IDEAS

Remember, Remember, the 5th of November...

Μα τελικά πιστεύω πως αυτό που λείπει πλέον από τον κόσμο μας, είναι οι ιδέες. Συγκεκριμένα μια ιδέα.

Βλέπετε, στις μέρες μας η διάθεση και η φυσική αν θέλετε ορμή του ανθρώπου είναι έτοιμη για κάτι μεγάλο. Κάτι σπουδαίο για να γραφτεί στην ιστορία.

Περίπου ανα 50 χρόνια και πολύ λιγότερο μάλιστα ο κόσμος μας διαταρράσεται από κάτι σπουδαίο. Κάτι που άλλαζει το πρόσωπο του κόσμου. Πόλεμοι συνήθος, τρελοί, αλλαζόνες ηγέτες. Γεγονότα που αποσυντονίζουν την τάξη, την στασιμότητα, την αδράνεια της ζωής.

Τα τελευταία 50 χρόνια δεν έγινε τίποτα σπουδαίο. Μόνο προσπάθειες. Πάντοτε όμως πίσω από της προσπάθειες αυτές υπήρχε ένα μαύρο κουτί να τις υποδαυλίζει και να της βαφτίζει ως ασήμαντες. Ο λόγος φυσικά για την τηλεόραση, της διαφημίσεις και τα χιλιάδες μπιχλιμπίδια, μέσα προπαγάνδας φανερά και μη, τα οποία πλέον έχουν τον κυρίαρχο ρόλο στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Ό,τι κι αν γίνει, πιστεύαμε ότι θα περνούσε. Μήπως όμως βρισκόμαστε σε λήθαργο; Πόσοι λίγοι μα λίγοι νοιάζονται για το τί συμβαίνει πραγματικά γύρω μας; Πόσοι δεν χρησιμοποιούν την αντίδραση και την επανάσταση ως καταναλωτικό αγαθό και μάλιστα πολυτελείας; Η ιδέα της ύλης, του ψωνίζω άρα υπάρχω και της απόλυτης θνησιμότητας του ανθρώπου δεσπόζει πάνω από τον κόσμο τα τελευταία πολλά χρόνια. Και κανείς δεν τολμά φυσικά, ούτε καταφέρνει να την ταρακουνήσει.

Η ιδέα αυτή όμως, δεν μπορεί ακόμα τουλάχιστον να συμπεριλάβει την μαζική οργή, την θλίψη και την αγανάκτηση του ανθρώπου που κάθε μέρα βλέπει την οικογένεια του με απογοήτευση, χωρίς δουλειά και συχνά χωρίς φαϊ.

Κάθε ιδέα πέφτει και βυθίζεται στην ιστορία. Δεν πιστεύω πως η σημερινή ιδέα του κόσμου μας είναι αιώνια όπως φαίνεται και όπως λένε πολυάριθμοι ειδικόι.

Το κέφι υπάρχει. Ο χρόνος είναι σωστός. Η σχετική συμμετρία του κόσμου μας, περιμένει.

Από ποιά ιδέα όμως θα κρατηθούμε, θα ενωθούμε εμείς για να συνεχίσουμε αυτή την ιστορία; Πώς φτιάχνεται μια ιδέα; . . .

ΤΟΛΜΗ

Τόσα να πω. . . . . .



και να μην μπορώ τίποτα να γράψω . . . . . . . .

Εθνική Επέτειος. . .

25η αύριο... άλλη μια φορά ...
και απορώ, πως οι μεγαλύτεροι δεν έχουν βαρεθεί πια κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια...
δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να δείχνω τόσο μεγάλο ενθουσιασμό που αλλάζει η ώρα στα 40 μου. . .
Το πρωί, για δουλιές επισκεύθηκα το κέντρο... Είδα ζωή ακόμα... Είδα φτώχεια, είδα πλούτο, είδα ανθρώπους με κέφι και χωρίς... Ο καθένας μόνος του... Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με έναν συμπαθέστατο άνθρωπο, ιδιοκτήτη ενός απαρχαιωμένου, με την γλυκίτατη έννοια της λέξης, μπουγατσάδικου... Κάπου στη Σόλωνος, πιάσαμε λίγο την κουβέντα περιμένοντας ένα φίλο που είχε πάει για σάντουιτς... Αυτό που μου έκανε εντύπωση από το διάλογο μας, ήταν το κέφι του ανθρώπου αυτού καθώς μου περιέγραφε την δουλειά του... Την αγάπη και το κέφι του που στο χαμόγελο του έδειχνε ότι διατηρεί και τα 47 χρόνια που κάνει την ίδια δουλειά. "Εάν δεν το γούσταρα θα το είχα σταματήσει" μου είπε με χαμόγελο δίνοντας μου στο χέρι το θεσπέσιο κρεμώδες, τυλιχτό με φύλο παρασκεύασμα.

Πόσο κέφι και αγάπη μπορείς να βρεις σε έναν άνθρωπο ε;...
.
.
.

διαβάζοντας στον όλο και λιγότερο ελεύθερο χρόνο μου ένα βιβλίο του Stephane Hessel με τον ιδιότυπο τίτλο ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΤΕ και με την αφορμή της αυριανής, και σημερινής μάλλον γιορτής καθώς το πανηγύρι κρατεί απο σήμερα στα σχολεία μας, αλλα και στους δρόμους της Αθήνας όπως διαπίστωσα το πρωί , θα ήθελα να σας εκθέσω μια ερώτηση και να μαζέψω όσο το δυνατόν περισσότερο τις γνώμες όσων διαβάζουν και ενδιαφέρονται...

Πώς γίνεται, τόσα χρόνια πρίν έχοντας τίποτα, οι άνθρωποι να πετύχουν τόσα πολλά.... Και σήμερα, έχοντας τα πάντα να μην μπορούν να πετύχουν τίποτα...; κλαίνε και οδύρονται πίσω από κάθε πρόβλημα . . . ;

Με τίτλο. . .

Απέναντι στο προηγούμενο άρθρο μου,  με τίτλο . . . "Χωρίς τίτλο" . . .  και  εν όψη των καινούργιων συνθηκών, καταστάσεων και αναγκών της ζωής , αποφάσισα να προσπαθήσω γειώσω τις προηγούμενες απόψεις μου και να φανερώσω την άλλη οπτική πλευρά του θέματος . . .

Με λίγα λόγια στο προηγούμενο αρθράκι υποστήριζα ότι η ζωή μας είναι οι άλλοι και ζούμε αποκλειστικά για να συνυπάρχουμε και να επωφελούμαστε από αυτήν την καρποφόρα συνδιαλλαγή. . Αμ δε.. .   Οι άνθρωποι στην ζωή μας άλλοτε υπάρχουν , άλλοτε δεν υπάρχουν , φεύγουν, χάνονται ίσως να ξανάρθουν αλλά ποτέ δεν θα είναι στατικοί και παντοτινοί...  Απο πού και εως που εμείς μπορούμε να στηριζόμαστε- αποκλειστικα- σε αυτήν την ρευστή μεταβλητή , τους ανθρώπους γύρω μας... ?   Μάλλον από κείνη την στιγμή που δεν έχουμε μάθει να μπορούμε να στηριζόμαστε στους εαυτούς μας . . .

Μα η ουσία είναι να ζούμε για εμάς πρώτα από όλα.... Να νιώθουμε καλά και επαρκείς με τον εαυτό μας. . . Να μπορούμε να αντέξουμε την μοναξιά μας όταν δεν θα υπάρχουν άλλοι τριγύρω μας... Να τα βρούμε με τον εαυτό μας... να αγαπήσουμε το εγώ μας και ύστερα να καταφέρουμε να τα βρούμε και να αγαπήσουμε τους άλλους. . . .

Βέβαια για να τα κατορθώσουμε όλα αυτά φυσικά θέλουμε πρoσωπική εξάσκηση  .. αλλά και την βοήθεια των φίλων μας για να το συνειδητοποιήσουμε και να το ενισχύσουμε ... Άρα που καταλήγουμε? Ότι χρειαζόμαστε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους γύρω μας για να ανεξαρτητοποιηθούμε και να ενδυναμώσουμε το εγώ μας? Ώπα ώπα οξύμωρο του κερατά? Τα μπλεξα χειρότερα?  Δεν ξέρω τι λέω.... ? Χα μάλλον.... Μου αρέσει όταν μπλέκεται το πράμα γιατί φαντάζει τόσο πολύπλοκο και δύστροπο, τόσο πολύ,  που σχεδόν με πείθει ότι η απάντηση είναι κάτι παραπάνω από απλή...

Ανακεφαλαιώνοντας και συνοψίζοντας -και γαμώ τους επιλόγους μαθαίνουμε στην έκθεση .. ε? - όλα είναι στο μικρούτσικο μυαλουδάκι μας που προσπαθεί να βάλει ταμπέλες σε καταστάσεις και συναισθήματα ... ΟΥΥΥΥΥΥ λέω εγω! ΄Ενα έχω να πω μόνο...

Peace &  love . . .

Υ.Γ  Άλλα ντάλλα κυρίες και κύριοι...  ό,τι να ναι και άλλα παρεμφερή .. Νά μαστε καλά με τους εαυτούς μας και με τους γύρω μας. . .

Kαι μένεις σαν μαλάκας . . .

Και μένεις σα μαλάκας,  σαν αποχαυνωμένος αυνάνας και χαζεύεις τις ζωές των άλλων... Και ξέρεις ότι προσπάθησες να έχεις μια ζωή πιο αληθινή...Και ξέρεις ότι το θες πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο... Και είναι γύρω σου μαζεμένοι όλοι οι σχετικοί και άσχετοι πρόθυμοι να επιρρίψουν ευθύνες, να αποφανθούν με σχεδόν υστερική σιγουριά για τη ζωή σου, ακόμα και αν οι ίδιοι είναι βουτηγμένοι στο ψέμα και την ενοχή, στο περίπου και το βόλεμα...

Και συ τους έχεις σιχαθεί όλους αυτούς...Δεν έχεις τίποτα να πεις...ξαφνικά δεν έχουν λόγο ύπαρξης στη ζωή σου...Και προσπαθείς να βρεις τι στο διάολο άλλαξε...Και γελάς συγκαταβατικά, αποδεχόμενος στωικά τη νέα πραγματικότητα, ενώ στην ουσία θέλεις να κλάψεις για την κατάντια σου, για την μικρότητά σου, για την ανικανότητά σου να σταθείς στα πόδια σου και να διεκδικήσεις αυτό που στ’ αλήθεια θέλεις...Σωπαίνεις και μέρα με τη μέρα συνηθίζεις τον καινούριο σου ρόλο...



Και σου λένε να μη θυμάσαι,να μην σκέφτεσαι,να τα κάνεις όλα από την αρχή...Πώς γίνεται να αλλάξεις σελίδα όταν δεν πρόλαβες να γράψεις ούτε το πρώτο γράμμα? Και προσπαθείς να ερμηνεύσεις τ’ ανερμήνευτα μήπως και ηρεμήσεις την ψυχή σου...Το μόνο όμως που καταφέρνεις είναι να εγκλωβίζεσαι στο χρόνο...
Δεν υπάρχουν απαντήσεις ,μόνο εικασίες...


