Αυτό ήταν... Μετά από 12 χρόνια το σχολείο τελειώνει.... 12 χρόνια χαμογελα , παρέες, φίλοι... Μια μικρή ζωή... Και ο φόβος τώρα μην όλα αυτά ξεχαστούν... Όχι να μην ξεχαστούν... Ωραία χρονια.. ξέγνοιαστα... Ας προσπαθησουμε να μην ξεχασουμε... Ευχαριστώ για τις ομορφες και τις άσχημες στιγμές συμμαθητές και καθηγητές... Ιδιαίτερα για την παρουσία του στα τελευταία τρια χρόνια ευχαριστω τον δάσκαλο και ποιητή Γιάννη Κουβαρά... Εύχομαι σε καθηγητές και μαθήτες καλή συνέχεια , όμορφη ζωή και χαμόγελα...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σχολείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σχολείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Απότιση Τιμής
Καλημέρα! Είναι η πρώτη φορά που αποφασίζω να γράψω για το ιστολόγιο της καλής μου φίλης Μέλπως, για το οποίο τρέφω μεγάλο θαυμασμό. Καμιά φορά μου έρχεται, έτσι, η όρεξη να εξωτερικεύσω κάποιες από τις σκέψεις μου, σκέφτομαι πως θέλω να τις πω σε κάποιον και να μην τις κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου. Δεν είναι πολύ βαθυστόχαστες, είναι απλά η γνώμη μου για πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Μην ανησυχείτε, δε συμβαίνει πολύ συχνά. Αυτή τη φορά πάντως το φτωχό , αυτό, ιστολόγιο δεν τη γλίτωσε. Το πήρα απόφαση . Θα μιλήσω.
Απότιση Τιμής
Ήρθε λοιπόν και φέτος η 28η Οκτωβρίου και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό για τους μαθητές ανά όλη την Ελλάδα: 2 μέρες χωρίς μάθημα, όπου χαλαρώνουμε, βγαίνουμε με τους φίλους μας, περνάμε και μια βόλτα από την καθιερωμένη και στείρα επανάληψη της τυπικής σχολικής γιορτής όπου «τιμούμε» τους πεσόντες αγωνιστές του ’40… και φυσικά την πατροπαράδοτη σχολική παρέλαση.
Ας μου εξηγήσει κάποιος κάτι: γιατί οι μαθητές της Ελλάδας τιμούν τους ήρωες αυτής της χώρας με παρελάσεις; Δε θα πω το κλισέ «αυτό δε γίνεται σε καμία ευρωπαϊκή χώρα» γιατί, κατά τη γνώμη μου δεν κάνει καμία διαφορά. Κι εμείς ευρωπαϊκή χώρα είμαστε. Απλά οι μαθητικές παρελάσεις δεν είναι απότιση τιμής. Συμβολίζουν κάτι. Ξεκίνησαν από φασιστικά, ναζιστικά, μιλιταριστικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα με σκοπό να δείξουν την ομοιογένεια και τη στρατιωτική πειθαρχία της νεολαίας. Ο Χίτλερ ήταν από τους πρώτους (αν όχι ο πρώτος, δε θυμάμαι καλά) που θέσπισαν τις μαθητικές παρελάσεις. Στην Ελλάδα, συγκεκριμένα, ξεκίνησαν από τη δικτατορία του Μεταξά.
Δε διαφωνώ με την ιδέα της παρέλασης γενικά. Στο στρατό είναι καλή. Ο στρατός μιας χώρας πρέπει να διακατέχεται από πειθαρχία και αυστηρότητα. Δεκτόν. Οι μαθητές όμως; Οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι, αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της δημοκρατίας και της ελεύθερης βούλησης κι εμείς τους τιμούμε με μια επίδειξη στρατιωτικού τρόπου οργάνωσης και σκέψης! Δείχνουμε πως μας αρέσει ο μιλιταρισμός, ενάντια στον οποίο αυτοί σκοτώθηκαν! Η παρέλαση αντικατοπτρίζει ένα στρατοκρατικό ιδεώδες. Αυτό θέλει η σύγχρονη Ελλάδα για τα παιδιά της;
«Δε σε υποχρεώνουμε να συμμετάσχεις, επιλογή σου είναι. Αν δε θέλεις να τιμήσεις τους προγόνους σου, δικαίωμά σου». Δεν είπα πως μας υποχρεώνει κανείς. Απλά αμφιβάλλω αν αυτό θεωρείται τιμή. Κατά τη γνώμη μου, πολύ περισσότερο νόημα θα είχε αν πηγαίναμε όλο το σχολείο ομαδικά σε μια πορεία για να καταθέσουμε στεφάνια στη μνήμη τους, παρά να κάνουμε μία παρέλαση, η οποία ούτως η άλλως τα τελευταία χρόνια έχει υποβαθμιστεί σε μία αφορμή για να χάνουν οι μαθητές ώρες μαθήματος. Αλλά είναι η παράδοση, βλέπεις. Του βγάζεις του Έλληνα κάτι από το κεφάλι έτσι εύκολα; Δεν μπορείς.
Επιλέγουμε να «τιμούμε» τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν για να ζούμε εμείς ελεύθεροι, με ένα σύμβολο αντίθετο με όλα αυτά για τα οποία εκείνοι αγωνίστηκαν. Μόνο και μόνο για να χαρεί η γιαγιά και ο παππούς που θα δουν το εγγονάκι τους να παρελαύνει.
Ήρθε λοιπόν και φέτος η 28η Οκτωβρίου και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό για τους μαθητές ανά όλη την Ελλάδα: 2 μέρες χωρίς μάθημα, όπου χαλαρώνουμε, βγαίνουμε με τους φίλους μας, περνάμε και μια βόλτα από την καθιερωμένη και στείρα επανάληψη της τυπικής σχολικής γιορτής όπου «τιμούμε» τους πεσόντες αγωνιστές του ’40… και φυσικά την πατροπαράδοτη σχολική παρέλαση.
