Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επικαιρότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επικαιρότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
2012
Όχι , δεν είναι όλα μαύρα... όχι για μένα...
έτσι και αλλιώς αν το σκεφτείς όλες οι καταστάσεις έιναι στο μυαλό σου... Έχεις πάντα την δυνατότητα να παραμένεις αισιόδοξος και ευτυχισμένος στην προσωπική σου ζωή... Κι' αυτό γιατί αρκετές φορές η προσωπική ευτυχία δεν εχει να κάνει με την πολιτική ή την οικονομική κατάσταση... Έχει να κάνει με τον εαυτό σου... Μερικές φορές όμως δεν πάει έτσι...Και μιλάω εκ του αρκετά ασφαλούς θα έλεγα...
Γι αυτό ακριβώς υπάρχει μια σύγχυση στο μυαλό μου...(συχνό φαινόμενο) ..
Ντάξει είναι αποδεκτές όλες αυτές οι μαλακίες για πολιτική συμμετοχή και ενασχόληση με τα κοινά στις ιδανικές και όμορφες κοινωνίες των ίσων ευκαιριών, του δικαίου κτλπ...
Αλλά αξίζει να ασχολείσαι σήμερα με τα σκατά? Πραγματικά γιατί ό,τι έχει να κάνει με το κράτος είναι σκατά! Ή θα ήταν ποιο σοφό να προσπαθήσεις να τραβήξεις ένα Χ και να προχωρήσεις την ζώη σου με όσο το δυνατόν λιγότερα πάρε δώσε με την πολιτεία? Ή επειδή είναι τόσο σκατά και γαμημένη αξίζει να προσπαθήσεις να χωθείς, να προσπαθήσεις να αλλάξεις, να διατηρήσεις την ακεραιότητά σου, να ξεσηκώσεις και τους άλλους που αδικούνται και πνίγονται και να γίνει κάτι! Οτιδήποτε! Μικρό ή μεγάλο... δεν έχει σημασία.... Κάτι καθαρό και όμορφο ενάντια στην βρώμα και τα σκατα.(προσοχή μην λερωθείς και συ.. χα?) Ή οτιδήποτε τέτοιο είναι απλά μια απειροελάχιστη - ασημαντότατη σταγόνα στον ωκεανό της ατέρμονης μαλακίας?
Δεν ξέρω ... Θα το βρω όμως... Προς το παρόν εγώ θα έλεγα ότι ο καθένας μπορεί να προβάλλει την ομορφιά που κρύβει μέσα του καθημερινά και έμπρακτα . . . όπως και όσο μπορει... και να αγαπιομαστε ρε παιδια...για να γίνεται ο αγώνας πιο όμορφος...
Εν κατακλείδι...
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
Καλό 2012.. Καλή μας τύχη...
Ό,τι ποθεί ο καθένας...
Τίποτα δεν είναι αδύνατο...
Αγάπη.
Και να μην ξεχνάμε...
έτσι και αλλιώς αν το σκεφτείς όλες οι καταστάσεις έιναι στο μυαλό σου... Έχεις πάντα την δυνατότητα να παραμένεις αισιόδοξος και ευτυχισμένος στην προσωπική σου ζωή... Κι' αυτό γιατί αρκετές φορές η προσωπική ευτυχία δεν εχει να κάνει με την πολιτική ή την οικονομική κατάσταση... Έχει να κάνει με τον εαυτό σου... Μερικές φορές όμως δεν πάει έτσι...Και μιλάω εκ του αρκετά ασφαλούς θα έλεγα...
Γι αυτό ακριβώς υπάρχει μια σύγχυση στο μυαλό μου...(συχνό φαινόμενο) ..
Ντάξει είναι αποδεκτές όλες αυτές οι μαλακίες για πολιτική συμμετοχή και ενασχόληση με τα κοινά στις ιδανικές και όμορφες κοινωνίες των ίσων ευκαιριών, του δικαίου κτλπ...
