέασε ούτε στο ελάχιστο την πορεία του σύμπαντος. Άρα, λογικά , ούτε η δική μας εξαφάνιση θα ενοχλήσει κανέναν...

Όμως ο άνθρωπος θεωρεί τη ζωή του "ύψιστο αγαθό" ... Γιατί άραγε? Αφού για τον υπόλοιπο κόσμο δεν σημαίνει τίποτα, ούτε καν για τα άλλα είδη του δικού μας πλανήτη. Αφού , είτε υπάρχουμε, είτε όχι , ο κόσμος δεν επηρεάζεται σχεδόν καθόλου... Εμείς γιατί θεωρούμε τόσο σημαντική τη ζωή μας?

 Καταρχήν , την αξία ενός πράγματος την καταλαβαίνουμε καλύτερα όταν χάσουμε. Με βάση αυτό, ας δούμε ένα παράδειγμα... Μια λιονταρίνα μητέρα έχει μητρικό ένστικτο , όπως όλα τα ζωά... Ο θάνατος του μωρού της θα την αγγίξει , θα τον συναισθανθεί... ΄Οταν χαθεί ένας άνθρωπος , οι δικοί του άνθρωποι, θα λυπηθούν επίσης. Όμως η ούτε λιονταρίνα θα νοιαστεί για το νεκρό άνθρωπο , ούτε οι άνθρωποι για το λιονταράκι. Συμπέρασμα ,  η ζωή κάθε πλάσματος έχει αξία μόνο για τα υπόλοιπα ίδια πλάσματα...

Άρα καταλήγω στο ότι η ανθρώπινη ζωή από μόνη της είναι ανούσια και μηδαμινής σημασίας. Αποκτά όμως νόημα επειδή ζούμε με συνανθρώπους μας και γι αυτούς είναι σημαντική. Η ζωή μας έχει αξία μόνο στο μυαλό των μυαλό των άλλων ανθρώπων, αλλά αν το δούμε σφαιρικά, δεν έχει.Βέβαια, οι άνθρωποι είναι εγωιστές και τείνουν να γενικεύουν καταστάσεις. Πχ , όταν κάτι τους είναι χρήσιμο , το ονομάζουν χρήσιμο , αν κάτι το βρίσκουν ενοχλητικό, το λένε κακό , αν κάτι είναι σημαντικό για τους ίδιους, το ανακηρύσσουν ζωτικής σημασίας... Άρα θεωρούν ότι η ζωή τους , επειδή έχει αξία για τους ίσιους , έχει για όλα τον κόσμο. Το είδος μας είναι αλαζονικό και έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Η πρόθεσή μας να διαιωνίστούμε σε άλλον πλανήτη είναι κατά την γνώμη μου εγωκεντρική και ανήθικη. Πιστεύουμε ότι επιβάλλεται να διατηρηθούμε πάση θυσία ,λες και θα λείψουμε σε κανέναν. Και στο κάτω κάτω έχουμε αποδείξει μέσα από την Ιστορία ότι είμαστε ένα είδος ικανό για κάθε έιδους φρικαλεότητα και υπερβολή.Αυτά εννοείται πως δεν μας απασχολούν. Καταλήγω, για να μην σας κουράζω ότι ο άνθρωπος είναι υπερβολικά εγωιστής και αλαζόνας, και μάλιστα χωρίς να το αξίζει.

 Ό,τι θεωρεί πολύτιμο ο ίδιος, όπως η ζωή του, το επιβάλλει κι ας μην είναι όντως σημαντικό... Σαν άνθρωπος, βέβαια . κι εγώ πιστεύω ότι η ζωή των συνανθρώπων μου είναι σημαντική, αλλά αυτήν την αποψή δεν την περιορίζουμε σε εμάς, αυτό είναι το λάθος μας. Δεν είμαστε κυρίαρχοι πουθενά κι οι απόψεις μας δεν έχουν νόημα για τους άλλους , και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσει η ανθρωπότητα τόσο το καλύτερο.