Ας μου εξηγήσει κάποιος κάτι: γιατί οι μαθητές της Ελλάδας τιμούν τους ήρωες αυτής της χώρας με παρελάσεις; Δε θα πω το κλισέ «αυτό δε γίνεται σε καμία ευρωπαϊκή χώρα» γιατί, κατά τη γνώμη μου δεν κάνει καμία διαφορά. Κι εμείς ευρωπαϊκή χώρα είμαστε. Απλά οι μαθητικές παρελάσεις δεν είναι απότιση τιμής. Συμβολίζουν κάτι. Ξεκίνησαν από φασιστικά, ναζιστικά, μιλιταριστικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα με σκοπό να δείξουν την ομοιογένεια και τη στρατιωτική πειθαρχία της νεολαίας. Ο Χίτλερ ήταν από τους πρώτους (αν όχι ο πρώτος, δε θυμάμαι καλά) που θέσπισαν τις μαθητικές παρελάσεις. Στην Ελλάδα, συγκεκριμένα, ξεκίνησαν από τη δικτατορία του Μεταξά.
Δε διαφωνώ με την ιδέα της παρέλασης γενικά. Στο στρατό είναι καλή. Ο στρατός μιας χώρας πρέπει να διακατέχεται από πειθαρχία και αυστηρότητα. Δεκτόν. Οι μαθητές όμως; Οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι, αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της δημοκρατίας και της ελεύθερης βούλησης κι εμείς τους τιμούμε με μια επίδειξη στρατιωτικού τρόπου οργάνωσης και σκέψης! Δείχνουμε πως μας αρέσει ο μιλιταρισμός, ενάντια στον οποίο αυτοί σκοτώθηκαν! Η παρέλαση αντικατοπτρίζει ένα στρατοκρατικό ιδεώδες. Αυτό θέλει η σύγχρονη Ελλάδα για τα παιδιά της;
«Δε σε υποχρεώνουμε να συμμετάσχεις, επιλογή σου είναι. Αν δε θέλεις να τιμήσεις τους προγόνους σου, δικαίωμά σου». Δεν είπα πως μας υποχρεώνει κανείς. Απλά αμφιβάλλω αν αυτό θεωρείται τιμή. Κατά τη γνώμη μου, πολύ περισσότερο νόημα θα είχε αν πηγαίναμε όλο το σχολείο ομαδικά σε μια πορεία για να καταθέσουμε στεφάνια στη μνήμη τους, παρά να κάνουμε μία παρέλαση, η οποία ούτως η άλλως τα τελευταία χρόνια έχει υποβαθμιστεί σε μία αφορμή για να χάνουν οι μαθητές ώρες μαθήματος. Αλλά είναι η παράδοση, βλέπεις. Του βγάζεις του Έλληνα κάτι από το κεφάλι έτσι εύκολα; Δεν μπορείς.
Επιλέγουμε να «τιμούμε» τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν για να ζούμε εμείς ελεύθεροι, με ένα σύμβολο αντίθετο με όλα αυτά για τα οποία εκείνοι αγωνίστηκαν. Μόνο και μόνο για να χαρεί η γιαγιά και ο παππούς που θα δουν το εγγονάκι τους να παρελαύνει.
Capricorn ή ξαφνικός θάνατος στην πλημμύρα
Κάθεσαι σε ένα άδειο κρεβάτι μόνος σου.Χτυπιέσαι.Θέλεις να βγείς έξω,να χαθείς.Να πάρεις ενα τρυπάνι και μια τρύπα στο κεφάλι σου να ανοίξεις.Να μην υπάρχει σήμερα.Να μην υπάρχει αύριο.Why? Why don't you tell me what you really want?Αλλά ποιός ξέρει τι θέλει πραγματικά; Εγώ πάντως θέλω να σβήσω...έτσι απλά να χαθώ όπως λέει το κομμάτι...κ ας μην μ αρέσε.Είναι στιγμές που νοιώθεις ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι.Πάντα κάτι σε κρατάει πριν πέσεις στην άβυσσο.Είναι φορές όμως που δεν έχεις από πουθενά να κρατηθείς μέχρι να ξαναπατήσεις στα πόδια σου.Είσαι μόνος σου.Why? Γιατί έχεις βυθιστεί τόσο πολύ στη ρουτίνα που αφήνεις τον κόσμο να κυλάει και να καταστρέφεται γύρω σου.Δεν το συνειδητοποιέις,όταν είναι πολύ αργά.Και τότε αποφασίζεις ότι είναι αργά το βράδυ.Αύριο πρωί εύχεσαι να το θυμάσαι.Αλλά αύριο το πρωί έχεις να διαβάσεις πάλι.Κοιτάζοντας μες τον καθρεύτη βλέπεις ένα πρόσωπο γνωστό αλλά δεν είσαι πια εσύ.Πρέπει να ξαναβρείς τον εαυτό σου γαμώτο.Πρεπει να ράψεις τις γρατζουνιές σου.Μην χύσεις άλλο αίμα.Το τριαντάφυλλο η καρδιά σου ασπρίζει.Πεθαίνει...Εσύ θα σε βγάλεις απο κει.Πλέον όλα ένα τηλέφωνο είναι.Ένα κουμπί μπορεί να σε βγάλει από την κινούμενη άμμο.Η ζωή σου να μην σταματήσει εκεί που θέλουν.Να πάνε να γαμηθούνε όλοι τους.