Πλέον προσπαθώ να σταματήσω ν’ ακούω...Να βάλω τους δικούς μου όρους...Να ζήσω την αλήθεια που θα επιλέξω...



 
 
Y.Γ Όχι , και βέβαια δεν πρόκειται για δική μου έμπνευση.. Αλλά θα μπορούσε..  Τέλος πάντως ευχαριστώ την αδερφή μου για την παραχώρηση ενός εκ των πολλών και εξαιρετικών δημιουργημάτων της και φυσικά για την άδεια δημοσιοποίησής του...

Τα ίδια.......

-Γειά...

-Τί πάλι εσύ;

-Ναι ρε, πάλι εγώ τι σαν τι διαφήμηση θα το κάνουμε;;; Και αν θες να ξέρεις ούτε εγώ χαίρομαι που σε άκουσα...

-Καλοσύνες...Τί τρέχει πάλι; Δεν φχαριστιέσαι το άνθος της εφηβείας σου; Τί με ενοχλείς;

-Ποιό άνθος ρε συ...Ποιά εφηβεία μας γαμάνε και συ κοιμάσαι...Δεν βλέπω εφηβεία εγώ...Μόνο μαύρο και άγχος...Πολύ άγχος τελευταία...

-Γιατί έτσι ρε συ τι σου χω πει; Τί κάνουμε στα δύσκολα; Κόλυμπαμε Κόλυμπάμε....!

-Πού να κολυμπήσω ρε συ;;;
Μέσα στη μαυρίλα!

-Πρόσεχε μόνο μην χτυπίσεις πάνω σε κανένα κρουαζιερόπλοιο και σε ψάχνουμε σαν την Αννούλα... Αλλά φτάνουν οι πλάκες...Τί έγινε ρε συ; Τί σου συνέβει πάλι;

-Η ερώτηση είναι τί δεν συμβαίνει ακόμα!Καλά ότι μασάω τη ζωή μου σαν ξεραμένη σταφίδα το 'χω συνηθίσει...Και το χειρότερο είναι ότι δεν νομίζω αυτό να αλλάξει ποτέ...Ίσως είναι έτσι τελικά ο άνθρωπος και δει ο σύγχρονος ηλίθιος, σαν και μένα...Αλλά το χώνεψα...Ούτος η άλλως υπάρχουν και πιό άμεσα θέματα...

-Για λέγε να σε ακούσω σε κάτι καινούριο...Πιάσε το απο ντο...
Κόψε ρε... Το θέμα πάντως είναι το μέλλον...Αυτό το τεράστιο κιβώτιο που σου ανοίγουν μπροστά σου. Τόσο μεγάλο και τόσο άδειο...Και σου λένε πως είναι δικό σου!Γέμισε το όπως θέλεις...!Πόσο κομπλάρεις Θεέ μου.Τί ξέρεις εσύ που ούτε την πιζάμα σου δεν μπορείς να διπλώσεις και θα πακετάρεις ένα ολόκληρο και άδειο κουτί για τη ζωή σου...

Αλλά κάπου εδώ αρχίζει το δράμα...Γιατί σιγά μην σε αφήσουν να το φτιάξεις μόνο σου...Ποιό μαλακισμένο σαν και μένα δεν έχει πάντα τη μάνα του απο πίσω να του πλένει, να του σιδερώνει και να του τα ' χει όλα έτοιμα...Έτοιμα ώστε να γίνεται πιο άχρηστος και άπο τούβλο!Οχι το τουβλο χτίζει, από ένα κομμάτι πατημένα σκατα στο δρόμο!

-Θα σου πω εγώ...Κανένα...

-Εμ και εσύ παθών...Όχι που θα γλίτωνες...Το κακό είναι πως αυτή η μάνα και δεν λέω πατέρας γιατί δυστυχώς δεν μένω με τον πατέρα μου πολλά χρόνια τώρα...Να κρατάει το αντίβαρο και να μην σαβουρίαζομαι το σακί κάτω... είναι και κολλημένη! Πού να πάς μουσική σχολή βρε άμοιρε; Θα ΨΟΦΗΣΕΙΣ στην ψάθα! Πήγαινε ιατρική...! Να κάνεις καριέρα να βγάζεις λεφτά...! Μα ρε μάνα δεν γουστάρω αυτό για τη ζωή μου!!! Και στα να μου αν θα ΨΟΦΗΣΩ στην ψάθα! Θέλω να παίζω μουσική! Μουσική! ΜΟΥΣΙΚΗ!...

Στα να μου τι σου αρέσει εσένα! Αλλά δεν το λες ρε μάνα αυτό το τελευταίο το κρατάς μέσα σου... Αντ' αυτού, μου ξανακοτσάρεις τα υπόλοιπα τα ίδια σε ταχτά χρονικά διαστήματα για... να μην ξεχνιέμαι... Να μην πιστεύω και γώ στο όνειρο μου ποτέ...Επανάληψη μητήρ μαθήσεως. Το 'χω εμπεδώσει καλά αυτο... Και δεν ξέρω πιά τί να κάνω... Με κάθε ευκαιρία με λούζει ψυχρό το άγχος με καίει μου τρώει τα σωθηκά...Προχθές κάποιος μου βρήκε μια άσπρη τρίχα στο μαλλί...Τί άλλο;;;; και είμαι ακόμα 16...

-Ηρέμησε, ηρέμησε ρε μάστορι...Δεν φταίει η μάνα... Δεν φταίς εσύ... Την ευτυχία σου θέλει ρε συ...Τίποτα άλλο... Άλλα δυστυχώς την έχουν κάνει να το πιστέψει... “Ευτυχία = Χρήμα”
και μόνο την ευτυχία σου θέλει...

-Μα ρε συ και εγώ πρέπει να πληρώνω που είναι στουρνάρι και δεν μπορεί να ανοίξει τα μάτια και το μυαλό της...;;;;!

-Η επανάληψη μητήρ μαθήσεως εσύ δεν το πες;

-Εγώ τό πα...Θα πεθάνω ρε συ...Δώσε μου λίγη παρηγοριά...

-Δεν έχω να σου δώσω...

-Πώς να ζήσω άλλο μέσα σε αυτό το μαύρο;;;Πώς;;;;!

-Μην το κοιτάς... Βλέπε τα αστέρια... Βλέπε ότι έχει μείνει...Και κάνε υπομονή...υπομονή...αλλά μην κλείνεις τα μάτια...

-Υπομονή.......



Στη σιωπή...Αρκεί το σκοτάδι

Το quiz της ημέρας....

Καλημέρα!  Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου.... Ανήκει στην πνευματική ιδιοκτησία του μεγιστοτεράστιου Γιάννη Σερβετά , στο ημερολόγιο του 2010....

1η ΕΡΩΤΗΣΗ....:  Αν γνωρίζατε μια γυναίκα που ήταν έγκυος και είχε ήδη 8 παιδιά , 3 εκ των οποίων ήταν κουφά, 3 τυφλά, ένα διανοητικά καθυστερημένο και η ίδια είχε σύφιλη, θα την συμβουλεύατε να κάνει έκτρωση?

Διαβάστε την επόμενη ερώτηση πρωτού δείτε την απάντηση γι αυτήν την ερώτηση....

2η ΕΡΩΤΗΣΗ ...: Είναι καιρός να εκλέξετε το νέο πλανητάρχη και η δική σας ψήφος θα κρίνει το αποτέλεσμα. Σας παραθέτουμε τα προφίλ των τριών υποψηφίων...

Υποψηφιος Α:  Συνεργάζεται με διεφθαρμένους πολιτικούς και συμβουλεύεται αστρολόγους. Είχε δύο εξωσυζυγικές σχέσεις. Καπνίζει 3 πακέτα τσιγάρα την ημέρα και πίνει 8 με 10 μαρτίνι την μέρα....

Υποψήφιος Β:  Τον έδιωξαν από το πολιτικό του γραφείο δύο φορές, ξυπνάει το μεσημέρα, έκανε χρήση οπίου στο κολέγιο και πίνει μισό μπουκάλι ουίσκι κάθε βράδυ...

Υποψήφιος Γ: Έχει λάβει παράσημο στον πόλεμο. Είναι χορτοφάγος, δεν καπνίζει, πίνει μια μπίρα μια στο τόσο και ποτέ δεν απάτησε την γυναίκα του...

Ποιον θα ψηφίζατε?     ..         Αποφασίστε πρώτα              ...  Χωρίς  να δείτε τις απαντήσεις....... 

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ 

Ο Υποψήφιος Α είναι ο Φράνκλιν Ρούσβελτ.

Ο Υποψήφιος Β είναι ο Ουίνστον Τσόρτσιλ.

Ο Υποψήφιος Γ είναι ο Αδόλφος Χίτλερ.

Την πατήσατε έτσι?  Μπερδευτήκατε χειρότερα ..... ? Ηθικό δίδαγμα....?

Επίσης , η απάντηση στην ερώτηση έκτρωσης . . . Αν απαντήσατε ναι.. τότε "σκοτώσατε" τον Μπετόβεν!

Υ.Γ .. Περίεργη που είναι η αλήθεια....

Απότιση Τιμής

Καλημέρα! Είναι η πρώτη φορά που αποφασίζω να γράψω για το ιστολόγιο της καλής μου φίλης Μέλπως, για το οποίο τρέφω μεγάλο θαυμασμό. Καμιά φορά μου έρχεται, έτσι, η όρεξη να εξωτερικεύσω κάποιες από τις σκέψεις μου, σκέφτομαι πως θέλω να τις πω σε κάποιον και να μην τις κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου. Δεν είναι πολύ βαθυστόχαστες, είναι απλά η γνώμη μου για πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Μην ανησυχείτε, δε συμβαίνει πολύ συχνά. Αυτή τη φορά πάντως το φτωχό , αυτό, ιστολόγιο δεν τη γλίτωσε. Το πήρα απόφαση . Θα μιλήσω.

Απότιση Τιμής

Ήρθε λοιπόν και φέτος η 28η Οκτωβρίου και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό για τους μαθητές ανά όλη την Ελλάδα: 2 μέρες χωρίς μάθημα, όπου χαλαρώνουμε, βγαίνουμε με τους φίλους μας, περνάμε και μια βόλτα από την καθιερωμένη και στείρα επανάληψη της τυπικής σχολικής γιορτής όπου «τιμούμε» τους πεσόντες αγωνιστές του ’40… και φυσικά την πατροπαράδοτη σχολική παρέλαση.