Αυτά από μένα, σας εξάντλησα , το ξέρω.... Τί να κάνω, έμπνευση είναι αυτή...Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και φυσικά ευχαριστώ το Μελπουλίνι που μου έδωσε την τιμή ( λέμε τώρα, έτσι να τη γλείψουμε λιγάκι) να εκφράσω τις ιδέες μου...Φιλάκια ρουφηχτά σε όλους!

ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ...... ΝΟ 3!!!

Καλημέρα σε όλους! Επιτέλους  , μετά από μια πραγματικά εξουθενωτική περίοδο αδιάκοπου διαβάσματος για κάτι καταπληκτικά αμερικάνικα πτυχία που κρίνουν αν ξέρεις αγγλικά , φυσικά μετά από αμοιβή που ανέρχεται στα 180 ευρώ ,είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσω ότι θα αρχίζω κάποια στιγμή ξανά να ασχολούμαι -τακτικά και σοβαρά- με το cenicero , αν και χωρίς εμένα μια χαρά είναι.. (!!!) ...(βλ. προηγούμενες αναρτήσεις--> περικλής και evridiki )....To ξέρω ότι χαρήκατε υπερβολικά πολύ και ετοιμάζεστε να κάνετε πάρτυ με αυτά τα χαρμόσυνα νέα , αλλά προς το παρόν έχουμε 3ο συνεργάτη!!! Πραγματικά είμαι συγκινημένη με την προθυμία όλων και περισσότερων προσωπικοτήτων του ελληνικού σχολικού στερεώματος να βάλουν με το άρθρο τους ένα απειροελάχιστο λιθαράκι στον ναό του ακούει στο όνομα cenicero! Ναι! Είναι γεγονός... Η ξανθιά , μπουκλωτή , οικολόγα, πεντακάθαρη , - θα έλεγα το ζώδιο της αλλά φοβάμαι ότι θα παρεξηγηθεί -  συνησιότισα , καλή  φίλη και στο ίδιο θρανίο για τον τελευταίο 1 χρόνο , σας παρουσιάζω την angelina με το πρώτο αρθράκι της στο ιστολόγιο -και δεν νομίζω τελευταίο- , με θέμα τι άλλο.... το περιβάλλον!

Γεια σας, γεια σας , γεια σας! Τι μου κάνετε? Πάντα καλά! Επιτέλους , αξιώθηκα να γράψω ένα άρθρο για το cenicero που τόσο καιρό λέω και ξαναλέω στην φίλη μου , την Μέλπω... αφού έκαναν την αρχή οι άλλοι δύο συνεργάτες του blog...
Είναι ένα θέμα που νομίζω πως σας απασχολεί όλους σας... Το περιβάλλον! Απογοητευτήκατε .. ε? Περιμένατε κάτι πιο πιασάρικο .. ε? Δεν θα σας πω κάτι καινούργιο... απλά αν καταφέρω να σας κάνω να το σκεφτείτε έστω και λίγο παραπάνω θα έχω πετύχει κι εγώ κάτι .... !

Λοιπόν , όπως όλοι γνωρίζετε η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι από τα πιο σοβαρά προβλήματα της κοινωνίας μας και αυτό με το οποίο κάθε άνθρωπος οφείλει να ασχοληθεί αφού θέτει σε κίνδυνο την ίδια μας την ζωή ... Η φύση προσφέρει ένα καταφύγιο στον άνθρωπο. Υπερασπιζόμενος, λοιπόν την φύση υπερασπίζεται το ανθρώπινο είδος και εξασφαλίζει την επιβίωσή του.... Τα στοιχεία του περιβάλλοντος εξαρτώνται τα μεν από τα δε και είναι άρρηκτα συνδεδεμένα... Είναι αυτό που ονομάζουμε οικολογική αλυσίδα....  Αν ένας κρίκος από αυτήν την αλυσίδα καταστραφεί τότε ολόκληρο το σύνολο διαταράσσεται... Θα αντιλαμβάνεστε βέβαια, πως η ισορροπία της φύσης είναι εύθραστη. Στις μέρες μας μάλιστα , δυστυχώς για μας , έχει ήδη σπάσει ....