Αλλά αξίζει να ασχολείσαι σήμερα με τα σκατά? Πραγματικά γιατί ό,τι έχει να κάνει με το κράτος είναι σκατά! Ή θα ήταν ποιο σοφό να προσπαθήσεις να τραβήξεις ένα Χ και να προχωρήσεις την ζώη σου με όσο το δυνατόν λιγότερα πάρε δώσε με την πολιτεία? Ή επειδή είναι τόσο σκατά και γαμημένη αξίζει να προσπαθήσεις να χωθείς, να προσπαθήσεις να αλλάξεις, να διατηρήσεις την ακεραιότητά σου, να ξεσηκώσεις και τους άλλους που αδικούνται και πνίγονται και να γίνει κάτι! Οτιδήποτε! Μικρό ή μεγάλο... δεν έχει σημασία.... Κάτι καθαρό και όμορφο ενάντια στην βρώμα και τα σκατα.(προσοχή μην λερωθείς και συ.. χα?) Ή οτιδήποτε τέτοιο είναι απλά μια απειροελάχιστη - ασημαντότατη σταγόνα στον ωκεανό της ατέρμονης μαλακίας?
Δεν ξέρω ... Θα το βρω όμως... Προς το παρόν εγώ θα έλεγα ότι ο καθένας μπορεί να προβάλλει την ομορφιά που κρύβει μέσα του καθημερινά και έμπρακτα . . . όπως και όσο μπορει... και να αγαπιομαστε ρε παιδια...για να γίνεται ο αγώνας πιο όμορφος...
Εν κατακλείδι...
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
Καλό 2012.. Καλή μας τύχη...
Ό,τι ποθεί ο καθένας...
Τίποτα δεν είναι αδύνατο...
Αγάπη.
Και να μην ξεχνάμε...
Μυρμίγκια
Και να που πάλι, σαν τα μυρμίγκια μαζεύονται όλοι.
Μαυρίζοντας το χώμα, πατείς με πατώ σε προς μια τόση δα τρυπούλα...
Άνθρωποι, ζώα, φυτά και πάντοτε τα υπέροχα σάπια μεγάλα και βαριά αμάξια.
Μαζεύονται για να πάρουν μια θέση ξανά στο συσίτειο δυστυχίας που απλόχερα μοιράζει !ΤΩΡΑ! η γλυκιά και αγαπημένη σας "Μεγαλούπολη" ΤΜ Copyright και τα συναφή κλπ κλπ...!
Αφήνουμε πίσω τον παράδεισο σε ελεύθερη επιλογή και επιλέγουμε την κολασμένη γκρί θάλασσα ανάμεσα στα σπίτια μας...Τα εξωτικά όρη, λευκά και βρώμικα απο την αγνή όξινη βροχή, τείχη της απέναντι πολυκατοικίας μας...! και πολλά άλλα... Σε ελεύθερη δική μας επιλογή.
welcome to athens. our dreamful city of dust, fumes and shit...loads of....
Γιατί όμως; οπως θα ρώταγε ένας παλιός φίλος με το ιδιαίτερο στυλακι του... ελα ντε...
ρήτορος η ερώτησις....
Εθνική Επέτειος. . .
25η αύριο... άλλη μια φορά ...
και απορώ, πως οι μεγαλύτεροι δεν έχουν βαρεθεί πια κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια...
δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να δείχνω τόσο μεγάλο ενθουσιασμό που αλλάζει η ώρα στα 40 μου. . .