Ας μου εξηγήσει κάποιος κάτι: γιατί οι μαθητές της Ελλάδας τιμούν τους ήρωες αυτής της χώρας με παρελάσεις; Δε θα πω το κλισέ «αυτό δε γίνεται σε καμία ευρωπαϊκή χώρα» γιατί, κατά τη γνώμη μου δεν κάνει καμία διαφορά. Κι εμείς ευρωπαϊκή χώρα είμαστε. Απλά οι μαθητικές παρελάσεις δεν είναι απότιση τιμής. Συμβολίζουν κάτι. Ξεκίνησαν από φασιστικά, ναζιστικά, μιλιταριστικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα με σκοπό να δείξουν την ομοιογένεια και τη στρατιωτική πειθαρχία της νεολαίας. Ο Χίτλερ ήταν από τους πρώτους (αν όχι ο πρώτος, δε θυμάμαι καλά) που θέσπισαν τις μαθητικές παρελάσεις. Στην Ελλάδα, συγκεκριμένα, ξεκίνησαν από τη δικτατορία του Μεταξά.

Δε διαφωνώ με την ιδέα της παρέλασης γενικά. Στο στρατό είναι καλή. Ο στρατός μιας χώρας πρέπει να διακατέχεται από πειθαρχία και αυστηρότητα. Δεκτόν. Οι μαθητές όμως; Οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι, αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της δημοκρατίας και της ελεύθερης βούλησης κι εμείς τους τιμούμε με μια επίδειξη στρατιωτικού τρόπου οργάνωσης και σκέψης! Δείχνουμε πως μας αρέσει ο μιλιταρισμός, ενάντια στον οποίο αυτοί σκοτώθηκαν! Η παρέλαση αντικατοπτρίζει ένα στρατοκρατικό ιδεώδες. Αυτό θέλει η σύγχρονη Ελλάδα για τα παιδιά της;

«Δε σε υποχρεώνουμε να συμμετάσχεις, επιλογή σου είναι. Αν δε θέλεις να τιμήσεις τους προγόνους σου, δικαίωμά σου». Δεν είπα πως μας υποχρεώνει κανείς. Απλά αμφιβάλλω αν αυτό θεωρείται τιμή. Κατά τη γνώμη μου, πολύ περισσότερο νόημα θα είχε αν πηγαίναμε όλο το σχολείο ομαδικά σε μια πορεία για να καταθέσουμε στεφάνια στη μνήμη τους, παρά να κάνουμε μία παρέλαση, η οποία ούτως η άλλως τα τελευταία χρόνια έχει υποβαθμιστεί σε μία αφορμή για να χάνουν οι μαθητές ώρες μαθήματος. Αλλά είναι η παράδοση, βλέπεις. Του βγάζεις του Έλληνα κάτι από το κεφάλι έτσι εύκολα; Δεν μπορείς.

Επιλέγουμε να «τιμούμε» τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν για να ζούμε εμείς ελεύθεροι, με ένα σύμβολο αντίθετο με όλα αυτά για τα οποία εκείνοι αγωνίστηκαν. Μόνο και μόνο για να χαρεί η γιαγιά και ο παππούς που θα δουν το εγγονάκι τους να παρελαύνει.

Capricorn ή ξαφνικός θάνατος στην πλημμύρα

Κάθεσαι σε ένα άδειο κρεβάτι μόνος σου.Χτυπιέσαι.Θέλεις να βγείς έξω,να χαθείς.Να πάρεις ενα τρυπάνι και μια τρύπα στο κεφάλι σου να ανοίξεις.Να μην υπάρχει σήμερα.Να μην υπάρχει αύριο.Why? Why don't you tell me what you really want?Αλλά ποιός ξέρει τι θέλει πραγματικά; Εγώ πάντως θέλω να σβήσω...έτσι απλά να χαθώ όπως λέει το κομμάτι...κ ας μην μ αρέσε.Είναι στιγμές που νοιώθεις ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι.Πάντα κάτι σε κρατάει πριν πέσεις στην άβυσσο.Είναι φορές όμως που δεν έχεις από πουθενά να κρατηθείς μέχρι να ξαναπατήσεις στα πόδια σου.Είσαι μόνος σου.Why? Γιατί έχεις βυθιστεί τόσο πολύ στη ρουτίνα που αφήνεις τον κόσμο να κυλάει και να καταστρέφεται γύρω σου.Δεν το συνειδητοποιέις,όταν είναι πολύ αργά.Και τότε αποφασίζεις ότι είναι αργά το βράδυ.Αύριο πρωί εύχεσαι να το θυμάσαι.Αλλά αύριο το πρωί έχεις να διαβάσεις πάλι.Κοιτάζοντας μες τον καθρεύτη βλέπεις ένα πρόσωπο γνωστό αλλά δεν είσαι πια εσύ.Πρέπει να ξαναβρείς τον εαυτό σου γαμώτο.Πρεπει να ράψεις τις γρατζουνιές σου.Μην χύσεις άλλο αίμα.Το τριαντάφυλλο η καρδιά σου ασπρίζει.Πεθαίνει...Εσύ θα σε βγάλεις απο κει.Πλέον όλα ένα τηλέφωνο είναι.Ένα κουμπί μπορεί να σε βγάλει από την κινούμενη άμμο.Η ζωή σου να μην σταματήσει εκεί που θέλουν.Να πάνε να γαμηθούνε όλοι τους.
Αρχίζεις να βλέπεις θολα;Βάλε γυαλιά.Το να περπατάς στη θολούρα ίσως σε σκοτώσει.Οι δρόμοι είναι γεμάτοι ανοιχτούς υπονόμους που έχουν στηθεί εκεί από τους ίδιους που σου θολώνουν το μάτι.Αλλά και απο σένα.Μην πέσεις μεσα εκεί...Άναψε τη φωτιά ξανά.Ξύλα σε 2 ώρες στα φέρνουν όπως λέει κ ο αιώνιος φίλος...15 λεπτά σου πάιρνει να βάλεις την φωτιά.Μην περιμένεις όταν μάθεις οτι έσβησε...
Όλα κινούνται σε επαναλαμβανόμενες ακόλουθίες.Αν όχι όλα, τα περισσότερα.Αλλά τίποτα δεν γίνεται μόνο του...

Και μια μέρα ίσως η φώτια να είναι ζεστή και φωτεινή ξανά.Ίσως με ένα γέλιο της ξανα όλα να περάσουν.Ένα φιλή της την καρδιά σου ξανά να γεμίσει.Ίσως με μια νότα τα πάντα να σβήσεις.Μια κραυγή ξανά να σε εκφράσει.Μια πλάκα της παρέας να σε στείλει πάλι αλλού.Το αποκούμπι να είναι πάλι όλη σου η ζωή.Όχι μόνο αισχρά μπλέ μικρά νούμερα.Όχι μόνο μεγάλες σημαντικές λέξεις σε κιτρινισμένο χαρτί...Δεν θα πεθάνουμε ποτέ μωρή κουφάλα νεκροθάφτη!We won't be dragged down by the stone!

Υ.Γ: κατα παράδοση του μπλογκ τελευταία...αυτά ήταν αποτέλεσμα μιας θεόσταλτης συνειδητοποίησης στις 1 το βράδυ...Αφού είχες φτάσει στον πάτο...Και είχες σκάψει...Πολύ.Ποιόι από όσους τύχει να διαβάσουν αυτό το κωλοπειπερ που έγραψα με καταλαβαίνουν;...;!

Capricorn - Raining Pleasure αφιερωμένο...
Dogs - Pink Floyd
IIIIIIII had become...Comfortably Numb.....τα καλύτερα νοήματα τα έχουν τα καλύτερα κομμάτια τις καλύτερες στιγμές.Και έρχονται μόνα τους!

Δευτέρα Λυκείου Δευτέρα Βράδυ...

Μόνους μας αφήσαν όλοι
Να ψοφάμε κάθε μέρα
και πάλι το πρωί να ξυπνάμε
να ξυπνάμε μέχρι να ξαναπέσουμε το βράδυ
ένα βιβλίο ένα στιλό η ζωή μας για 2 χρόνια λένε
τι θα έχει μείνει όμως τότε;
Τι να μείνει από την φαντασία του παιδιού
μελάνι σκεπάζει τον άγραφο χάρτη μας...Tabula raza...
αλλά θα ζήσουμε...
μια μέρα το όνειρο θα τελειώσει
μόνο η στάχτη μας θα έχει μείνει ακόμα στο τασάκι...
με χρώμα a whiter shade of pale...όπως λέει το τραγούδι...
Βιβλίο μην με καταπιείς...
ενα ματι,ενα αυτί τη μουσική να ακούω,λιγο μυαλό και μισή καρδιά
ασε μου τα αυτα...και θα ξαναζήσω...

και η μεγάλη μηχανή ξεκίνησε να τρώει το παιδάκι.......Μα το παιδάκι πάλεψε...

Procol Harum- Whiter Shade of Pale

Περι Ελευθερίας...

Να 'μαστε πάλι λοιπόν.Καλοκαίριασε...Βρέχει...Η Μέλπω οργώνει το τασάκι της, βασίλισσα τις στάχτης, αναδυομένη απο τη μιζέρια της κοινωνίας μας, στην χαρά και το κέφι του δικού της κόσμου...Και γω...Κάθομαι και γυροφέρνω στο δωμάτιο, το pc σάπισε πάλι και του χορηγώ τα απαραίτητα γιατροσόφια και εγώ ενώ ψοφάω να παίξω κιθάρα δεν μπορώ.Μην ρωτάς γιατί θα το καταλάβεις!Χθες λοιπόν που λες φίλε μου έγινε χαμός εδω,σπίτι...Live βραδυ αλλα τα όνειρα του Σαββατόβραδου κοστίζουν ακριβότερα απο αυτά της Κυριακής για όσους ξέρουν το κομμάτι.Εμάς παρόλα ταύτα άλλο μας έκαιγε...
Χθές αποφάσησα να μην τα ξαναπάρω, να μην ξανανευριάσω να μην ξαναβρίσω.Άστην ρε συ να λέει τις μαλακίες που λέει και συ συγκρατήσου.Αλλά είναι αυτό εύκολο;Όταν οι πράξεις είναι αντίθετες με τις πράξεις ενός ανθρώπου; Σου λέει σε εμπιστεύομαι!Σου λέει ελεύθερος είσαι!Ποιός σε εμποδίζει; Χα...Πετυχημένο...
Τί είναι η ελευθερία όμως φίλε μου;!Ελευθερία για μένα ειναι να νιώθεις ο εαυτός σου.Ένα χτύπημα αγανάκτησης στον τοίχο!Ελευθερία είναι να μην φοβάσαι τίποτα.Ελευθερία ειναι ακολούθως να παίρνεις δράση έτσι ώστε να καταφέρνεις να νιώθεις ο εαυτός σου!Χωρίς να περιορίζεις το ίδιο δικαίωμα του συνανθρώπου όμως!
Η ελευθερία στις μέρες μας καταπατείται παντού.Στο σπίτι, στη δουλειά στο σχολείο ακόμα και στον ελεύθερο μας χρόνο!Του οποίου ακόμα και το όνομά του προϋποθέτει ελευθερία!Αλλά αυτό πάντα γινόταν και πάντα θα γίνεται δυστυχώς...Από τη στιγμή που βάσει υλικών αγαθών ένας άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί ανώτερος η κατώτερος απο τον άλλον τότε σταματάει και η ελευθερία.Γιατι ποιός δυνατός θα σεβαστεί το δικαίωμα του αδύνατου να είναι ο εαυτός του;Απειροελάχιστοι...
Το πρόβλημα είναι όμως ότι οι άνθρωποι μερικές φορές δεν καταφέρνουν ούτε οι ίδιοι, μέσα τους να είναι ελεύθεροι."Το οτι είμαι στη φυλακή δεν σημαίνει οτι δεν είμαι ελεύθερος.Πάντα ήμουν." όπως ανέφερε ο γεράκος φυλακόβιος πρωταγωνιστής κάποιας ταινίας...Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος καταφέρνει και παρόλη την πίεση παρόλα τα βάσανα κρατά κάποιο κομμάτι μέσα του ελεύθερο.Τι γίνεται όμως στον σύγχρονο άνθρωπο όταν δεν τα καταφέρνει; Τότε φίλε μου πεθαίνει.Ελευθερία είναι ζωή και είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε δίπλα σ αυτήν."Καλυτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή" στα λόγια του Φερραίου.Ελευθερία είναι κάτι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο.Πολλά πραγματα μαζί.Οι φυλακές, οι τιμωρίες, το ξύλο σε μερικές περιπτώσεις και πολλά άλλα που θεωρούνται ότι καταπατούν την ελευθερία του ανθρώπου, συνήθως είναι άστοχες ποινές. Ο κάθε άνθρωπος εκφράζει την ελευθερία του διαφορετικά. Αυτή η ελευθερία που μόνο αυτός ξέρει τί είναι, ή ίσως ούτε αυτός, είναι το μυστικό αυτό μέρος του που τον κρατάει ελεύθερο υπο κάθε κατάσταση.Η ελευθερία μέσα σου βρίσκεται σε απλά πράγματα.Πράγματα που σε κάνουν χαρούμενο.Που σε λυτρώνουν.Που αισθάνεσαι άνθρωπος, γη και αέρας.
Όταν τις καταλαβαίνουμε,ας μην καταπατάμε τις ελευθερίες αυτές των συνανθρώπων μας....Όσο για μένα κόψε μου τη μουσική και την ησυχία μου και με σκότωσες.Για σένα ποιός ξέρει...;Αφήστε τις στάχτες σας σχετικά με το θέμα αν έχετε κέφι...