Εμείς όμως , τί μπορούμε να κάνουμε γι αυτό?  Η απάντηση βρίσκεται σε απλές , καθημερινές κινήσεις... Ίσως οι περίσσοτεροι από εσάς να τις έχετε ακούσει πολλές φορές ... ίσως πάλι όχι.... Το θέμαδεν είναι να τις ακούμε , το θέμα να τις εφερμόζουμε... Είναι πραγματικά τόσο δύσκολο να κλείνουμε τα φώτα όταν βγαίνουμε από ένα δωμάτιο? Και βέβαια όχι ... Πρέπει να έχουμε οικολογική συνείδηση... Μπορούμε παράδειγμα ... να μην σπαταλάμε το νερό , να μετακινούμαστε με τα πόδια, το ποδήλατο και για τις πιο μακρινές αποστάσεις με το λεωφορείο ή το μετρό... Να μην πετάμε για κανένα λόγο σκουπίδια στο έδαφος αφού υπάρχουν δοχεία απορριμάτων που εξυπηρετούν αυτό το σκοπό , να μαζεύουμε και να ανακυκλώνουμε τα προιόντα από πλαστικό , γυαλί ή αλουμίνιο. Ακόμα και για τα ψώνια μας στο super market μπορούμε να μην χρησιμοποιούμε τόσες πλαστικές σακούλες ή συσκευασίες....

Πιστεύω πως πολλοί μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα... Αν κάνουμε μια μικρή προσπάθεια κα΄θε μέρα, το περιβάλλον θα είναι λιγότερο εχθρικό απέναντί μας και φυσικά λιγότερο μολυσμένο... Το λιώσιμο των πάγων , η τρύπα του όζοντος , η έλλειψη νερού είναι φαινόμενα που μας τρομάζουν αλλά που όμως εμείς τα δημιουργήσαμε.... Πρέπει να καταλάβουμε πως η Γη είναι το ΄σπίτι μας και οφείλουμε να την προστατεύσουμε... Και καλό είναι να θυμάστε πάντα .. : Δεν κληρονομούμε την Γη από τους προγόνους μας αλλά την δανειζόμαστε από τα παιδιά μας.... Antoine de Saint Exypery

Δεν συμφωνείτε? ....... Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας ... Να στε καλά όλοι!

ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ .... ΝΟ 2!!!!!!!

Ναι κυρίες και κύριοι , φίλες και φίλοι , αναγνώστες και αναγνώστριες η ζωή όλων μας δεν θα ειναι πια η ίδια.... Μετά την ομολογουμένως τεράστια επιτυχία του άρθρου- διαλόγου του Περικλή, πλήθος θαυμαστών και θαυμαστριών θέλησαν να συμμετέχουν ως συντάκτες στο παρόν ιστολόγιο... Συμμαθήτρια , συνομίληκη , πολύ καλή φίλη για πολλά χρόνια , γκρινιάρα , λιγομίλητη , ψυχούλα , που ακούει στο όνομα evrydiki αποφάσισε να δημοσιεύσει για πρώτη φορά κάτι δικό της... Την ευχαριστούμε και ελπίζουμε να σας αρέσει....

ΜΗ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΤΗ ΣΑΤΙΡΑ!!!

Ωπ! Καλημέρα είστε όλοι καλά; Σίγουρα; Α πολύ χαίρομαι! Λοιπόν… αρχικά θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη φοβερή και τρομερή δημιουργό αυτού του blog και πολύ καλή μου φίλη ,τη μέλπω, που μου δίνει την ευκαιρία να γράψω κι εγώ κάτι μικρό και ασήμαντο σε αυτό το μεγαλομέγιστο, τιτανοτεράστιο και υπερωκεάνιο blog!