Αρχίζεις να βλέπεις θολα;Βάλε γυαλιά.Το να περπατάς στη θολούρα ίσως σε σκοτώσει.Οι δρόμοι είναι γεμάτοι ανοιχτούς υπονόμους που έχουν στηθεί εκεί από τους ίδιους που σου θολώνουν το μάτι.Αλλά και απο σένα.Μην πέσεις μεσα εκεί...Άναψε τη φωτιά ξανά.Ξύλα σε 2 ώρες στα φέρνουν όπως λέει κ ο αιώνιος φίλος...15 λεπτά σου πάιρνει να βάλεις την φωτιά.Μην περιμένεις όταν μάθεις οτι έσβησε...
Όλα κινούνται σε επαναλαμβανόμενες ακόλουθίες.Αν όχι όλα, τα περισσότερα.Αλλά τίποτα δεν γίνεται μόνο του...
Και μια μέρα ίσως η φώτια να είναι ζεστή και φωτεινή ξανά.Ίσως με ένα γέλιο της ξανα όλα να περάσουν.Ένα φιλή της την καρδιά σου ξανά να γεμίσει.Ίσως με μια νότα τα πάντα να σβήσεις.Μια κραυγή ξανά να σε εκφράσει.Μια πλάκα της παρέας να σε στείλει πάλι αλλού.Το αποκούμπι να είναι πάλι όλη σου η ζωή.Όχι μόνο αισχρά μπλέ μικρά νούμερα.Όχι μόνο μεγάλες σημαντικές λέξεις σε κιτρινισμένο χαρτί...Δεν θα πεθάνουμε ποτέ μωρή κουφάλα νεκροθάφτη!We won't be dragged down by the stone!
Υ.Γ: κατα παράδοση του μπλογκ τελευταία...αυτά ήταν αποτέλεσμα μιας θεόσταλτης συνειδητοποίησης στις 1 το βράδυ...Αφού είχες φτάσει στον πάτο...Και είχες σκάψει...Πολύ.Ποιόι από όσους τύχει να διαβάσουν αυτό το κωλοπειπερ που έγραψα με καταλαβαίνουν;...;!
Capricorn - Raining Pleasure αφιερωμένο...
Dogs - Pink Floyd
IIIIIIII had become...Comfortably Numb.....τα καλύτερα νοήματα τα έχουν τα καλύτερα κομμάτια τις καλύτερες στιγμές.Και έρχονται μόνα τους!
Kείμενο Γιάννη Κουβαρά ...
Ανατριχιαστικό, απαγγελία από την Λ.Καννέλη στον CITY FM στις 25 Μαΐου 2009. Μία ηλιαχτίδα φωτός στο σκοτάδι αυτός ο άνθρωπος.
http://www.karios.gr/blog/audio/2009.05.25_en_touto_city_koubaras_giannis.mp3
Μεταφέρω από την Καθημερινή (16/5/09):
Από την εκπαίδευση στην Παιδεία…
Μια διαφορετική επιστολή στους τελειόφοιτους του 2ου Λυκείου Βριλησίων από τον καθηγητή τους, Γ. ΚουβαράΤου Τακη Kαμπυλη
Πέρυσι τέτοια εποχή οι τελειόφοιτοι του 2ου Λυκείου Βριλησσίων βρήκαν στα θρανία τους μία επιστολή. Hταν από τον φιλόλογό τους (και σεβαστό δάσκαλο) Γιάννη Κουβαρά. Αυτοί μπροστά σε μια μεγάλη αρχή, ο Γ. Κουβαράς κοντά στη συνταξιοδότηση. Γιατί την έστειλε στους μαθητές του;
Διότι «η ευτυχία δεν ανεβαίνει στα ρετιρέ επειδή λαχανιάζει. Αλλά το 2ο Λύκειο Βριλησσίων είναι ρετιρέ και πάσης Ελλάδος. Σύμφωνα με τα στατιστικά πλασάρεται στη 10άδα ανάμεσα στα 3 χιλιάδες λύκεια όλης της χώρας. Και βέβαια προτιμώ ένα σχολείο που βγάζει ευτυχισμένους οδοκαθαριστές από ένα που βγάζει νευρωτικούς επιστήμονες, σήμερα που έχουμε έλλειμμα ευτυχίας και πλεόνασμα επιστημόνων (…) Το 2ο Βριλησσίων είναι ευτυχισμένο γιατί πολλές φορές τελειώνατε το μάθημα και δεν φεύγατε (από τον συνήθη τόπο του εγκλήματος) μένατε στον χώρο του σχολείου, συζητούσατε, περιμένατε τους φίλους σας από άλλα τμήματα, νιώθατε δικό σας τον χώρο. Αυτό το γεγονός με συγκινεί, το εκλαμβάνω ως βαρόμετρο υγείας κι ευτυχίας, ως άμυνα συλλογικότητας που τόσο τη χρειαζόμαστε (επικοινωνώ άρα υπάρχω…)».
«Το καλύτερο σχολείο»
Ο καθηγητής εξηγεί στα «παιδιά» του στη συνέχεια της επιστολής του πως «το καλλίτερο σχολείο δεν είναι εκείνο που έχει τις περισσότερες επιτυχίες (οι στατιστικές είναι σαν τα μαγιώ, δείχνουν πολλά αλλά κρύβουν τα ουσιωδέστερα). Το καλλίτερο σχολείο είναι εκείνο που οι μαθητές του το μισούν λιγότερο. Σ’ αυτό ήθελα να με κρίνετε».