Pink Floyd - Don't Leave Me Now (Always here...)

Τρέχτε .. να γλιτώσετε....!

Είναι επίσημα πια το τέλος του σχολείου για φέτος(!) - το οποίο στην πραγματικότητα είχε πάψει να λειτουργεί ή απλά υπολειτουργούσε τους τελευταίους 2 μήνες...  Ναι! Και δεν μπορούσαμε να το γιορτάσουμε με τίποτα λιγότερο από το καθιερωμένο κάψιμο των βιβλίων , μπουγέλα , εξορμήσεις σε παραλίες..κτλ... και φυσικά με ένα αρθράκι στο παραμελημένο cenicero μου....

Tώρα που το σκέφτομαι , ωστόσο, μπορεί να είναι φαινομενικά το τέλος της σχολικής χρονιάς αλλά για την πλειοψηφία των μαθητών -τουλάχιστον του λυκείου- , τα βάσανα συνεχίζονται.... Ενώ εδώ και μερικούς μήνες ξυνόμαστε σε αυτό το πράμα που λέγεται σχολείο και υπόλοιποι νομίζουν ότι περνάμε όμορφα , μπορώ να σας διαβεβαιώσω από προσωπική πλέον εμπειρία ότι δεν είναι έτσι... Φροντιστήρια αγγλικών , γαλλικών , γερμανικων ,εξετάσεις για ξενόγλωσσα διπλώματα- που νομίζεις ότι θα σου εξασφαλίσουν μια πιο αξιοπρεπή δουλίτσα και λίγα λεφτά παραπάνω, αλλά πάνω και πέρα από όλα τα φροντιστήρια ελληνικών που πρέπει αναγκαστικά να συνεχίσεις και το καλοκαίρι γιατί όλοι λένε ότι έτσι πρέπει!
Είσαι δημοτικό? Προετοιμάσου για τις απίστευτες δυσκόλίες του γυμνασίου...!
Είσαι γυμνάσιο? Θες άμεση βοήθεια! Αρχίζει το λύκειο! Αγχώσου!Βρες ένα φροντιστήριο και γράψου όσο προλαβαίνεις!
Είσαι λύκειο? Δεν κάνεις φροντιστήριο? Τι???Χαχα! Ζεις ακόμη? Δεν θα περάσεις πουθενα! Χαχα! Υπάρχει μία τελευταία ευκαιρία : 50 ώρες τη βδομάδα υπερεντατικά, 2 μήνες το καλοκαίρι nonstop και ξέχνα σαββατοκύριακα, αργίες, βολτίστες , σινεμαδάκια , μουσικούλα , χόμπι , γκομενίτσες ή αγοράκια....
Και αν νομίζτε πως όλα αυτά θα σας κοστίσουν.. Κάνετε μεγάλο λάθος... Να υπολογίζετε μόνο μόνο 10.000 -τουλάχιστον- το χρόνο για κάθε παιδάκι σας... Κάντε 5-6 μαζεμένα και θα νιώσετε..!

Τώρα θα μου πείτε τι σκατά κάνουμε 7 ώρες στο σχολείο και θέλουμε άλλες τόσες στα φροντιστήρια....? Ναι... όντως.. Αλλά καλό είναι να ληφθούν υπόψην οι παρακάτω αλήθειες :
1.Άχρηστα , δυσνόητα , κακογραμμένα βιβλία..
2.Μάθημα σε άθλιες τάξεις - στην δικιά μου την περίπτωση μάλιστα σε λυόμενο κονταίινερ..
3.Καθηγητές χούφταλα , αδιάφοροι , αυθεντίες , αγενείς , στενόμυαλοι , ανίκανοι..
4.Μαθητές εξουθενωμένοι από τα φροντιστήρια...
Κάνοντας την σούμα έχουμε μια δικαιολογημενη(?)  απαξίωση του ελληνικού σχολείου.... Παρόλο που ύπάρχουν καθηγητές - εξαιρέσεις , που κάνουν διάλογο , ενδιαφέρονται πραγματικά , αγαπούν το μαθητή και το μάθημα τους και μπορούν να αμβλύνουν όλες  τις ατέλειες του σημερινού συστήματος... Αλλά δεν μπορούμε να βασιζόμαστε σε εξαιρέσεις..

Και είμαι κρίμα... Και το λέω μέσα από την καρδιά μου... Γιατί τα σχολεία  έπρεπε να αποτελούν τα πιο χαρούμενα μέρη του κόσμου και τα αγαπημένα των παιδιών .. όπου γίνεται κάτι μαγικό... μαθαίνουμε.. για μας , για τους εαυτούς μας , την ιστορία , γινόμαστε άνθρωποι και ετοιμαζόμαστε να λάβουμε την θέση των γονιών μας... διαιωνίζουμε την γνώση, την αγάπη για την γνώση και τους άλλους... Και τελικά αναγκαζόμαστε να καθόμαστε 12 -τουλάχιστον- χρόνια σε θρανία, διαβάζοντας ακούσια , αποστηθίζοντας στείρα πράματα , παρακολουθώντας αποτυχημένους καθηγητές , δημιουργώντας μια λάθος εικόνα για τον κόσμο και τους εαυτούς μας , αφήνοντας την πραγματική ζωή να περνάει από δίπλα , δυσανασχετώντας εγκλωβισμένοι σε ένα άθλιο σύστημα, δημιούργημα ανθρώπων που τους εμπιστεφθήκαμε τις ζωές μας - υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για κάποιον άραγε ??-  και αυτοί τα σκάτωσαν , τα γάμήσανε όλα , κατέστρεψαν το δικαίωμα στην γνώση και την δωρεάν εκπαίδευση , το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή και όχι επιβίωση...
Πληρώστε για να μάθετε..να βγάλετε περισσότερη ύλη, να περάσετε σε καταπληκτικές σχολές και να κάνετε περήφανουν τους γονείς!!! Όσοι δεν έχετε λεφτά κόψτε το κεφάλι σας , μείνετε αγράμματοι , γαμηθείτε.. ποιος χέστηκε! Εσείς οι τυχεροί που θα μάθετε δυο παπάρες , μην χαίρεστε.. μετά από τέτοιο γαμήσι, πλύση εγκεφάλου , θα έχετε ξεχάσει  ποιοι είστε , τι όνειρα είχατε , τα συστατικά που σας καθιστούν φυσιολογικούς σκεπτόμενους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ... Θα έχετε γίνει φυτά αυτών που σας θρέφανε με τον παραλογισμο και αρρωστημένη σκέψη , υποχείρια του χρήματων , υποχείριά τους....

Απομακρυνθείτε όσο προλαβαίνετε , σκεφτείτε, ακολουθείστε τα όνειρά σας , διαβάστε ό,τι εσείς γουστάρετε , βοηθείστε τους άλλους και αγαπάτε όσο περισσότερο μπορείτε...

Γεια σε όλους σας... Με υγεία δηλαδή -όπως πρόσφατα συνειδητοποίησα-.... Ή μάλλον γεια χαρά ..δηλαδή με υγεία και χαρά... Σήμερα καλωσορίζουμε ακόμη μία εκπληκτική συνεργάτιδα, χρόνια φιλενάδα , μακρινή συγγενής , με καλλιτεχνικές και όχι μόνο ανησυχίες, έξαλλο στυλ και υπέροχα μάτια....Ας απολαύσουμε λοιπόν, κάποιους από τους καίριους ή άκυρους προβληματισμούς της , αυτή τη φορά αναφορικά με την ανθρώπινη ζωή και την αξία της....

Καλημερούδια! Τι κάνετε? Μια χαρά φαντάζομαι, Ιούνιο μήνα... Λοιπόν σήμερα θα έχετε την χαρά να γνωρίσετε ένα ακόμη συνεργάτη , εμένα εννοείται, που αποφάσισα επιτέλους να γράψω άρθρο για το Cenicero... Mετά από παρακλήσεις της (πάντα υπέροχης) Μέλπως και αφού όλος ο κόσμος πλέον έχει γράψει , είπα και εγώ να συνεργαστώ με αυτό το φανταστικό , μοναδικό blog! Kι αφού έχω εξετάσεις κι χρόνο για περίεργες σκέψεις (θα έχετε προσέξει ότι όταν κωλοβαράς το ρίχνεις στη φιλοσοφία) είπα να τις μοιραστώ με εσάς ...