Όπως γνωρίζουμε λοιπόν η σάτιρα στις μέρες μας αποτελεί πηγή εντάσεων και διαφωνιών. Είναι άλλωστε φανερό πως δεν είναι και λίγα τα εξώδικα και οι επιπλήξεις που έχουν δεχτεί σατιρικές εκπομπές όπως για παράδειγμα το Ράδιο Αρβύλα από δήθεν παναγιότατους και μη. Τι είναι λοιπόν η σάτιρα; Προφανώς είναι μια επίθεση στο κατεστημένο, στη εξουσία και στις επικρατούσες ιδέες. Οι σατιριστές δε διστάζουν να βάλουν στο στόχαστρο οτιδήποτε αρκεί βέβαια να είναι δημοσιοποιημένο. Ως αποτέλεσμα πολλοί επιθυμούν να θέσουν όρια σε αυτή την επικριτική και συχνά σκληρή γελοιοποίηση. Η σάτιρα λοιπόν έχει σκοπό να ξεσκεπάσει με πονηρό ίσως τρόπο τα ελαττώματα και τις αδυναμίες της κοινωνίας μας. Καταφέρνει να διαβρώσει τα διάφορα προσωπεία αποκαλύπτοντας το ψεύδος και την υποκρισία. Η πολιτική και κοινωνική σάτιρα θίγει τα κακώς κείμενα και μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στη διόρθωσή τους. Ακόμη η σάτιρα λειτουργεί αφυπνιστικά για τους πολίτες και οδηγεί στην αυτογνωσία και στη βελτίωση των αδυναμιών. Ωστόσο είναι γνωστό πως λίγοι αποδέχονται τη διαπόμπευσή τους. Μη μπορώντας να υποστηρίξουν τη θέση τους με επιχειρήματα και χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν πως από τη φύση της η σάτιρα είναι αμείλικτη και δεν κάνει διακρίσεις καταφεύγουν στα δικαστήρια και εξευτελίζονται ακόμα περισσότερο.

Προφανώς η σάτιρα δεν μπορεί να ασκηθεί από τον οποιονδήποτε. Η σάτιρα ασκείται από άτομα διορατικά με έντονο το αίσθημα του αυτοσαρκασμού και της οξύνοιας, βλέπε Αντώνη Κανάκη. Ο σατιρικός είναι ο πρώτος που οφείλει να διακρίνει την υποκρισία και την αναισθησία για να τη φανερώσει και στους άλλους, όχι αυτούσια αλλά συγκαλυμμένη με το πέπλο του γελίου.

Το πρόβλημα υπάρχει όταν ο σατιριστής δεν έχει τα χαρακτηριστικά που προαναφέρθηκαν, ούτε και το λεπτό χειρισμό που απαιτείται ώστε η σάτιρα να βρεί το στόχο της. Πρόβλημα δημιουργείται και όταν ο σατιριζόμενος δεν αποδέχεται τη σάτιρα. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως ευθύνεται η ίδια η σάτιρα, εφόσον αυτοσκοπός της είναι να στηλιτέψει και επομένως είναι λογικό να στεναχωρεί τους ανθρώπους στους οποίους ασκεί κριτική και φανερώνει τα ελαττώματα τους. Κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι αδιανόητο να υφίσταται σάτιρα με όρια. Διότι αν υπάρχει κάτι σε αυτό τον κόσμο που δεν πρέπει να έχει όρια τότε αυτό είναι η σάτιρα. Γιατί πείτε μου, ποιος είναι ικανός να θέσει αυτά τα όρια και με ποια κριτήρια; Μήπως είναι σωστό να μη σατιρίζονται για παράδειγμα πρόσωπα της εκκλησίας και να σατιριζόμαστε μόνο εμείς οι κοινοί θνητοί που δεν έχουμε την εξουσία της εκκλησίας στα χέρια μας; Ε;;;

Από την άλλη η δήθεν σάτιρα που απλώς γελοιοποιεί χωρίς να έχει άλλο αποτέλεσμα είναι ένα ανούσιο αστείο που προσβάλλει την προσωπικότητα του ατόμου και γι’αυτό είναι καταδικαστέα

Η κοινωνία μας λοιπόν έχει ανάγκη τη σάτιρα που άφοβα επικρίνει οτιδήποτε ανήθικο αδυνατούν να ξεσκεπάσουν οι νόμοι της κοινωνίας παρόλαυτά για να είναι επιτυχημένη αυτή η σάτιρα πρέπει να εκπληρώνει το σκοπό της και να υπακούει μόνο στους δικούς της κανόνες. Αυτά! θενκς! Περιμένω σχόλια!.

ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ..............!!!!

Ναι κυρίες και κύριοι το ξέρω ότι τα τελευταία βράδια δεν κοιμόμαστε καλά και η φαγούρα έχει γίνει ανυπόφορη... Αλλά από σήμερα έχουμε καινούργιο συνεργάτη στο cenicero... Συνομήλικος (σχεδόν) , συμμαθητής , συνοδοιπόρος , μουσικός , πολυλογάς, πότε αισιόδοξος ,πότε μουτζούφλης και από τους λίγους που αξίζουν να γίνουν συνεργάτες μου (μετριοφροσύνη πάνω από όλα) και να δημιουργήσουν μέσα από το καταπληκτικό ιστολόγιο , που ακούει στο όνομα cenicero... Σήμερα θα σας παρουσιάσω την πρώτη του απόπειρα να δημοσιεύσει κάποιους από τους προβληματισμούς του , θα κόψω αντιδράσεις και θα δούμε αν θα ξαναδημοσιεύσει τίποτα άλλο... Καλή διασκέδαση...!


ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΌΣ.....?

- Πόσο άχρηστος μπορεί να νιώθει ώρες ώρες ένας άνθρωπος? Ερώτηση είναι αυτό θα μου πεις? Κάθομαι λοιπόν τρεις μέρες τώρα , έχοντας τραβηγμένο το σκούρο μπλε πέπλο της απαισιοδοξίας πάνω από τον κόσμο μου και συλλογίζομαι.. Αυτήν την στιγμή νιώθω να καταχρώμαι την ζωή που μου χαρίζεται. Έχω διαβάσει σαν καλό παιδί όπως έμαθα και συνήθισα 16 χρόνια τώρα στο επάγγελμα , έχω κάνει την βόλτα μου και να μαι πάλι σπίτι... Τώρα τι? Τώρα τίποτα! Που να ξερε η φουκαριάρα η μάνα μου , όπως λέει και ο παππούς, ότι θα έκανε έναν τόσο άχρηστο γιο... Δεν είναι ότι δεν έχω τι να κάνω, είναι ότι δεν μπορώ να αποφασίσω... Μα απέτυχα τόσο στην ζωή μου?

- Μα όχι ρε συ βλάκα , τι λες τώρα? Τόσα έχεις καταφέρει! Κοίτα γύρω σου, μουσική , παρέες, σχολείο, όλοι σε παινεύουν!

- Ναι αλλά εγώ με παινεύω? Όλα μου φαίνονται σκοτεινά και άδεια...

- Γιατί ρε συ?

- Όλα μου φταίνε! Η μία που δεν ανοίγει το κινητό , ο άλλος που έχει μάθημα , η άλλη που διαβάζει... Μα γιατί όλα στραβά? Βαριέμαι, το νιώθεις?

- Γιατί στραβά ρε συ? Τέλεια είσαι! Πάλι βαριέσαι? Χρόνο δεν ήθελες πέρυσι? Ορίστε ,έχεις άπλετο!

- Λιγότερο ελεύθερο χρόνο!Να κάνω κάτι , κάτι διαφορετικό, καινούργιο να καλύψω τον χρόνο μου... Να μην κάθομαι σε έναν καναπέ, κοιτώντας τον τοίχο , κάνοντας ΤΙΠΟΤΑ!

- Τόσα έχεις να κάνεις! Είσαι αχάριστος... Ανικανοποίητη φύση παιδί μου...

- Άνθρωπος λέγεται....

- Μαλάκας λέγεται....

- Ίσως έτσι να με χαρακτήριζει κανείς τώρα....