Το πρωί, για δουλιές επισκεύθηκα το κέντρο... Είδα ζωή ακόμα... Είδα φτώχεια, είδα πλούτο, είδα ανθρώπους με κέφι και χωρίς... Ο καθένας μόνος του... Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με έναν συμπαθέστατο άνθρωπο, ιδιοκτήτη ενός απαρχαιωμένου, με την γλυκίτατη έννοια της λέξης, μπουγατσάδικου... Κάπου στη Σόλωνος, πιάσαμε λίγο την κουβέντα περιμένοντας ένα φίλο που είχε πάει για σάντουιτς... Αυτό που μου έκανε εντύπωση από το διάλογο μας, ήταν το κέφι του ανθρώπου αυτού καθώς μου περιέγραφε την δουλειά του... Την αγάπη και το κέφι του που στο χαμόγελο του έδειχνε ότι διατηρεί και τα 47 χρόνια που κάνει την ίδια δουλειά. "Εάν δεν το γούσταρα θα το είχα σταματήσει" μου είπε με χαμόγελο δίνοντας μου στο χέρι το θεσπέσιο κρεμώδες, τυλιχτό με φύλο παρασκεύασμα.
Πόσο κέφι και αγάπη μπορείς να βρεις σε έναν άνθρωπο ε;...
.
.
.
διαβάζοντας στον όλο και λιγότερο ελεύθερο χρόνο μου ένα βιβλίο του Stephane Hessel με τον ιδιότυπο τίτλο ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΤΕ και με την αφορμή της αυριανής, και σημερινής μάλλον γιορτής καθώς το πανηγύρι κρατεί απο σήμερα στα σχολεία μας, αλλα και στους δρόμους της Αθήνας όπως διαπίστωσα το πρωί , θα ήθελα να σας εκθέσω μια ερώτηση και να μαζέψω όσο το δυνατόν περισσότερο τις γνώμες όσων διαβάζουν και ενδιαφέρονται...
Πώς γίνεται, τόσα χρόνια πρίν έχοντας τίποτα, οι άνθρωποι να πετύχουν τόσα πολλά.... Και σήμερα, έχοντας τα πάντα να μην μπορούν να πετύχουν τίποτα...; κλαίνε και οδύρονται πίσω από κάθε πρόβλημα . . . ;
και απορώ, πως οι μεγαλύτεροι δεν έχουν βαρεθεί πια κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια...
δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να δείχνω τόσο μεγάλο ενθουσιασμό που αλλάζει η ώρα στα 40 μου. . .
Το πρωί, για δουλιές επισκεύθηκα το κέντρο... Είδα ζωή ακόμα... Είδα φτώχεια, είδα πλούτο, είδα ανθρώπους με κέφι και χωρίς... Ο καθένας μόνος του... Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με έναν συμπαθέστατο άνθρωπο, ιδιοκτήτη ενός απαρχαιωμένου, με την γλυκίτατη έννοια της λέξης, μπουγατσάδικου... Κάπου στη Σόλωνος, πιάσαμε λίγο την κουβέντα περιμένοντας ένα φίλο που είχε πάει για σάντουιτς... Αυτό που μου έκανε εντύπωση από το διάλογο μας, ήταν το κέφι του ανθρώπου αυτού καθώς μου περιέγραφε την δουλειά του... Την αγάπη και το κέφι του που στο χαμόγελο του έδειχνε ότι διατηρεί και τα 47 χρόνια που κάνει την ίδια δουλειά. "Εάν δεν το γούσταρα θα το είχα σταματήσει" μου είπε με χαμόγελο δίνοντας μου στο χέρι το θεσπέσιο κρεμώδες, τυλιχτό με φύλο παρασκεύασμα.
Πόσο κέφι και αγάπη μπορείς να βρεις σε έναν άνθρωπο ε;...
.
.
.
διαβάζοντας στον όλο και λιγότερο ελεύθερο χρόνο μου ένα βιβλίο του Stephane Hessel με τον ιδιότυπο τίτλο ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΤΕ και με την αφορμή της αυριανής, και σημερινής μάλλον γιορτής καθώς το πανηγύρι κρατεί απο σήμερα στα σχολεία μας, αλλα και στους δρόμους της Αθήνας όπως διαπίστωσα το πρωί , θα ήθελα να σας εκθέσω μια ερώτηση και να μαζέψω όσο το δυνατόν περισσότερο τις γνώμες όσων διαβάζουν και ενδιαφέρονται...