Τις προάλλες λοιπόν , έτσι στο ξεκάρφωτο , μου ήρθε φλασιά το θέμα της ανθρώπινης ζωής , κυρίως της αξίας. Η αφορμή: κάπου άκουσα ότι οι άνθρωποι ψάχνουν πλανήτες με σχετικά ευνοικές συνθήκες για την διατήρηση της ζωής. Ο λόγος?  Μα για να πάμε την αφεντιά μας  σε άλλο πλανήτη , τώρα που όπου να 'ναι θα καταστρέψουμε με τρομερή επιτυχία τον δικό μας, για να μην χαθεί το είδος μας. Κι αναρωτιέμαι είμαστε τόσο πολύτιμοι που θα μας στερηθεί το υπόλοιπο σύμπαν?

Βασικά , πολλά είδη εμφανίστηκαν στη Γη (και μπορεί και αλλού , δεν το ξέρουμε ) και μετά εξαφανίστηκαν , αλλά αυτό δεν επηρέασε ούτε στο ελάχιστο την πορεία του σύμπαντος. Άρα, λογικά , ούτε η δική μας εξαφάνιση θα ενοχλήσει κανέναν...

Όμως ο άνθρωπος θεωρεί τη ζωή του "ύψιστο αγαθό" ... Γιατί άραγε? Αφού για τον υπόλοιπο κόσμο δεν σημαίνει τίποτα, ούτε καν για τα άλλα είδη του δικού μας πλανήτη. Αφού , είτε υπάρχουμε, είτε όχι , ο κόσμος δεν επηρεάζεται σχεδόν καθόλου... Εμείς γιατί θεωρούμε τόσο σημαντική τη ζωή μας?

 Καταρχήν , την αξία ενός πράγματος την καταλαβαίνουμε καλύτερα όταν χάσουμε. Με βάση αυτό, ας δούμε ένα παράδειγμα... Μια λιονταρίνα μητέρα έχει μητρικό ένστικτο , όπως όλα τα ζωά... Ο θάνατος του μωρού της θα την αγγίξει , θα τον συναισθανθεί... ΄Οταν χαθεί ένας άνθρωπος , οι δικοί του άνθρωποι, θα λυπηθούν επίσης. Όμως η ούτε λιονταρίνα θα νοιαστεί για το νεκρό άνθρωπο , ούτε οι άνθρωποι για το λιονταράκι. Συμπέρασμα ,  η ζωή κάθε πλάσματος έχει αξία μόνο για τα υπόλοιπα ίδια πλάσματα...

Άρα καταλήγω στο ότι η ανθρώπινη ζωή από μόνη της είναι ανούσια και μηδαμινής σημασίας. Αποκτά όμως νόημα επειδή ζούμε με συνανθρώπους μας και γι αυτούς είναι σημαντική. Η ζωή μας έχει αξία μόνο στο μυαλό των μυαλό των άλλων ανθρώπων, αλλά αν το δούμε σφαιρικά, δεν έχει.Βέβαια, οι άνθρωποι είναι εγωιστές και τείνουν να γενικεύουν καταστάσεις. Πχ , όταν κάτι τους είναι χρήσιμο , το ονομάζουν χρήσιμο , αν κάτι το βρίσκουν ενοχλητικό, το λένε κακό , αν κάτι είναι σημαντικό για τους ίδιους, το ανακηρύσσουν ζωτικής σημασίας... Άρα θεωρούν ότι η ζωή τους , επειδή έχει αξία για τους ίσιους , έχει για όλα τον κόσμο. Το είδος μας είναι αλαζονικό και έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Η πρόθεσή μας να διαιωνίστούμε σε άλλον πλανήτη είναι κατά την γνώμη μου εγωκεντρική και ανήθικη. Πιστεύουμε ότι επιβάλλεται να διατηρηθούμε πάση θυσία ,λες και θα λείψουμε σε κανέναν. Και στο κάτω κάτω έχουμε αποδείξει μέσα από την Ιστορία ότι είμαστε ένα είδος ικανό για κάθε έιδους φρικαλεότητα και υπερβολή.Αυτά εννοείται πως δεν μας απασχολούν. Καταλήγω, για να μην σας κουράζω ότι ο άνθρωπος είναι υπερβολικά εγωιστής και αλαζόνας, και μάλιστα χωρίς να το αξίζει.

 Ό,τι θεωρεί πολύτιμο ο ίδιος, όπως η ζωή του, το επιβάλλει κι ας μην είναι όντως σημαντικό... Σαν άνθρωπος, βέβαια . κι εγώ πιστεύω ότι η ζωή των συνανθρώπων μου είναι σημαντική, αλλά αυτήν την αποψή δεν την περιορίζουμε σε εμάς, αυτό είναι το λάθος μας. Δεν είμαστε κυρίαρχοι πουθενά κι οι απόψεις μας δεν έχουν νόημα για τους άλλους , και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσει η ανθρωπότητα τόσο το καλύτερο.

Αυτά από μένα, σας εξάντλησα , το ξέρω.... Τί να κάνω, έμπνευση είναι αυτή...Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και φυσικά ευχαριστώ το Μελπουλίνι που μου έδωσε την τιμή ( λέμε τώρα, έτσι να τη γλείψουμε λιγάκι) να εκφράσω τις ιδέες μου...Φιλάκια ρουφηχτά σε όλους!

ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ...... ΝΟ 3!!!

Καλημέρα σε όλους! Επιτέλους  , μετά από μια πραγματικά εξουθενωτική περίοδο αδιάκοπου διαβάσματος για κάτι καταπληκτικά αμερικάνικα πτυχία που κρίνουν αν ξέρεις αγγλικά , φυσικά μετά από αμοιβή που ανέρχεται στα 180 ευρώ ,είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσω ότι θα αρχίζω κάποια στιγμή ξανά να ασχολούμαι -τακτικά και σοβαρά- με το cenicero , αν και χωρίς εμένα μια χαρά είναι.. (!!!) ...(βλ. προηγούμενες αναρτήσεις--> περικλής και evridiki )....To ξέρω ότι χαρήκατε υπερβολικά πολύ και ετοιμάζεστε να κάνετε πάρτυ με αυτά τα χαρμόσυνα νέα , αλλά προς το παρόν έχουμε 3ο συνεργάτη!!! Πραγματικά είμαι συγκινημένη με την προθυμία όλων και περισσότερων προσωπικοτήτων του ελληνικού σχολικού στερεώματος να βάλουν με το άρθρο τους ένα απειροελάχιστο λιθαράκι στον ναό του ακούει στο όνομα cenicero! Ναι! Είναι γεγονός... Η ξανθιά , μπουκλωτή , οικολόγα, πεντακάθαρη , - θα έλεγα το ζώδιο της αλλά φοβάμαι ότι θα παρεξηγηθεί -  συνησιότισα , καλή  φίλη και στο ίδιο θρανίο για τον τελευταίο 1 χρόνο , σας παρουσιάζω την angelina με το πρώτο αρθράκι της στο ιστολόγιο -και δεν νομίζω τελευταίο- , με θέμα τι άλλο.... το περιβάλλον!

Γεια σας, γεια σας , γεια σας! Τι μου κάνετε? Πάντα καλά! Επιτέλους , αξιώθηκα να γράψω ένα άρθρο για το cenicero που τόσο καιρό λέω και ξαναλέω στην φίλη μου , την Μέλπω... αφού έκαναν την αρχή οι άλλοι δύο συνεργάτες του blog...
Είναι ένα θέμα που νομίζω πως σας απασχολεί όλους σας... Το περιβάλλον! Απογοητευτήκατε .. ε? Περιμένατε κάτι πιο πιασάρικο .. ε? Δεν θα σας πω κάτι καινούργιο... απλά αν καταφέρω να σας κάνω να το σκεφτείτε έστω και λίγο παραπάνω θα έχω πετύχει κι εγώ κάτι .... !

Λοιπόν , όπως όλοι γνωρίζετε η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι από τα πιο σοβαρά προβλήματα της κοινωνίας μας και αυτό με το οποίο κάθε άνθρωπος οφείλει να ασχοληθεί αφού θέτει σε κίνδυνο την ίδια μας την ζωή ... Η φύση προσφέρει ένα καταφύγιο στον άνθρωπο. Υπερασπιζόμενος, λοιπόν την φύση υπερασπίζεται το ανθρώπινο είδος και εξασφαλίζει την επιβίωσή του.... Τα στοιχεία του περιβάλλοντος εξαρτώνται τα μεν από τα δε και είναι άρρηκτα συνδεδεμένα... Είναι αυτό που ονομάζουμε οικολογική αλυσίδα....  Αν ένας κρίκος από αυτήν την αλυσίδα καταστραφεί τότε ολόκληρο το σύνολο διαταράσσεται... Θα αντιλαμβάνεστε βέβαια, πως η ισορροπία της φύσης είναι εύθραστη. Στις μέρες μας μάλιστα , δυστυχώς για μας , έχει ήδη σπάσει ....

Εμείς όμως , τί μπορούμε να κάνουμε γι αυτό?  Η απάντηση βρίσκεται σε απλές , καθημερινές κινήσεις... Ίσως οι περίσσοτεροι από εσάς να τις έχετε ακούσει πολλές φορές ... ίσως πάλι όχι.... Το θέμαδεν είναι να τις ακούμε , το θέμα να τις εφερμόζουμε... Είναι πραγματικά τόσο δύσκολο να κλείνουμε τα φώτα όταν βγαίνουμε από ένα δωμάτιο? Και βέβαια όχι ... Πρέπει να έχουμε οικολογική συνείδηση... Μπορούμε παράδειγμα ... να μην σπαταλάμε το νερό , να μετακινούμαστε με τα πόδια, το ποδήλατο και για τις πιο μακρινές αποστάσεις με το λεωφορείο ή το μετρό... Να μην πετάμε για κανένα λόγο σκουπίδια στο έδαφος αφού υπάρχουν δοχεία απορριμάτων που εξυπηρετούν αυτό το σκοπό , να μαζεύουμε και να ανακυκλώνουμε τα προιόντα από πλαστικό , γυαλί ή αλουμίνιο. Ακόμα και για τα ψώνια μας στο super market μπορούμε να μην χρησιμοποιούμε τόσες πλαστικές σακούλες ή συσκευασίες....

Πιστεύω πως πολλοί μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα... Αν κάνουμε μια μικρή προσπάθεια κα΄θε μέρα, το περιβάλλον θα είναι λιγότερο εχθρικό απέναντί μας και φυσικά λιγότερο μολυσμένο... Το λιώσιμο των πάγων , η τρύπα του όζοντος , η έλλειψη νερού είναι φαινόμενα που μας τρομάζουν αλλά που όμως εμείς τα δημιουργήσαμε.... Πρέπει να καταλάβουμε πως η Γη είναι το ΄σπίτι μας και οφείλουμε να την προστατεύσουμε... Και καλό είναι να θυμάστε πάντα .. : Δεν κληρονομούμε την Γη από τους προγόνους μας αλλά την δανειζόμαστε από τα παιδιά μας.... Antoine de Saint Exypery

Δεν συμφωνείτε? ....... Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας ... Να στε καλά όλοι!

Συναίσθημα...

Πήγε λίγος καιρός από τότε που το 'χα ψει αλλά ας αλλάξουμε λίγο κλίμα...