- Μα τόσα παιδιά να μην έχουν όσα έχεις εσύ και να βαριέσαι? Ντροπή σου!

- Ντροπή μου...

- Και τί έχεις στο μυαλό σου να κάνεις για να ξεβαρεθείς? Πάντα έχεις κάτι στο μυαλό σου...

- Θέλω να παίξω λίγη μουσική αλλά δεν γίνεται, θέλω να βγω με το κορίτσι μου αλλά δεν γίνεται, θέλω να κολυμπήσω, να νιώσω ελεύθερος στο νερό , ελευθερία ποίησης , σκέψης , αλλά ούτε αυτό γίνεται... Ελευθερία θέλω...

- Ελευθερία να πεις ... γίνεται?

- Κάπως έτσι...

- Μα γιατί να μην την έχεις? Εσύ είσαι ο κυρίαρχος του εαυτού σου!

- Δεν ξέρω... Έτσι μεγάλωσα... Όταν σε μεγαλώνουν μέσα σε ένα γυάλινο κλουβί από μη και πρέπει τι θες να καταλήξεις? Έμαθα να φοβάμαι το ξένο, το φρέσκο , το διαφορετικό. Όλα έξω από κλουβί όσο καλά και να φαίνονται στην πραγματικότητα δεν ειναι έτσι...

- Δεν έχεις δίκιο...

- Ειρωνευόμουν φυσικά...Αλλά πως να το αποβάλλω αυτό? Μόνο εγώ μπορώ να το αλλάξω αυτό και δεν είναι εύκολο....

- Σάμπως δεν το ξέρω και εγω ...16 χρόνια μες στο κεφάλι σου είμαι...

- Ποιος φταίει για όλα αυτά? Η μάνα και η γιαγιά , κολλημένες εκεί. Δεν είναι ότι το θέλουν, δεν είναι ότι δεν το ξέραν ότι ο φόβος είναι παράλογος...

- Μην είσαι τόσο σίγουρος γι' αυτό ...ειδικά για την πρώτη...

- Χαχα , ωραίος και χιουμοράκι...πού ήμουν? Α, το πρόβλημα είναι ότι φοβούνται και αυτές, βλέπεις και αυτές έμαθαν να φοβούνται και τώρα είτε από εκδίκηση -ο άνθρωπος είναι εγωιστικό ον ας μην ξεχνάμε- ή από φόβο μήπως το διαφορετικό με κάνει κι εμένα διαφορετικό, χειρότερα ίσως ή καλύτερα από αυτές....

- Ωραία τό θεσες...

- Άρα φαύλος κύκλος...ε? Το πρόβλημα δεν είναι ποτέ τόσο μικρό όσο φαίνεται... Τώρα πώς το αλλάζω εγώ αυτό? Σιγά, σιγά όλα γίνονται... Ίσως να μην είμαι και τόσο άχρηστος τελικά... Είμαι καλός συνομιλητής... Έστω και με μένα....

- Άντε πάλι σ' εφτιαξα, πάλι λάδι την έβγαλες... Πώς τα καταφέρνω έτσι κάθε φορά... Χεχε...

- Άντε αύριο να βρω την Μέλπω να της το δώσω...Θα γκρινιάξει που είναι μεγάλο, θα το διαβάσει όμως, θα το κριτικάρει, μα μου ξου του.....

- Έλα τώρα που σε χαλάει... Αφού και οι δύο το ξέρουμε ότι την λατρεύεις εεε, το λατρεύεις εννοώ!

- Σου έχω πει ότι μου την δίνει που είσαι μέσα στο κεφάλι μου?

- Ναι... κααααλά....

- Πωπω , λές να το δημοσιεύσει?

- Ίσως....

- Ε, ας ευχαριστήσουμε για το διάβασμε τότε....

- Ευχαριστούμε παιδιά!
- Ευχαριστούμε Μέλπω!

-See you! Άντε φύγε τώρα, καλά τά παμε...ας γίνουμε πάλι ένα.....!