Πώς γίνεται, τόσα χρόνια πρίν έχοντας τίποτα, οι άνθρωποι να πετύχουν τόσα πολλά.... Και σήμερα, έχοντας τα πάντα να μην μπορούν να πετύχουν τίποτα...; κλαίνε και οδύρονται πίσω από κάθε πρόβλημα . . . ;
Έλεος.
Έλεος. Δεν ξέρω τι να γράψω.Ντάξει το ξέραμε... ο παραλογισμός είναι θεμέλιος λίθος της σύστασης της ελληνικής πολιτικής αλλά όχι όταν εν ψυχρώ απειλούνται ανθρώπινες ζωές.
"Κατά δεκάδες εισάγονται σε νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης οι μετανάστες απεργοί πείνας, που διανύουν πλέον την 36η ημέρα απεργίας πείνας. Τις τελευταίες ημέρες ορισμένοι από τους απεργούς έχουν κόψει και το νερό, με αποτέλεσμα να καταρρέουν ο ένας μετά τον άλλον. " ... γράφει η καθημερινή.
Γαμώ την την εξουσία σας μέσα τι σκατά κάνετε? Τι σκατά κάνουμε? Πώς το επιτρέπουμε?
Τι στον πούτσο τις θέλετε τις συσκέψεις και τα συνέδρια και τις επιτροπές και τις συμβιβαστικές λύσεις....?
Οι άνθρωποι μάχονται για την αξιοπρέπειά τους , έχουν φτάσει στο ύστατο σημείο, εχουν δουλέψει , έχουν κοπιάσει , έχουν ταλαιπωρηθεί και ζητούν το αυτονόητο...
. . . νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα όλων των μεταναστών που ζουν και να εργάζονται για χρόνια στην Ελλάδα ...
Και εμείς τι κάνουμε? Περιμένουμε να πεθάνουνε? Οι άνθρωποι ρε πούστη! Γιατί απλά δεν τους δίνουμε ότι ζητάνε? Γιατί...?
Δεν αντέχω ρε παιδιά... Δεν αντέχω... Δεν τους αντέχω... Τσιφλίκια τους είναι ανθρώπινες ζωές... ?
Αδικία . απόγνωση.
Γαμώτο. Γαμώτο. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα? Ας ελπίσουμε. . .
...2 Χρόνια μετά...και τι έγινε;...
Θύμα παραπληροφόρησης άλλη μια φορά ο ελληνικός λαός.Δύο μέρες πασχίζω να βρώ μια ανταπόκριση απο τα γεγονότα της Δευτέρας 6 Δεκεμβρίου του 2010, 2 χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου,στην καρδιά της Αθήνας απο Έλληνα αστυνομικό.
Τα μέσα ησύχασαν.Τηλεοράσεις, τύπος μέχρι και ίντερνετ βουβά στα γεγονότα.Σαν να μην συνέβησε τίποτα.Σαν να ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα για την ελληνική πραγματικότητα.Και όμως σήμερα να...Ειδού...:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1233865
Χαμός παιδιά...Διαβάστε και μόνοι σας...Πορείες παντού.Λαός στους δρόμους.Βίαιη καταστολή.Εκφοβισμός, επίδειξη δύναμης.Και σαν να μην έφταναν αυτά, μια απέραντη γλυκιά σιωπή από τα ΜΜΕ...Σαν να θέλαν να το προσπεράσουν απλά...Σαν μια ενόχληση απο μύγα που ξεχνάς για να συνεχίσεις το φαϊ σου.