-Τί είναι η αγάπη;Γενικά τί είναι το συναίσθημα;Πώς γίνεται ένα ων να νιώθει τόσα πράγματα για ένα άλλο ων, φίλο του, εχθρό του, συμμαθητή του, παντελώς άγνωστο κ.λ.π...;Και το χειρότερο...Πώς γίνεται να τα εκφράζει χρησιμοποιόντας μεγάλες, μικρές, δυνατές ή αδύνατες λέξεις, όταν ούτε αυτό ξέρει τί είναι αυτό που νιώθει;!
-Ωχ κακό που μας βρήκε...!Πάλι μόνος σου μιλάς ρε συ;Εξετάσεις πλησιάζουν και τα μυαλά σου στα κάγκελα σε αγάπες και φραμπαλάδες;
-Ναι ρε συ γιατί;Να διαβάσω;Τί; Ξύπνα στην Ελλάδα ζούμε ρε συ...1η Λυκείου η λέξη αυτή δεν ισχύει!Σαν την μαμά κατάληξες! Αλλά ας μην ξεφεύγουμε...Τί λες να είναι το συναίσθημα; Γιατί χώνεται στη ζωή μας όλη την ώρα; Φέρνει τα πάνω κάτω...Είναι και τόσες ορμόνες της εφηβείας στη μέση...Σκατά μας κάνουν...!Σήμερα είσαι αγγαλιά με το φιλαράκι σου και την άλλη βρίζεστε και σας ακούει όλο το οικοδομικό τετράγωνο!
-Αμ τί το θες;Βαριά η εφηβεία! Κάτσε να σε φωτίσω λοιπόν...Συναίσθημα είναι μια κατάσταση που περιλαμβάνει το προσωπικό βίωμα (τις στιγμές)μ την έκφρασή του σε επίπεδο συμπεριφοράς (αρα δεν αρκεί μόνο να το λες) και τις φυσιολογικές αλλαγές του ανθρώπινου οργανισμού που το συνοδεύουν (άρα είναι στο ποιόν του να σε κάνει σκατά). Έτσι μας το θέτει η ψυχολογία!
-Επίδειξη γνώσεων κάνεις; Όχι ότι δεν έχεις και κάποιο δίκιο...Τί είναι και η ψυχολογία; Συμπεράσματα της μελέτης της ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι...Τίποτα παραπάνω...Δεν υπάρχει απόδειξη...Αλλά παρ’οτι δεν είμαι υπερ στην ιδέα οτι τελικά όλοι μοιάζουμε σε γενικές γραμμές, οφείλω να παραδεχτώ ότι εδώ έχουν κάποιο δίκιο...Αλλά γιατί να υπάρχουν όλα αυτά; Γιατί να μισώ κάποιον; Το μίσος δεν έχει βάση! Ούτε η αγάπη... Και μάλλον ούτε τα ενδιάμεσα... Γιατί λοιπόν;
-Α...έχεις κεφάκια ε; Πάμε πάλι στο φιλοσοφικό... Θα σε φάνε οι ιδέες και τα μεγάλα εσένα...
-Δεν πειράζει...
-Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι αυτό ίσως δίνει χρώμα στη ζωή μας; Τί θα ήσουν ένας άνθρωπος χωρίς συναίσθημα; Δεν θα ήσουν άνθρωπος! Μια άψυχη μηχανή, χωρίς σκοπό και στόχο! Γιατί θέτεις στόχους; Γιατί αισθάνεσαι ότι θες να κάνεις κάτι! Σαν τον Ξένο του Αλμπερ Καμύ... Ένα τίποτα!(ωραίο βιβλίο...)
-Ναι όντως... Απίθανο πράμα ο άνθρωπος... Η ζωή γενικά... Μα στις μέρες μας ακόμα και το συναίσθημα κοντεύουμε να εξευτελίσουμε! Στην κενή πλέον κοινωνία... Στην κενή αυτή μάζα της σημερινής παγκοσμιοποίησης, στον τοίχο, όπως λένε και οι Floyd, ποιός αισθάνεται πια; Ακούς παντού τις μεγάλες λέξεις... Αλλά απο πράξεις τίποτα... Έχουμε καταλήξει ακόμα και το είναι μας υλιστικό!
-Ο Αμερικάνος έχει καταλάβει τον κόσμο, την οικονομία,ορίστε μέχρι και τις ψυχές μας...(Χωρίς να θέλω να προσβάλλω πάντα, μιλάω για το αμερικανικό υλιστικό πρότυπο...)
-Και όλα αυτά στο βωμό του χρήματος...Κρίμα...Αλλά τι να κάνουμε τώρα;Πως σπάμε τα δεσμά της αναισθησίας; Πως γινόμαστε η εξαίρεση;
-Έλα σκέψου...Καλά το πας...
-Χμ...Ίσως αν αφήναμε τον εαυτό μας ελεύθερο; Αν δεν αφήναμε το πράσινο, πορτοκαλί, μπλέ χρώμα ενός χαρτονομίσματος να σκέφτεται αντί για μας...Αν ξαναγυρίζαμε στη φύση μας; Ξεχνούσαμε φόβους μη και πρέπει και βλέπαμε τον καθαρό εαυτό μας...Τον αφήναμε να αισθανθεί...Τότε ίσως καταλαβαίναμε ξανά τα συναισθήματα μας...
-Μπράβο το παιδί μου!Είδες και μοναχούλι τα κατάφερες!
-Το χιούμορ σου με σκοτώνει...
-Το ‘χω αυτό...Πάντως πλάκα έχει να μας γράφουμε ε;Άφου βρίσκουν ενδιαφέρουσες τις μαλακίες που λέμε μεταξύ μας...Και μετά λένε οτί δεν πάμε εμείς καλά...Πάντως το κρατήσαμε σε ήπιους τόνους αυτή τη φορά...
-Αντε φτάνει άλλη φορά πάλι...Μπές πάλι μέσα...Ευχαρίστησε και τα παιδιά
-Ευχαριστούμε παιδιά! Τους Floyd κλείσε εσυ θα μαστουρώσεις πάλι...
-Βρε άμε! Ευχαριστούμε για το διάβασμα!
But I got nowhere to fly to… Nobody Home –
20:43 19/4/10 Pink Floyd

ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ..............!!!!

Ναι κυρίες και κύριοι το ξέρω ότι τα τελευταία βράδια δεν κοιμόμαστε καλά και η φαγούρα έχει γίνει ανυπόφορη... Αλλά από σήμερα έχουμε καινούργιο συνεργάτη στο cenicero... Συνομήλικος (σχεδόν) , συμμαθητής , συνοδοιπόρος , μουσικός , πολυλογάς, πότε αισιόδοξος ,πότε μουτζούφλης και από τους λίγους που αξίζουν να γίνουν συνεργάτες μου (μετριοφροσύνη πάνω από όλα) και να δημιουργήσουν μέσα από το καταπληκτικό ιστολόγιο , που ακούει στο όνομα cenicero... Σήμερα θα σας παρουσιάσω την πρώτη του απόπειρα να δημοσιεύσει κάποιους από τους προβληματισμούς του , θα κόψω αντιδράσεις και θα δούμε αν θα ξαναδημοσιεύσει τίποτα άλλο... Καλή διασκέδαση...!


ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΌΣ.....?

- Πόσο άχρηστος μπορεί να νιώθει ώρες ώρες ένας άνθρωπος? Ερώτηση είναι αυτό θα μου πεις? Κάθομαι λοιπόν τρεις μέρες τώρα , έχοντας τραβηγμένο το σκούρο μπλε πέπλο της απαισιοδοξίας πάνω από τον κόσμο μου και συλλογίζομαι.. Αυτήν την στιγμή νιώθω να καταχρώμαι την ζωή που μου χαρίζεται. Έχω διαβάσει σαν καλό παιδί όπως έμαθα και συνήθισα 16 χρόνια τώρα στο επάγγελμα , έχω κάνει την βόλτα μου και να μαι πάλι σπίτι... Τώρα τι? Τώρα τίποτα! Που να ξερε η φουκαριάρα η μάνα μου , όπως λέει και ο παππούς, ότι θα έκανε έναν τόσο άχρηστο γιο... Δεν είναι ότι δεν έχω τι να κάνω, είναι ότι δεν μπορώ να αποφασίσω... Μα απέτυχα τόσο στην ζωή μου?

- Μα όχι ρε συ βλάκα , τι λες τώρα? Τόσα έχεις καταφέρει! Κοίτα γύρω σου, μουσική , παρέες, σχολείο, όλοι σε παινεύουν!

- Ναι αλλά εγώ με παινεύω? Όλα μου φαίνονται σκοτεινά και άδεια...

- Γιατί ρε συ?

- Όλα μου φταίνε! Η μία που δεν ανοίγει το κινητό , ο άλλος που έχει μάθημα , η άλλη που διαβάζει... Μα γιατί όλα στραβά? Βαριέμαι, το νιώθεις?

- Γιατί στραβά ρε συ? Τέλεια είσαι! Πάλι βαριέσαι? Χρόνο δεν ήθελες πέρυσι? Ορίστε ,έχεις άπλετο!

- Λιγότερο ελεύθερο χρόνο!Να κάνω κάτι , κάτι διαφορετικό, καινούργιο να καλύψω τον χρόνο μου... Να μην κάθομαι σε έναν καναπέ, κοιτώντας τον τοίχο , κάνοντας ΤΙΠΟΤΑ!

- Τόσα έχεις να κάνεις! Είσαι αχάριστος... Ανικανοποίητη φύση παιδί μου...

- Άνθρωπος λέγεται....

- Μαλάκας λέγεται....

- Ίσως έτσι να με χαρακτήριζει κανείς τώρα....

- Μα τόσα παιδιά να μην έχουν όσα έχεις εσύ και να βαριέσαι? Ντροπή σου!

- Ντροπή μου...

- Και τί έχεις στο μυαλό σου να κάνεις για να ξεβαρεθείς? Πάντα έχεις κάτι στο μυαλό σου...

- Θέλω να παίξω λίγη μουσική αλλά δεν γίνεται, θέλω να βγω με το κορίτσι μου αλλά δεν γίνεται, θέλω να κολυμπήσω, να νιώσω ελεύθερος στο νερό , ελευθερία ποίησης , σκέψης , αλλά ούτε αυτό γίνεται... Ελευθερία θέλω...

- Ελευθερία να πεις ... γίνεται?

- Κάπως έτσι...

- Μα γιατί να μην την έχεις? Εσύ είσαι ο κυρίαρχος του εαυτού σου!

- Δεν ξέρω... Έτσι μεγάλωσα... Όταν σε μεγαλώνουν μέσα σε ένα γυάλινο κλουβί από μη και πρέπει τι θες να καταλήξεις? Έμαθα να φοβάμαι το ξένο, το φρέσκο , το διαφορετικό. Όλα έξω από κλουβί όσο καλά και να φαίνονται στην πραγματικότητα δεν ειναι έτσι...

- Δεν έχεις δίκιο...