Η επιστολή είναι από έναν μεγάλο φιλόλογο. Και ισορροπεί ανάμεσα σε στίχους, συμβουλές, σκέψεις και παιχνίδια λόγου. Είναι μια άλλη γλώσσα, με άλλες προτεραιότητες για έφηβους γεμάτους άγχος και χωρίς χρόνο. Κι ο Γ. Κουβαράς το ξέρει αυτό: «Σπαταλήστε τη μισή νιότη σας σε ουτοπίες. Την υπόλοιπη στα έργα της θάλασσας, στα έργα της αγάπης. Ανοίξτε πανιά στο Αδύνατο. Για να φτάσετε στο δυνατό. Αριστοκράτες στην τέχνη, στους τρόπους. Δημοκράτες στη ζωή. Ή αλλιώς μάγκες στα αλώνια, κύριοι στα σαλόνια. Το επαναλαμβάνω. Κανείς δεν ψήλωσε κονταίνοντας τους άλλους. Μόνο ασκήσεις σε μονόζυγο δίνουν πόντους “για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα και θα δούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν, τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο, τη θάλασσα να κυματίζει. Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”. Σεφερικά και σταθερά Ψηλά τις καρδιές (…)».
«Σπαταλήστε χρόνο, αλλιώς πώς θ’ ανακαλύψετε τη ζωή; Η ζωή είναι ωραία αλλά τα ’χει φτιάξει με άλλον. Επιμένετε και θα σας ενδώσει και δώσει. Αλλά επιμένετε (“επιμένετε και στον εαυτό σας να σας απαντήσει. Μην του επιτρέπετε υπεκφυγές”). Μην εμπιστεύεστε τα εύκολα. Απογοητεύουν εύκολα. Να είστε αναγεννησιακοί de omnibus dubitandum για όλα να αμφιβάλλετε εκτός από ένα (“γιατί και η αμφιβολία πρέπει κάπου να πατάει”, Wittgenstain), την Αγάπη (η αμφιβολία στην αγάπη είναι αμαρτία)… Να λέτε τα άσχημα μπροστά στους φίλους σας. Τα καλά τους πίσω τους. Αντιγράψτε τα καλά του Μείζονος Ελληνισμού. Διαγράψτε τα άσχημα του Μίζερος Ελληνισμού. Μην κόβετε φλέβες, κόψτε λ.χ. το κάπνισμα. Μη χτυπάτε ενέσεις, εν ανάγκη χτυπήστε το κεφάλι σας στον τοίχο, ίσως πάρει μπροστά. Μην τα βάζετε με το γείτονα. Δεν είναι εχθρός. Ο εχθρός είναι μέσα μας, τα ελαττώματά μας. Αυτά πολεμήστε και περιορίστε. Μην καίτε τα βιβλία στο τέλος της χρονιάς. Μυρίζει καμμένη σάρκα, καμμένα μυαλά από Αουσβιτς μεριά. Κάψτε καλλίτερα προλήψεις, προκαταλήψεις και λοιπά λιπαρά. Τα βιβλία είναι για να φωτίζουν. Φωτιστείτε και αυτοαναναφλεχθείτε οι ίδιοι με βιβλία. “Αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ εγώ πώς θα γεννούνε τα σκοτάδια φως; (Χικμέτ). Εκεί που καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε ανθρώπους” (Τόμας Μαν το 1933 δηλ. το 1943 ήταν κοντά)».
«Μακρύς ο δρόμος»
Η επιστολή στους μαθητές του 2ου Λυκείου ξεκινάει με Εμπειρίκο: «Πάρε τη λέξη μου Δος μου το χέρι σου» και συνεχίζει με το «Μακρύς ο δρόμος απ’ την ανία της εκπαίδευσης στη μαγία της Παιδείας, στη μαγγανία της. Διανύστε τον όμως. Εν ανάγκη με τα γόνατα, και ματωμένα. Αξίζει! (…) Μην περιορίζετε την πραγματικότητα στα 21cm της TV (έγχρωμη TV, ασπρόμαυρη ζωή), όταν η πραγματικότητα είναι απεριόριστη και κυρίως υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσες μπορείς να φανταστείς. Φτιάξε τη δική σου, ομορφότερη από όλες τις άλλες. Είπαν την TV μηχανισμό αχρήστευσης του ανθρωπίνου βλέμματος. Μην αχρηστεύετε το πολυτιμότερο. Αναγνώστε πρόσωπα, το πιο συναρπαστικό και ωραίο ανάγνωσμα που υπάρχει.(…) Ο μόνος ιερός τόπος που υπάρχει, μάλλον ο πιο ιερός, είναι το ανθρώπινο πρόσωπο. Γι’ αυτό στην Κόλαση οι άνθρωποι είναι δεμένοι πιστάγκωνα πλάτη με πλάτη. Υπάρχει κόλαση/τιμωρία μεγαλύτερη από τη στέρηση του βλέμματος του άλλου;»
Και η επιστολή στους μαθητές καταλήγει: «Η ζωή είναι μιγαδική και μαγική. Εμπεριέχει και τη φαντασία. Οξυγονώστε την συχνότερα. Εκανα για σας λιγότερα από όσα ήθελα και περισσότερα από όσα μπορούσα. Ο αη-Αλύπιος ας σας έχει όλους καλά».
Προοπτική
Υπάρχουν και αυτοί οι καθηγητές -υπάρχουν κι αυτοί οι τυχεροί μαθητές -υπάρχει κι αυτή η αντίληψη που δικαιώνει το δημόσιο σχολείο, υπάρχει κι αυτή η προοπτική για τους νέους. Και περισσότερο απ’ όλα υπάρχει το φρένο στον μονόδρομο των εισαγωγικών εξετάσεων ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία. (Είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη αλλά για την οικονομία και την παραοικονομία).
Captain-my Captain, μία ακόμη φορά που έδειξες πως η ποίηση είναι στην πραγματικότητα παρά στη φαντασία… Τυχεροί οι μαθητές σου. Τους αφαίρεσες την ημερομηνία λήξης.