Όλες αυτές οι αντιδράσεις από την κρατική μηχανή είμαι σίγουρος πως σε κανέναν δεν θυμίζουν την κοινωνία της δημοκρατίας και της πληροφόρησης.Ενημερώσου λαέ!Να ξέρεις τα πάντα για να μπορείς να μας κρίνεις άξιους να σε κυβερνάμε.εεεε....Πώς; Παραπληροφόρηση στον 21ο αιώνα.
Όσο η φτώχεια του λαού αυξάνει, τόσο θα μεγαώνει η οργή του για το καθεστώς,τόσο θα απογοητεύονται, τόσο θα μεγαλώνει και η ενότητα του όμως και τόσο περισσότερη δύναμη θα κατακτά.Δύο χρόνια πριν θρηνούσαμε για το αδικοχαμένο αγόρι.Που ακόμα δεν πρόλαβε να ζήσει τη ζωή του και να χαρεί αυτό το ανώτερο αγαθό.Τη χαρά, τη θλίψη, τον έρωτα.Δεν πρόλαβε να κάνει οικογένεια.Δεν πρόλαβε να βιώσει τη χαρά της πατρότητας.Δεν πρόλαβε τίποτα γιατί η γραμμή του κόπηκε από έναν τύπο που αντί να τον προστατεύει τον σκότωσε και τον σκοτώνει κάθε χρόνο...
Η Ελλάδα θρήνησε...Αλλά κάποιοι διάλεξαν να την αφήσουν να θρηνεί μόνη της.Είναι καιρός ο πολίτης να αρχίσει να ψάχνεται...Εκείνοι που έσφαλαν μάλλον έσπασαν και δεν αντέχουν άλλο να βλέπουν τα λάθη τους...Ντράπηκαν σαν μικρό παιδί.Μα, αντί να το παραδεχτούν το λάθος τους, νευρίασαν και άρχισαν να το παίζουν ανώτεροι, σαν κάτι είρωνες τύπους που δεν λανθάνουν ποτέ και βγαίνουν και απο πάνω.Πόσο ακόμα παιδιά θα τον ανεχόμαστε αυτόν τον τύπο;
Ας σηκωνόμαστε σιγά σιγά από το βολικό μαξιλάρι του καναπέ μας.Ας κατέβουμε και εμείς στο δρόμο...Έχουμε περισσότερη δύναμη απο αυτούς...Καθένας μας...κάποτε θα το συνειδητοποιήσουμε.
Αλέξη θα σε θυμώμαστε πάντα...και αν μας ακούς ενα κομμάτι για σένα που το έκανες σαν πάλι επίκαιρο...Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ.Θέλει νεκροί χιλιάδες να ναι στους τροχούς...ας είσαι το μόνο θύμα για να αφυπνιστούν οι σκέψεις...Μια σκέψη ήσουν και εσύ...Τόσο πρόλαβες να μείνεις σε αυτόν τον κόσμο,που όσο μαύρος κι αν φαντάζει, τόσο όμορφος είναι.
Rise and rise again until the lambs become lions......
Απότιση Τιμής
Καλημέρα! Είναι η πρώτη φορά που αποφασίζω να γράψω για το ιστολόγιο της καλής μου φίλης Μέλπως, για το οποίο τρέφω μεγάλο θαυμασμό. Καμιά φορά μου έρχεται, έτσι, η όρεξη να εξωτερικεύσω κάποιες από τις σκέψεις μου, σκέφτομαι πως θέλω να τις πω σε κάποιον και να μην τις κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου. Δεν είναι πολύ βαθυστόχαστες, είναι απλά η γνώμη μου για πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Μην ανησυχείτε, δε συμβαίνει πολύ συχνά. Αυτή τη φορά πάντως το φτωχό , αυτό, ιστολόγιο δεν τη γλίτωσε. Το πήρα απόφαση . Θα μιλήσω.