- Ειρωνευόμουν φυσικά...Αλλά πως να το αποβάλλω αυτό? Μόνο εγώ μπορώ να το αλλάξω αυτό και δεν είναι εύκολο....

- Σάμπως δεν το ξέρω και εγω ...16 χρόνια μες στο κεφάλι σου είμαι...

- Ποιος φταίει για όλα αυτά? Η μάνα και η γιαγιά , κολλημένες εκεί. Δεν είναι ότι το θέλουν, δεν είναι ότι δεν το ξέραν ότι ο φόβος είναι παράλογος...

- Μην είσαι τόσο σίγουρος γι' αυτό ...ειδικά για την πρώτη...

- Χαχα , ωραίος και χιουμοράκι...πού ήμουν? Α, το πρόβλημα είναι ότι φοβούνται και αυτές, βλέπεις και αυτές έμαθαν να φοβούνται και τώρα είτε από εκδίκηση -ο άνθρωπος είναι εγωιστικό ον ας μην ξεχνάμε- ή από φόβο μήπως το διαφορετικό με κάνει κι εμένα διαφορετικό, χειρότερα ίσως ή καλύτερα από αυτές....

- Ωραία τό θεσες...

- Άρα φαύλος κύκλος...ε? Το πρόβλημα δεν είναι ποτέ τόσο μικρό όσο φαίνεται... Τώρα πώς το αλλάζω εγώ αυτό? Σιγά, σιγά όλα γίνονται... Ίσως να μην είμαι και τόσο άχρηστος τελικά... Είμαι καλός συνομιλητής... Έστω και με μένα....

- Άντε πάλι σ' εφτιαξα, πάλι λάδι την έβγαλες... Πώς τα καταφέρνω έτσι κάθε φορά... Χεχε...

- Άντε αύριο να βρω την Μέλπω να της το δώσω...Θα γκρινιάξει που είναι μεγάλο, θα το διαβάσει όμως, θα το κριτικάρει, μα μου ξου του.....

- Έλα τώρα που σε χαλάει... Αφού και οι δύο το ξέρουμε ότι την λατρεύεις εεε, το λατρεύεις εννοώ!

- Σου έχω πει ότι μου την δίνει που είσαι μέσα στο κεφάλι μου?

- Ναι... κααααλά....

- Πωπω , λές να το δημοσιεύσει?

- Ίσως....

- Ε, ας ευχαριστήσουμε για το διάβασμε τότε....

- Ευχαριστούμε παιδιά!
- Ευχαριστούμε Μέλπω!

-See you! Άντε φύγε τώρα, καλά τά παμε...ας γίνουμε πάλι ένα.....!

Θα ψοφήσουμε σύντομα...

Ναι αγαπητοί φίλοι,φίλες και αναγνώστες ,όσο ακραίο και να ακούγεται αυτός ακριβώς είναι ο στόχος των νέων οικονομικών μέτρων που μας ανακοινώθηκαν στις 03/03/10... Το θέμα είναι να ικανοποιήσουμε τους Γερμανούς φίλους μας και τα άλλα αθώα παιδιά της Ε.Ε που ανά τα χρόνια μας έχουν φερθεί με τόσο ωραίο τρόπο... Ναι, ακριβώς .. Και αν όπως οι περισσότεροι Έλληνες άλλωστε- χαραστηρίζεσθε από ελαττωματική μνήμη ρωτήστε κάνα μπαμπά ,μαμά ,γιαγιά ,παππού (κτλ.) να σας θυμίσουν πόσο στοργικά μας φέρθηκαν οι Γερμανοί μόλις πριν 60-70 χρονάκια... Δεν είναι και τόσο εύκολο να διαγραφούν τα γεγονότα από τις μνήμες τους ..Ας φροντίσουμε ούτε και εμείς να τα ξεχάσουμε τόσο εύκολα...

Και να μαστε πάλι στην Ελλάδα του 2010...Που μου φαίνεται ότι αντί να προχωράει μπροστά , όχι μόνο αρνείται κάθε πρόοδο στους περισσότερους τομείς -υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις- αλλά κάνει σταθερά βήματα προς τα πίσω... συγκαλυμμένα βέβαια με τον μανδύα του καθωσπρεπισμού και της επιφανειακής προσπάθειας για συμπόρευση με τα πολιτισμένα κράτη του Δυτικού κόσμου....

Έτσι ,με την επιμονή μας στον δικομματισμό και την παθητική παρακολούθηση των πολιτικών εξελίξεων της χώρας μας , και μετά από το μόχθο και την σκληρή εργασία -πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις- των Ελλήνων ,οι άνθρωποι που εκλέξαμε για να βοηθήσουν τον τόπο μας να εξελιχθεί και να ανθίσει, να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον για όλους, μας κατ έκλεψαν , συγκέντρωσαν το πλούτο στα χέρια τους και στα χέρια των μεγαλεμπόρων και των εφοπλιστών , άδειασαν τα ταμεία της χώρας και μας άφησαν αβοήθητους στην δίνη της κρίσης που εκείνοι δημιούργησαν... Πώς το αφήσαμε να συμβεί..? Γιατί έμειναν ατιμώρητοι..? Επειδή τους το επιτρέψαμε εμείς ή επειδή πράγματι δεν υπήρχε άλλη επιλογή και κανένας δεν θα μπορούσε να τους σταματήσει..?Μαλακίες λέω εγώ.. Με ποιο δικαίωμα άρπαξαν τα λεφτά των ανθρώπων? Και όταν λέμε λεφτά εννοούμε όλα τα όνειρα , τους στόχους , τις επιδιώξεις για καλύτερη ζωή ,την ζωή απέναντι στον θάνατο ή την επιβίωση.. Με ποιο δικαίωμα μας στέρησαν το δικαίωμα στο όνειρο? Ποιος τους δίνει αυτήν την γαμημένη την κωλοεξουσία να παίζουν με την δική μου ή την δική σου την ζωή??? ΕΜΕΊΣ??

Και τώρα τα δικά τους ξενοπηδήματα μαντέψτε ποιος θα τα πληρώσει...Μπράβο...Σωστά μαντέψατε.. Εμείς οι μαλάκες...! Ή μάλλον πάλι εμείς οι μαλάκες..! Πάλι εμείς να σφίξουμε το ζωνάρι ,να κάνουμε οικονομία ,να γαμηθούμε στους φόρους για να καλύψουμε το χρέος που δημιουργήθηκε από τις σπατάλες τους για να ικανοποιήσουμε την Merkel? Ας μας ξεπληρώσουν και αυτοί πρώτα τις ζημιές από τον πόλεμο, να ξαναχτίσουν τα σπίτια που γκρεμίστηκαν , να αναστήσουν τους ανθρώπους που χάθηκαν , να αποκαταστήσουν τον χαμένο πολιτισμικό , πολιτιστικό ,πνευματικό και υλικό πλούτο που κατέστρεψαν και μετά ας έρθουν και ας ζητήσουν σκληρά οικονομικά μέτρα...

Φτάνει πια..Ως πότε θα μας κάνουν ότι θέλουν? Γιατί δεν βγαίνουμε όλοι στους δρόμους να διαμαρτυρηθούμε? Και όταν λέω όλοι εννοώ όλοι.. Όχι ξεχωριστά το Π.Α.Μ.Ε ,ξεχωριστά το Σ.Α.Σ.Α , ξεχωριστά ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α , ξεχωριστά ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΌΣ ,ξεχωριστά τα Ε.Α.Κ και ξεχωριστά όλη η εξωκοινοβουλευτική αριστερά..Εννοώ όλοι μαζί..Έτσι και αλλιώς δεν μας χωρίζει τίποτα..Τα ίδια πράματα τα ζητάμε... Άραγε μας είναι τόσο δύσκολο να το συνειδητοποιήσουμε? Τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι μόνο τότε έχουμε μια ελπίδα να πετύχουμε κάτι γιατί μόνο τότε θα μας φοβόντουσαν πραγματικά... Από ότι φαίνεται..μάλλον ναι... Έτσι μάλλον είναι η Ελλαδίτσα μας και αν συνεχίσουμε με την ίδια θλιβερή νοοτροπία , μάλλον τα ίδια σκατά και χειρότερα θα είμαστε πάντα...

Αλλά δεν πρέπει να απογοητευόμαστε... Πρέπει απλά να φάμε γερό χαστούκι και να βρούμε το θάρρος να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και θεώρησης των πραγμάτων... Δεν είναι ποτέ αργά...Να σηκώσουμε το κεφάλι και να κάνουμε κάτι ,ρε γαμώτο μου...Να μην τους αφήσουμε να μας αποβλακώσουν και να μας κάνουν ό,τι θέλουν..Ας πιστέψουμε για μια φορά ότι όλα είναι στο χέρι μας..

Υπάρχουμε - συνυπάρχουμε . . . . .

Γεια χαρά! Τι μου κάνετε? Ελπίζω όλα να βαίνουν καλώς... Λοιπόν αφού γίνεται τέτοιος πανικός με τους μετανάστες...Σκέφτηκα ότι σήμερα θα ήταν μια καλή ευκαιρία να κάνουμε μια κουβεντούλα για τους ταλαιπωρημένους φίλους μας... Από την μια λοιπόν βομβαρδιζόμαστε με τις τρομοκρατικές - δημαγωγικές δηλώσεις από τους βαθιά θρησκευόμενους και καλούς ανθρώπους της Εκκλησίας μας , του πολιτικού προσκηνίου -κυρίως της δεξιάς και ακροδεξιάς πτέρυγας αλλά όχι μόνο , ή των φερεφώνων της εκάστοτε πολιτικής ή κοινωνικής σκοπιμότητας ενώ από την άλλη υποβόσκουν οι προκαταλήψεις , η ξενοβοφία και η προγονοπληξία που διακατέχει τον λαό μας.. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν άραγε να δούμε την αλήθεια και να παραμείνουμε άνθρωποι αν λάβουμε υπόψιν όλα τα παραπάνω? Σίγουρα λιγότερες από ότι φανταζόμαστε...

Όπως ακριβώς εμείς οι Έλληνες πριν από λίγα χρόνια μεταναστεύσαμε στην Αμερική , τον Καναδά και την Αυστραλία έτσι και τώρα για εξαιτίας πολλών παραγόντων -οικονομικών ή πολιτικών- κάποιοι άνθρωποι αναγκάζονται να αφήσουν τις πατρίδες τους για να εγκατασταθούν σε άλλες χώρες και να αναζητήσουν μια δεύτερη ευκαιρία για μια αξιοπρεπή ζωή ή έστω επιβίωση... Και φτάνουν στην Ελλάδα μας... Και εμείς τι κάνουμε? Τους ταλαιπωρούμε ακόμη περισσότερο.. Μέχρι να περάσουν τα σύνορα , να βγάλουν άδεια παραμονής , να κάνουν τις απαραίτητες ενέργειες μέχρι να γίνουν μόνιμοι... Και έπειτα να βρουν μια δουλειά ,μια οποιαδήποτε δουλειά , να συννενοηθούν σε μια ξένη γλώσσα , να καλύψουν τις πρωτεύουσες ανάγκες τους...