Y.Γ. Ο εν λόγω συγγραφέας του κειμένου-Γιάννης Κουβαράς- είναι και διευθυντής του σχολείου μου... Και είμαι πολύ χαρούμενη και ευγνώμων γι αυτό...
Kαι η παραπομπή είναι από τον ιστόποπο... http://www.karios.gr/blog/
http://www.karios.gr/blog/audio/2009.05.25_en_touto_city_koubaras_giannis.mp3
Μεταφέρω από την Καθημερινή (16/5/09):
Από την εκπαίδευση στην Παιδεία…
Μια διαφορετική επιστολή στους τελειόφοιτους του 2ου Λυκείου Βριλησίων από τον καθηγητή τους, Γ. ΚουβαράΤου Τακη Kαμπυλη
Πέρυσι τέτοια εποχή οι τελειόφοιτοι του 2ου Λυκείου Βριλησσίων βρήκαν στα θρανία τους μία επιστολή. Hταν από τον φιλόλογό τους (και σεβαστό δάσκαλο) Γιάννη Κουβαρά. Αυτοί μπροστά σε μια μεγάλη αρχή, ο Γ. Κουβαράς κοντά στη συνταξιοδότηση. Γιατί την έστειλε στους μαθητές του;
Διότι «η ευτυχία δεν ανεβαίνει στα ρετιρέ επειδή λαχανιάζει. Αλλά το 2ο Λύκειο Βριλησσίων είναι ρετιρέ και πάσης Ελλάδος. Σύμφωνα με τα στατιστικά πλασάρεται στη 10άδα ανάμεσα στα 3 χιλιάδες λύκεια όλης της χώρας. Και βέβαια προτιμώ ένα σχολείο που βγάζει ευτυχισμένους οδοκαθαριστές από ένα που βγάζει νευρωτικούς επιστήμονες, σήμερα που έχουμε έλλειμμα ευτυχίας και πλεόνασμα επιστημόνων (…) Το 2ο Βριλησσίων είναι ευτυχισμένο γιατί πολλές φορές τελειώνατε το μάθημα και δεν φεύγατε (από τον συνήθη τόπο του εγκλήματος) μένατε στον χώρο του σχολείου, συζητούσατε, περιμένατε τους φίλους σας από άλλα τμήματα, νιώθατε δικό σας τον χώρο. Αυτό το γεγονός με συγκινεί, το εκλαμβάνω ως βαρόμετρο υγείας κι ευτυχίας, ως άμυνα συλλογικότητας που τόσο τη χρειαζόμαστε (επικοινωνώ άρα υπάρχω…)».
«Το καλύτερο σχολείο»
Ο καθηγητής εξηγεί στα «παιδιά» του στη συνέχεια της επιστολής του πως «το καλλίτερο σχολείο δεν είναι εκείνο που έχει τις περισσότερες επιτυχίες (οι στατιστικές είναι σαν τα μαγιώ, δείχνουν πολλά αλλά κρύβουν τα ουσιωδέστερα). Το καλλίτερο σχολείο είναι εκείνο που οι μαθητές του το μισούν λιγότερο. Σ’ αυτό ήθελα να με κρίνετε».
Η επιστολή είναι από έναν μεγάλο φιλόλογο. Και ισορροπεί ανάμεσα σε στίχους, συμβουλές, σκέψεις και παιχνίδια λόγου. Είναι μια άλλη γλώσσα, με άλλες προτεραιότητες για έφηβους γεμάτους άγχος και χωρίς χρόνο. Κι ο Γ. Κουβαράς το ξέρει αυτό: «Σπαταλήστε τη μισή νιότη σας σε ουτοπίες. Την υπόλοιπη στα έργα της θάλασσας, στα έργα της αγάπης. Ανοίξτε πανιά στο Αδύνατο. Για να φτάσετε στο δυνατό. Αριστοκράτες στην τέχνη, στους τρόπους. Δημοκράτες στη ζωή. Ή αλλιώς μάγκες στα αλώνια, κύριοι στα σαλόνια. Το επαναλαμβάνω. Κανείς δεν ψήλωσε κονταίνοντας τους άλλους. Μόνο ασκήσεις σε μονόζυγο δίνουν πόντους “για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα και θα δούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν, τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο, τη θάλασσα να κυματίζει. Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”. Σεφερικά και σταθερά Ψηλά τις καρδιές (…)».
«Σπαταλήστε χρόνο, αλλιώς πώς θ’ ανακαλύψετε τη ζωή; Η ζωή είναι ωραία αλλά τα ’χει φτιάξει με άλλον. Επιμένετε και θα σας ενδώσει και δώσει. Αλλά επιμένετε (“επιμένετε και στον εαυτό σας να σας απαντήσει. Μην του επιτρέπετε υπεκφυγές”). Μην εμπιστεύεστε τα εύκολα. Απογοητεύουν εύκολα. Να είστε αναγεννησιακοί de omnibus dubitandum για όλα να αμφιβάλλετε εκτός από ένα (“γιατί και η αμφιβολία πρέπει κάπου να πατάει”, Wittgenstain), την Αγάπη (η αμφιβολία στην αγάπη είναι αμαρτία)… Να λέτε τα άσχημα μπροστά στους φίλους σας. Τα καλά τους πίσω τους. Αντιγράψτε τα καλά του Μείζονος Ελληνισμού. Διαγράψτε τα άσχημα του Μίζερος Ελληνισμού. Μην κόβετε φλέβες, κόψτε λ.χ. το κάπνισμα. Μη χτυπάτε ενέσεις, εν ανάγκη χτυπήστε το κεφάλι σας στον τοίχο, ίσως πάρει μπροστά. Μην τα βάζετε με το γείτονα. Δεν είναι εχθρός. Ο εχθρός είναι μέσα μας, τα ελαττώματά μας. Αυτά πολεμήστε και περιορίστε. Μην καίτε τα βιβλία στο τέλος της χρονιάς. Μυρίζει καμμένη σάρκα, καμμένα μυαλά από Αουσβιτς μεριά. Κάψτε καλλίτερα προλήψεις, προκαταλήψεις και λοιπά λιπαρά. Τα βιβλία είναι για να φωτίζουν. Φωτιστείτε και αυτοαναναφλεχθείτε οι ίδιοι με βιβλία. “Αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ εγώ πώς θα γεννούνε τα σκοτάδια φως; (Χικμέτ). Εκεί που καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε ανθρώπους” (Τόμας Μαν το 1933 δηλ. το 1943 ήταν κοντά)».