Απότιση Τιμής
Ήρθε λοιπόν και φέτος η 28η Οκτωβρίου και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό για τους μαθητές ανά όλη την Ελλάδα: 2 μέρες χωρίς μάθημα, όπου χαλαρώνουμε, βγαίνουμε με τους φίλους μας, περνάμε και μια βόλτα από την καθιερωμένη και στείρα επανάληψη της τυπικής σχολικής γιορτής όπου «τιμούμε» τους πεσόντες αγωνιστές του ’40… και φυσικά την πατροπαράδοτη σχολική παρέλαση.
Ας μου εξηγήσει κάποιος κάτι: γιατί οι μαθητές της Ελλάδας τιμούν τους ήρωες αυτής της χώρας με παρελάσεις; Δε θα πω το κλισέ «αυτό δε γίνεται σε καμία ευρωπαϊκή χώρα» γιατί, κατά τη γνώμη μου δεν κάνει καμία διαφορά. Κι εμείς ευρωπαϊκή χώρα είμαστε. Απλά οι μαθητικές παρελάσεις δεν είναι απότιση τιμής. Συμβολίζουν κάτι. Ξεκίνησαν από φασιστικά, ναζιστικά, μιλιταριστικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα με σκοπό να δείξουν την ομοιογένεια και τη στρατιωτική πειθαρχία της νεολαίας. Ο Χίτλερ ήταν από τους πρώτους (αν όχι ο πρώτος, δε θυμάμαι καλά) που θέσπισαν τις μαθητικές παρελάσεις. Στην Ελλάδα, συγκεκριμένα, ξεκίνησαν από τη δικτατορία του Μεταξά.
Δε διαφωνώ με την ιδέα της παρέλασης γενικά. Στο στρατό είναι καλή. Ο στρατός μιας χώρας πρέπει να διακατέχεται από πειθαρχία και αυστηρότητα. Δεκτόν. Οι μαθητές όμως; Οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι, αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της δημοκρατίας και της ελεύθερης βούλησης κι εμείς τους τιμούμε με μια επίδειξη στρατιωτικού τρόπου οργάνωσης και σκέψης! Δείχνουμε πως μας αρέσει ο μιλιταρισμός, ενάντια στον οποίο αυτοί σκοτώθηκαν! Η παρέλαση αντικατοπτρίζει ένα στρατοκρατικό ιδεώδες. Αυτό θέλει η σύγχρονη Ελλάδα για τα παιδιά της;
«Δε σε υποχρεώνουμε να συμμετάσχεις, επιλογή σου είναι. Αν δε θέλεις να τιμήσεις τους προγόνους σου, δικαίωμά σου». Δεν είπα πως μας υποχρεώνει κανείς. Απλά αμφιβάλλω αν αυτό θεωρείται τιμή. Κατά τη γνώμη μου, πολύ περισσότερο νόημα θα είχε αν πηγαίναμε όλο το σχολείο ομαδικά σε μια πορεία για να καταθέσουμε στεφάνια στη μνήμη τους, παρά να κάνουμε μία παρέλαση, η οποία ούτως η άλλως τα τελευταία χρόνια έχει υποβαθμιστεί σε μία αφορμή για να χάνουν οι μαθητές ώρες μαθήματος. Αλλά είναι η παράδοση, βλέπεις. Του βγάζεις του Έλληνα κάτι από το κεφάλι έτσι εύκολα; Δεν μπορείς.
Επιλέγουμε να «τιμούμε» τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν για να ζούμε εμείς ελεύθεροι, με ένα σύμβολο αντίθετο με όλα αυτά για τα οποία εκείνοι αγωνίστηκαν. Μόνο και μόνο για να χαρεί η γιαγιά και ο παππούς που θα δουν το εγγονάκι τους να παρελαύνει.
Ήρθε λοιπόν και φέτος η 28η Οκτωβρίου και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό για τους μαθητές ανά όλη την Ελλάδα: 2 μέρες χωρίς μάθημα, όπου χαλαρώνουμε, βγαίνουμε με τους φίλους μας, περνάμε και μια βόλτα από την καθιερωμένη και στείρα επανάληψη της τυπικής σχολικής γιορτής όπου «τιμούμε» τους πεσόντες αγωνιστές του ’40… και φυσικά την πατροπαράδοτη σχολική παρέλαση.