Το κράτος -όπως συνήθως- αφού τους επιτρέπει την είσοδο στην χώρα όχι μόνο τους αφήνει αβοήθητους αλλά με όποιο τρόπο μπορεί δυσχεραίνει την επικρατούσα κατάσταση και τους αναγκάζει να βρίσκουν εναλλακτικούς τρόπους επιβίωσης...Και δεν νομίζω ότι σε αυτόν τον τομέα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης όση πίεση και αν ασκήσουμε στην κυβέρνηση... Το θέμα είναι πως αντιμετωπίζουμε εμείς τους μετανάστες από την στιγμή που αν δεν αλλάξει η δική μας νοοτροπία μας και θεώρηση των πραγμάτων δεν πρόκειται να υπάρξει καμία βελτίωση... Γιατί να μην δώσουμε μια ευκαιρία σε συνανθρώπους που ταλαιπωρήθηκαν πολύ, τόσο να βρουν τον δικό τους δρόμο, όσο να βοηθήσουν την χώρα μας να αναπτυχθεί οικονομικά ,πνευματικά και πολιτιστικά σε μια εποχή μάλιστα που χρήζει ανανέωσης σε όλους τους τομείς.. Γιατί να προσεγγίζουμε αρνητικά τους μετανάστες, να τους καταλογίζουμε όλα τα προβληματα της χώρας , τα εγκλήματα της κοινωνίας καιτις δυσχέρειες της οικονομίας? Γιατί να μην βλέπουμε πόσο μπορούμε όλοι μας να επωφεληθούμε από την αρμονική συνύπαρξη μαζί τους?

Την απάντηση ας την αναζητήσει ο καθένας μόνος του.. καθώς και την αλήθεια σχετικά με τους μετανάστες και την ολική στάση μας απέναντί τους.. Αξίζει να σημειωθεί κάπου εδώ, η φράση του Γκασμέτ Καπλάνι "Η πατρίδα του κάθε ανθρώπου είναι εκείνη που τον βοηθάει να αναπτυχθεί και να δημιουργήσει.." Παράλληλα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε όλοι μας μετανάστες επί του πλοίου που λέγεται γη και πορεύεται προς το άπειρο..όλοι ονειρευόμαστε μια παραλία που θα μπορέσουμε να στεριώσουμε...Ας προσφέρουμε την παραλία μας και τους μετανάστες...ώσπου να σταματήσουν να θεωρούνται της γης οι κολασμένοι...
Υ.Γ1.Ευχαριστούμε θερμά τον κύριο Καπλάνι για την επίσκεψή του στο σχολείο μας...

Valentine's Day....

Μόλις χθες συνειδητοποίησα ότι σήμερα είναι του Αγίου βαλεντίνου.... Ναι φίλες και φίλοι... Σε όσους γιορτάζουν επίσημα σήμερα εύχομαι Χρόνια Πολλά ... Οι υπόλοιποι που γιορτάζουν κάθε μέρα δεν χρειάζονται ούτε επίσημες γιορτές ούτε χρόνια πολλά σήμερα... Αλλά στο κάτω κάτω γιατί να μην υπάρχει η μέρα των ερωτευμένων..? Εδώ υπάρχει παγκόσμια μέρα πλυσίματος χεριών , πεολειχίας , συνταξιούχων , ειρήνης , αποταμίευσης κτλ.... Μπορεί ας πούμε ειρήνη να μην έχουμε αλλά παγκόσμια ημέρα φροντίσαμε να αποκτήσουμε... Ας μην μιλήσουμε για την μέρα πεολειχίας... Πώς να την γιορτάζουμε άραγε? Καμιά ιδέα?

Επανερχόμαστε στην ημέρα των ερωτευμένων.. Καταρχήν είναι μισητή μέρα από αυτούς που καλώς ή κακώς δεν έχουν ταίρι... Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι αν γίνεται όλος αυτός ο χαμός με τις καρδουλίτσες και τις βλακιούλες των ερωτευμένων , οι υπόλοιποι νιώθουν λίγο σαν μαλάκες... Από προσωπική εμπειρία σας το λέω... Και δεν νομίζω να διαφωνεί κανένας σας... Όσο για αυτούς που είναι ερωτευμένοι ή απλά έχουν σχέση και είναι καλά με το ταίρι τους , νομίζω η ημέρα αυτή φαντάζει ανούσια και παλιομοδίτικη... Οι ανασφαλείς και αυτοί που θέλουν να αποδείξουν κάτι δίνουν μόνο σημασία σε αυτήν την γιορτή... Αλλά και οι λουλουδοπώλεις , οι ζαχαροπλάστες , οι κάβες, οι τυπικές ταινίες και κινηματογράφοι που προβάλλουν ανάλογες παραγωγές και γενικά το εμπόριο είναι αυτοί και βγαίνουν κερδισμένοι... Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου λοιπόν είναι μια τυπική εμπορική γιορτή όπως όλες οι άλλες, κάτι που δεν απαραίτητα είναι κακό... Και ειδικά σε μια τέτοια εποχή κρίσης δεν είναι κακό να κινηθεί η αγορά με κάποια δωράκια από κάποιους ερωτευμένους... Το κακό είναι να μένουμε εκεί και να επαναπαυόμαστε στα δωράκια και τις καρδούλες... Και να σκεφτόμαστε αυτούς που αγαπάμε μόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ... Χρόνια Πολλά λοιπόν στους ερωτευμένους και όχι μόνο ......

Υ.Γ1. Ανέκαθεν περίμενα αυτήν την μέρα πως και πως... Και φέτος αλλά σε μικρότερο βαθμό...

Υ.Γ2.Το ξέρω όλες αυτές οι παγκόσμιες ημέρες και οι γιορτές είναι σκέτη υποκρισία... Αλλά τι να κάνουμε ... Τουλάχιστον ας τις χαρούμε ... Ας βοηθήσουμε λιγάκι τους τους ζαχαροπλάστες της γειτονιάς και αυτούς που πουλάνε λουλούδια στα φανάρια...

Υ.Γ3.Τώρα που το ξανασκέφτομαι όλοι είμαστε ερωτευμένοι με κάποιον ή με κάτι...

Υ.Γ4.Μόνο να το θυμόμαστε λίγο πιο συχνά.....

ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ...

Γεια χαρά... Τι μου κάνετε? Πώς πέρασε το τριώδιο? Εγώ αντιμετωπίζω πολλαπλά πολιτισμικά σοκ... Που αποτέλεσαν αφορμή για να γράψω το παρόν άρθρο...Ένα πράμα θα σας ρωτήσω και να μου πείτε αν είναι δικό μου το πρόβλημα και αν εκνευρίζομαι χωρίς λόγο... Είναι φυσιολογικό ένας 15χρονος -συμαθητής μου δηλαδή- να είναι σε ομάδα του πασόκ , να πορώνεται για θέση του ευρωπαικού κοινοβουλίου των νέων για να λύσει αυτός τις οικονομικές δυσχέρειες της χώρας μας και να δοξαστεί το κόμμα του ? Και από πάνω να μας απειλεί ότι αν του φέρνουμε αντιρρήσεις όταν χρειαστούμε μέσο για μια θέση στο δημόσιο τότε είναι που θα τον φάμε γιατί δεν θα μας κάνει την χάρη...Να νομίζει ότι ξέρει τα πάντα όλα , είναι πολύ ανώτερος από όλους εμάς τους ανίδεους - θνητούς- μη πασοκτζήδες ,επειδή έχει αποστηθήσει τις οδηγίες του κόμματος...?

Εμένα πραγματικά το παραπάνω γεγονός μου προκάλεσε έκπληξη ... Δεν μπορούσα να φανταστω ακόμη και έναν ενήλικα -40άρη άνθρωπο , το 2010 να έχει τέτοιες ιδέες... Μόνο ελάχιστες περιπτώσεις πολιτικών ή εξωγήινων...Πόσο μάλλον ενός ΠΑΙΔΙΟΥ 15 χρονών... Το θέμα είναι αν η σημερινή νεολαία είναι τόσο σκατά, ενσωματωμένη στο σύστημα , στην διαφθορά , στο κατεστημένο και τα βρώμικα παιχνίδια όλων των συμφεροντολογικών και καπιταλιστικών κοινωνικοπολιτικών μηχανισμών -εννοείται δεν μιλάω μόνο για το πασόκ- , τι έχουμε να προσδοκούμε σαν χώρα... Να φύγουν οι παλιοί και να ρθουν καινούργιοι στην θέση τους χειρότεροι από τους παλιούς?

Και φυσικά δεν κατηγορώ τα ίδια τα παιδιά... Ή μάλλον τους καταλογίζω το μικρότερο φταίξιμο... Απλά σκέφτομαι πόσο σάπια πρέπει να ναι η κοινωνία για να μεταμορφώνει τα παιδιά , που εξ 'ορισμού χαρακτηρίζονται αγνά , αυθόρμητα , χωρίς άρρωστες φιλοδοξίες και συμφέροντα , που αμφισβητούν τα πάντα , προσπαθούν να απαλλαγούν από κάθε αυθεντία και στερεότυπη άποψη ,δεν συμβιβάζονται με τίποτα , αντιστέκονται στο κατεστημένο , προσπαθούν να διαφοροποιηθούν από τους "μεγάλους" , να χαράξουν την δική τους πορεία και να αποδείξουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα από αυτούς ... σε πολιτικά κατασταλαγμένους 40αρηδες , καπιταλιστές , φερέφωνα της εκάστοτε πολιτικής ιδεολογίας, φανατισμένους, άμυαλους, ξερόλες , δήθεν , μισαλόδοξους, αντίγραφα των γονιών τους , φιλόδοξους και άδικους.... Πόση πια πλύση εγκεφάλου , πόσο καταναγκασμό πρέπει να δεχόμαστε από όλο τον κοινωνικό μας περίγυρο για να γινόμαστε πριν ακόμη ολοκληρωθεί η περίοδος της εφηβείας μας τόσο σάπιοι...τόσο άθλιοι... Γιατί αν αυτή είναι η πλειοψηφία των νέων σήμερα.. τότε πιστοί μου φίλοι την έχουμε βαμμένη....Ας προσπαθήσουμε να μην γίνουμε σαν τα μούτρα τους λοιπόν....

Υ.Γ1. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το πασόκ...Μου είναι αδιάφορο...Το έφερα απλά σαν ένα παράδειγμα...Για μένα όλα τα κόμματα είναι μια από τα ίδια....

Υ.Γ.2 Ο καθένας εννοείται ότι μπορεί να πιστεύει ό,τι γουστάρει...Απλά δεν μ αρέσει ο φανατισμός...Και οι παρωπίδες σε τέτοια ηλικία...

Υ.Γ.3 Να ευχαριστήσω την " πηγή της έμνευσης" της ανάρτησης που διαβάζετε , τον φίλο μου τον Κώστα...

Υ.Γ.4 Απογοήτευση και απελπισία..........