«Μακρύς ο δρόμος»
Η επιστολή στους μαθητές του 2ου Λυκείου ξεκινάει με Εμπειρίκο: «Πάρε τη λέξη μου Δος μου το χέρι σου» και συνεχίζει με το «Μακρύς ο δρόμος απ’ την ανία της εκπαίδευσης στη μαγία της Παιδείας, στη μαγγανία της. Διανύστε τον όμως. Εν ανάγκη με τα γόνατα, και ματωμένα. Αξίζει! (…) Μην περιορίζετε την πραγματικότητα στα 21cm της TV (έγχρωμη TV, ασπρόμαυρη ζωή), όταν η πραγματικότητα είναι απεριόριστη και κυρίως υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσες μπορείς να φανταστείς. Φτιάξε τη δική σου, ομορφότερη από όλες τις άλλες. Είπαν την TV μηχανισμό αχρήστευσης του ανθρωπίνου βλέμματος. Μην αχρηστεύετε το πολυτιμότερο. Αναγνώστε πρόσωπα, το πιο συναρπαστικό και ωραίο ανάγνωσμα που υπάρχει.(…) Ο μόνος ιερός τόπος που υπάρχει, μάλλον ο πιο ιερός, είναι το ανθρώπινο πρόσωπο. Γι’ αυτό στην Κόλαση οι άνθρωποι είναι δεμένοι πιστάγκωνα πλάτη με πλάτη. Υπάρχει κόλαση/τιμωρία μεγαλύτερη από τη στέρηση του βλέμματος του άλλου;»
Και η επιστολή στους μαθητές καταλήγει: «Η ζωή είναι μιγαδική και μαγική. Εμπεριέχει και τη φαντασία. Οξυγονώστε την συχνότερα. Εκανα για σας λιγότερα από όσα ήθελα και περισσότερα από όσα μπορούσα. Ο αη-Αλύπιος ας σας έχει όλους καλά».
Προοπτική
Υπάρχουν και αυτοί οι καθηγητές -υπάρχουν κι αυτοί οι τυχεροί μαθητές -υπάρχει κι αυτή η αντίληψη που δικαιώνει το δημόσιο σχολείο, υπάρχει κι αυτή η προοπτική για τους νέους. Και περισσότερο απ’ όλα υπάρχει το φρένο στον μονόδρομο των εισαγωγικών εξετάσεων ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία. (Είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη αλλά για την οικονομία και την παραοικονομία).
Captain-my Captain, μία ακόμη φορά που έδειξες πως η ποίηση είναι στην πραγματικότητα παρά στη φαντασία… Τυχεροί οι μαθητές σου. Τους αφαίρεσες την ημερομηνία λήξης.
Y.Γ. Ο εν λόγω συγγραφέας του κειμένου-Γιάννης Κουβαράς- είναι και διευθυντής του σχολείου μου... Και είμαι πολύ χαρούμενη και ευγνώμων γι αυτό...
Δευτέρα Λυκείου Δευτέρα Βράδυ...
Μόνους μας αφήσαν όλοι
Να ψοφάμε κάθε μέρα
και πάλι το πρωί να ξυπνάμε
να ξυπνάμε μέχρι να ξαναπέσουμε το βράδυ
ένα βιβλίο ένα στιλό η ζωή μας για 2 χρόνια λένε
τι θα έχει μείνει όμως τότε;
Τι να μείνει από την φαντασία του παιδιού
μελάνι σκεπάζει τον άγραφο χάρτη μας...Tabula raza...
αλλά θα ζήσουμε...
μια μέρα το όνειρο θα τελειώσει
μόνο η στάχτη μας θα έχει μείνει ακόμα στο τασάκι...
με χρώμα a whiter shade of pale...όπως λέει το τραγούδι...
Βιβλίο μην με καταπιείς...
ενα ματι,ενα αυτί τη μουσική να ακούω,λιγο μυαλό και μισή καρδιά
ασε μου τα αυτα...και θα ξαναζήσω...
και η μεγάλη μηχανή ξεκίνησε να τρώει το παιδάκι.......Μα το παιδάκι πάλεψε...
Procol Harum- Whiter Shade of Pale
Τρέχτε .. να γλιτώσετε....!
Tώρα που το σκέφτομαι , ωστόσο, μπορεί να είναι φαινομενικά το τέλος της σχολικής χρονιάς αλλά για την πλειοψηφία των μαθητών -τουλάχιστον του λυκείου- , τα βάσανα συνεχίζονται.... Ενώ εδώ και μερικούς μήνες ξυνόμαστε σε αυτό το πράμα που λέγεται σχολείο και υπόλοιποι νομίζουν ότι περνάμε όμορφα , μπορώ να σας διαβεβαιώσω από προσωπική πλέον εμπειρία ότι δεν είναι έτσι... Φροντιστήρια αγγλικών , γαλλικών , γερμανικων ,εξετάσεις για ξενόγλωσσα διπλώματα- που νομίζεις ότι θα σου εξασφαλίσουν μια πιο αξιοπρεπή δουλίτσα και λίγα λεφτά παραπάνω, αλλά πάνω και πέρα από όλα τα φροντιστήρια ελληνικών που πρέπει αναγκαστικά να συνεχίσεις και το καλοκαίρι γιατί όλοι λένε ότι έτσι πρέπει!