Ας μου εξηγήσει κάποιος κάτι: γιατί οι μαθητές της Ελλάδας τιμούν τους ήρωες αυτής της χώρας με παρελάσεις; Δε θα πω το κλισέ «αυτό δε γίνεται σε καμία ευρωπαϊκή χώρα» γιατί, κατά τη γνώμη μου δεν κάνει καμία διαφορά. Κι εμείς ευρωπαϊκή χώρα είμαστε. Απλά οι μαθητικές παρελάσεις δεν είναι απότιση τιμής. Συμβολίζουν κάτι. Ξεκίνησαν από φασιστικά, ναζιστικά, μιλιταριστικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα με σκοπό να δείξουν την ομοιογένεια και τη στρατιωτική πειθαρχία της νεολαίας. Ο Χίτλερ ήταν από τους πρώτους (αν όχι ο πρώτος, δε θυμάμαι καλά) που θέσπισαν τις μαθητικές παρελάσεις. Στην Ελλάδα, συγκεκριμένα, ξεκίνησαν από τη δικτατορία του Μεταξά.
Δε διαφωνώ με την ιδέα της παρέλασης γενικά. Στο στρατό είναι καλή. Ο στρατός μιας χώρας πρέπει να διακατέχεται από πειθαρχία και αυστηρότητα. Δεκτόν. Οι μαθητές όμως; Οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι, αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της δημοκρατίας και της ελεύθερης βούλησης κι εμείς τους τιμούμε με μια επίδειξη στρατιωτικού τρόπου οργάνωσης και σκέψης! Δείχνουμε πως μας αρέσει ο μιλιταρισμός, ενάντια στον οποίο αυτοί σκοτώθηκαν! Η παρέλαση αντικατοπτρίζει ένα στρατοκρατικό ιδεώδες. Αυτό θέλει η σύγχρονη Ελλάδα για τα παιδιά της;
«Δε σε υποχρεώνουμε να συμμετάσχεις, επιλογή σου είναι. Αν δε θέλεις να τιμήσεις τους προγόνους σου, δικαίωμά σου». Δεν είπα πως μας υποχρεώνει κανείς. Απλά αμφιβάλλω αν αυτό θεωρείται τιμή. Κατά τη γνώμη μου, πολύ περισσότερο νόημα θα είχε αν πηγαίναμε όλο το σχολείο ομαδικά σε μια πορεία για να καταθέσουμε στεφάνια στη μνήμη τους, παρά να κάνουμε μία παρέλαση, η οποία ούτως η άλλως τα τελευταία χρόνια έχει υποβαθμιστεί σε μία αφορμή για να χάνουν οι μαθητές ώρες μαθήματος. Αλλά είναι η παράδοση, βλέπεις. Του βγάζεις του Έλληνα κάτι από το κεφάλι έτσι εύκολα; Δεν μπορείς.
Επιλέγουμε να «τιμούμε» τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν για να ζούμε εμείς ελεύθεροι, με ένα σύμβολο αντίθετο με όλα αυτά για τα οποία εκείνοι αγωνίστηκαν. Μόνο και μόνο για να χαρεί η γιαγιά και ο παππούς που θα δουν το εγγονάκι τους να παρελαύνει.
Ελλάδα 6/5...