Είσαι δημοτικό? Προετοιμάσου για τις απίστευτες δυσκόλίες του γυμνασίου...!
Είσαι γυμνάσιο? Θες άμεση βοήθεια! Αρχίζει το λύκειο! Αγχώσου!Βρες ένα φροντιστήριο και γράψου όσο προλαβαίνεις!
Είσαι λύκειο? Δεν κάνεις φροντιστήριο? Τι???Χαχα! Ζεις ακόμη? Δεν θα περάσεις πουθενα! Χαχα! Υπάρχει μία τελευταία ευκαιρία : 50 ώρες τη βδομάδα υπερεντατικά, 2 μήνες το καλοκαίρι nonstop και ξέχνα σαββατοκύριακα, αργίες, βολτίστες , σινεμαδάκια , μουσικούλα , χόμπι , γκομενίτσες ή αγοράκια....
Και αν νομίζτε πως όλα αυτά θα σας κοστίσουν.. Κάνετε μεγάλο λάθος... Να υπολογίζετε μόνο μόνο 10.000 -τουλάχιστον- το χρόνο για κάθε παιδάκι σας... Κάντε 5-6 μαζεμένα και θα νιώσετε..!
Τώρα θα μου πείτε τι σκατά κάνουμε 7 ώρες στο σχολείο και θέλουμε άλλες τόσες στα φροντιστήρια....? Ναι... όντως.. Αλλά καλό είναι να ληφθούν υπόψην οι παρακάτω αλήθειες :
1.Άχρηστα , δυσνόητα , κακογραμμένα βιβλία..
2.Μάθημα σε άθλιες τάξεις - στην δικιά μου την περίπτωση μάλιστα σε λυόμενο κονταίινερ..
3.Καθηγητές χούφταλα , αδιάφοροι , αυθεντίες , αγενείς , στενόμυαλοι , ανίκανοι..
4.Μαθητές εξουθενωμένοι από τα φροντιστήρια...
Κάνοντας την σούμα έχουμε μια δικαιολογημενη(?) απαξίωση του ελληνικού σχολείου.... Παρόλο που ύπάρχουν καθηγητές - εξαιρέσεις , που κάνουν διάλογο , ενδιαφέρονται πραγματικά , αγαπούν το μαθητή και το μάθημα τους και μπορούν να αμβλύνουν όλες τις ατέλειες του σημερινού συστήματος... Αλλά δεν μπορούμε να βασιζόμαστε σε εξαιρέσεις..
Και είμαι κρίμα... Και το λέω μέσα από την καρδιά μου... Γιατί τα σχολεία έπρεπε να αποτελούν τα πιο χαρούμενα μέρη του κόσμου και τα αγαπημένα των παιδιών .. όπου γίνεται κάτι μαγικό... μαθαίνουμε.. για μας , για τους εαυτούς μας , την ιστορία , γινόμαστε άνθρωποι και ετοιμαζόμαστε να λάβουμε την θέση των γονιών μας... διαιωνίζουμε την γνώση, την αγάπη για την γνώση και τους άλλους... Και τελικά αναγκαζόμαστε να καθόμαστε 12 -τουλάχιστον- χρόνια σε θρανία, διαβάζοντας ακούσια , αποστηθίζοντας στείρα πράματα , παρακολουθώντας αποτυχημένους καθηγητές , δημιουργώντας μια λάθος εικόνα για τον κόσμο και τους εαυτούς μας , αφήνοντας την πραγματική ζωή να περνάει από δίπλα , δυσανασχετώντας εγκλωβισμένοι σε ένα άθλιο σύστημα, δημιούργημα ανθρώπων που τους εμπιστεφθήκαμε τις ζωές μας - υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για κάποιον άραγε ??- και αυτοί τα σκάτωσαν , τα γάμήσανε όλα , κατέστρεψαν το δικαίωμα στην γνώση και την δωρεάν εκπαίδευση , το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή και όχι επιβίωση...
Πληρώστε για να μάθετε..να βγάλετε περισσότερη ύλη, να περάσετε σε καταπληκτικές σχολές και να κάνετε περήφανουν τους γονείς!!! Όσοι δεν έχετε λεφτά κόψτε το κεφάλι σας , μείνετε αγράμματοι , γαμηθείτε.. ποιος χέστηκε! Εσείς οι τυχεροί που θα μάθετε δυο παπάρες , μην χαίρεστε.. μετά από τέτοιο γαμήσι, πλύση εγκεφάλου , θα έχετε ξεχάσει ποιοι είστε , τι όνειρα είχατε , τα συστατικά που σας καθιστούν φυσιολογικούς σκεπτόμενους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ... Θα έχετε γίνει φυτά αυτών που σας θρέφανε με τον παραλογισμο και αρρωστημένη σκέψη , υποχείρια του χρήματων , υποχείριά τους....
Απομακρυνθείτε όσο προλαβαίνετε , σκεφτείτε, ακολουθείστε τα όνειρά σας , διαβάστε ό,τι εσείς γουστάρετε , βοηθείστε τους άλλους και αγαπάτε όσο περισσότερο μπορείτε...
ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.... ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ (η συνέχεια)
Πέρα από αυτό, πρέπει κανείς να λαμβάνει υπ'όψιν και τον ατομικό παράγοντα στη διαμόρφωση των παγμάτων. Θέλω να πω δηλαδή, πως καμιά φορά οι εξαιρέσεις έχουν μεγαλύτερη αξία από τον κανόνα. Υπάρχουν ,λοιπόν καθηγητές οι οποίοι αφουγκραζόμενοι τις ανάγκες μας "σπάνε" το πλέγμα των απρόσωπων σχέσεων, πραγματώνουν τον ουσιαστικό διάλογο στα πλαίσια του οποίου επιδιώκεται η συνάντηση και η αντιπαράθεση ποικίλων ιδεών και πεποιθήσεων, αντιμετωπίζουν τους μαθητές ισότιμα , δίχως να τους κατηγοριοποιούν με βάση την φυσιογνωμία τους (επιδόσεις ,συμπεριφορά, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά) , μεταχειρίζονται εναλλακτικές μορφές παράδοσης και εξέτασης των μαθημάτων , ώστε να προσδίδουν στην μαθησιακή διδασκαλία χαρακτήρα βιωματικό , ελκυστικό και τελικά αποτελεσματικότερο.
Ωστόσο, οι δυνατότητες που μπορεί να παράσχει το σχολείο στο μαθητή είναι μάλλον εξ ' ορισμού καταδικασμένες. Αρκεί να σκεφθεί κανείς το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, στα πλαίσια του οποίου, ¨ανθεί" η παραπαιδεία και οι συναφείς με αυτή μηχανισμοί. Όταν , δηλαδή, η οικονομική κατάσταση , η κοινωνική προέλευση ή ακόμη η φυλετική καταγωγή μιας οικογένειας υπαγορεύει την ύπαρξη ή όχι επαγγελματικού μέλλοντος των παιδιών της , καταλαβαίνουμε ότι " ίσες ευκαιρίες για μόρφωση" δεν υφίστανται παρά μόνο σε επίπεδο θεωρητικολογίας. Άρα, ποιος είναι ακριβώς ο στόχος του σχολείου? Να προετιμάσει καλά τους υποψηφίους των πανελλαδικών εξετάσεων ή να διαμορώσει ολοκληρωμένους και ισορροπημένους ανθρώπους?
Το ζήτημα είναι ότι το σχολείο είναι και πρέπει να είναι κάτι πάνω και πέρα από βιβλία και διδακτέα ύλη, αριστεία και επαίνους. Το σχολείο θα πρέπει να εμπνέει τον αυθορμητισμό και τον αυτοσχεδιασμό, τα οράματα , τα ιδεώδη και τις αξίες. Νομίζω πως αξίζει να διεκδηκήσουμε ένα πιο ανθρώπινο ρυθμό στην σχολική μας ζωή , ένα καλύτερο σχολείο για όλους!!
ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ.... ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ??
Υ.Γ1. Τώρα το πως σκατά θα γίνουν όλα αυτά που λέω δεν το ξέρω... η προυπόθεση είναι η αλλαγή ολόκληρης της επικρατούσας νοοτροπίας (πιασε το αυγό και κούρευτο).
Υ.Γ2.Δν μπορώ να φανταστώ τι έχουν στο κεφάλι τους αυτοί που γράφουν τα βιβλία... άχυρο? σκατά? Έχουν δουλέψει ποτέ τους άραγε σε τάξη?
Υ.Γ3. Ας κάνουμε κάτι ρε γαμώτο....
ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ .... ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ
Γεια χαρά! Τι μου κάνετε? Λοιπόν... σήμερα θα μιλήσουμε για το σχολείο... Κάθε μέρα λοιπόν , ακούγοντας τον επίμονο ήχο του ξυπνητηριού που σηματοδοτεί την έναρξη μιας καινούργιας σχολικής ημέρας , και καθώς αναλογίζομαι την εξέλιξη της γνώριμης σε όλους μας πραγματικότητας - ατέλειωτες ώρες καθηγητικού μονολόγου και στιγνής αποστήθισης , κλίμα ανταγωνιστηκότητας και βαθμοθηρίας , γνώσεων ορισμένης ιδεολογικής κατεύθυνσης , πειθάρχηση της κριτικής σκέψης ,της φαντασίας και του πηγαίου αυθορμητισμού- μου ρχεται να τους διαολοστείλω όλους και να συνεχίσω να κοιμάμαι...
Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το ελληνικό σχολείο του σήμερα "πάσχει" ποικιλοτρόπως. Και δεν είναι μόνο οι εκπαιδευτικές αδυναμίες , οι οποίες εντοπίζονται στο πλαίσιο της μαθησιακής διδασκαλίας και αφορούν τον ελλιπή αριθμό των διδασκόντων ,την ανεπαρκή σε πολλές περιπτώσεις κατάρτισή τους, τις προβληματικές τακτικές ή ακόμη τις αναχρονιστικές μεθόδους που υιοθετούν και εφαρμόζουν αλλά κυρίως το περιεχόμενο των γνώσεων που λαμβάνουμε σε σχέση με την επικρατούσα ιδεολογία. Αυτό σημαίνει, ότι σαφώς το σχολείο οφείλει να μας εμπλουτήσει γνωστικά , διότι μόνον έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος της κοινωνικοπολιτικής αφύπνισης, της ηθικής απελευθέρωσης , αλλά όταν οι γνώσεις αυτές έχουν -ως επί το πλείστον- τουλάχιστον συγκεκριμένη κοινωνική κατεύθυνση και σκοπιμότητα , τότε επέρχεται σύγχυση και παραπλάνηση. Συνεπώς , διδασκόμαστε μάλλον αυτό που πρέπει να "μάθουμε" βάση μιας προκαθορισμένης ύλης , θεσμοθετημένης από την εκάστοτε εξουσία , η οποία προφανώς απέχει πολύ από την ουσία των πραγμάτων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)