-Μα το άδειο τους το κεφάλι μέσα...Γιατί ρε βλάκα Έλληνα;Γιατί είσαι τόσο τούβλο;Πως γίνεται από έναν αγώνα για το δίκιο σου και για τα δικαιώματα σου, μια διαδήλωση, το απόλυτο όργανο του λαού, να καταφέρνεις να πατώσεις το είναι σου ακόμα περισσότερο;!Σου είπανε κατέβα κ κάνε τα χαμό και συ - μα καλά μυαλό δεν έχεις; - ηλίθιε, πας κ ρίχνεις μια βόμβα με πλήρη συναίσθηση του τί κάνεις και καις 4 ψυχές, 4 ζωές, 4 χιλιάδες εκατομμύρια όνειρα,στιγμές και ό,τι σου δίνει αυτό το θαύμα, η μαγεία της ζωής με μια κίνηση και μια δικαιολογία!!: ‘’Καείτε μαλάκες γιατί δεν απεργήσατε’’. Ακόμα δεν το πιστεύω ρε συ...Καλά πες ότι δεν ξέρει το γαμήσι που τρώει ο υπάλληλος στον ιδιωτικό τομέα,πες οτι δεν ξέρει το μόνιμο φόβο ‘’μην μείνεις στο κλαρί’’, δεν ξέρει, δεν σκέφτεται ότι αυτή τη στιγμή στερεί ζωή και ζωές; Το ανώτερο αγαθό να το στερείς απο τον άλλο με το έτσι θέλω; Επειδή δεν απήργησε;
-Ό,τι και να πεις ρε συ έχεις δίκιο...Πόσο χαμηλά φτάσαμε;Πολύ και θα πέσουμε κ ακόμα πιο κάτω...Ο Έλληνας πέθανε...Τρελάθηκε...Τα ‘χασε!Του γαμήσαν την εκπαίδευση, στα αρχίδια του, του γαμήσαν τα δικαιώματα του, στα αρχίδια του.Αυτός ακόμα πλακώνεται μόνος του...Ξεχνά την ενότητα, ξεχνά τα ιδανικά που στήριζε κάποτε, για τα οποία ζεί!Ο εγωισμός του, τον κάνει ό,τι θέλει, χάνεται στο δρόμο του και ό,τι του δίνουν εκεί που πέσει το κάνει...Τα ξεχνά όλα.Και μια μέρα, όταν του παίρνουν τα λεφτά... ερε τα γαμημένα τα φράγκα, ΤΟΤΕ ξυπνάει.Υπάρχει πια άνθρωπος;Τι καταλήξαμε; Μια αδηφάγος ταμειακή μηχανή;Δεν έχουμε πια σκέψη, δεν ξέρουμε πια τί μας γίνεται...Αποφασίσαμε να τα πάρουμε και δεν ξέρουμε πώς!Κάνουμε ό,τι μας λενε!Σκοτώνουμε, για όνομα του Θεού!
-Μη ρίχνεις το φταίξιμο σε αυτούς που φταίνε,δεν θα την πληρώσουν ποτέ, εσύ σε λυτρώνεις!Αλλά Πέθανες.Έχεις πεθάνει χρόνια τώρα...Τί να κάνεις τώρα; Δεν ξέρω...Ούτε εσύ ξέρεις...Κάποια μέρα θα το βρεις αλλά μέχρι τότε σου εύχομαι και σε παρακαλω...Μην πέσεις παρακάτω...Σώσου όσο περιμένεις κ όσο προλαβαίνεις...Σώσε ό,τι απέμεινε...μέχρι να ξαναγεννηθείς...
Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ Αλβανέ Αλβανέ, όπως λένε και μερικοί αισχροί. Είναι μεγάλη η ευχή πλεον, μην εκνευρίζεσαι, κατάλαβε την...A crisis in concience,the real revolution is the revolution of consciousness.What prevents you to change? - J.Krishnamurti
Τιμή και λύπη για τις ψυχές που χάθηκαν...Θρήνος για το παιδί που δεν πρόλαβε να δεί το φώς...Δεν πρόλαβε να γευτεί τη ζωή...Όλεθρος για τον Έλληνα...Κρίμα για την Ελλάδα...
Ποτέ δεν θα πάψω να ελπίζω όπως ποτέ δεν
Θα πάψω να απογοητεύομαι
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)