Όταν...



Μην μπορώντας να βρω την δική μου αλήθεια..
Να καταλαβω αν κάτι, οτιδήποτε αξίζει....
Να βάλω σε μια τάξη τα θέλω, τη ζωή μου...
Περιμένω κάτι να ρθει να μ αλλάξει..
Αναμένω μια λυτρωτική σπρωξιά...
Αλλά. 
Ξέχασα.
Οι αλλαγές συμβαίνουν..
Από μέσα προς τα έξω.






                              ..Όταν έρθει η ώρα πες μου
                                πες μου ποια θα ναι η αλήθεια σου
                            για να ντυθώ με τα ρούχα της
                               για να μυρίζω τ άρωμά της
                                   για να σε φιλήσω με τα χείλια της
                         κι αφού ξυπνήσω δίπλα σου στο κρεβάτι το πρωί
                                       να σ αποχαιρετήσω με ένα ψέμα σου...





*Όταν ~ Ρεμπώ

Remembering ~ 2,03



... Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ,
     ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει;
 Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή,
      ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια
               καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν,
         ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε.
     Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ...




          ..Γλυκός που μπορεί να γίνει ο πόνος..
            Τόσο, που αργά ή γρήγορα χάνει την ταυτότητά του..
         Και γίνεται πικρή ευχαρίστηση.
            Και ο δρόμος των δακρύων, η λύτρωση.

       ..Ευτυχώς, δεν έχουν στερέψει τα δάκρυα.
           ..Ευτυχώς υπάρχει η μουσική.
                   και η αλήθεια
                            και οι άνθρωποι.




*Εκείνοι που μας παίδεψαν~Ντίνος χριστιανόπουλος

Τέλος ~ high hopes..


..


Τώρα ποὺ βρῆκα πιὰ μίαν ἀγκαλιά,
καλύτερη κι ἀπ᾿ ὅ,τι λαχταροῦσα,
τώρα ποὺ μοῦ ῾ρθαν ὅλα ὅπως τὰ ῾θελα
κι ἀρχίζω νὰ βολεύομαι μὲς στὴν κρυφὴ χαρά μου,
νιώθω πὼς κάτι μέσα μου σαπίζει..






..The grass was greener
   The light was brighter
   The taste was sweeter
      The nights of wonder
..With friends surrounded
T   he dawn mist glowing
    The water flowing
      The endless river...

             Forever and ever.  . .      .





*Τέλος~ Ντίνος Χριστιανόπουλος
Well, God bless your crooked little heart St. Louis got the best of me
I miss your broken-china voice
How I wish you were still here with me

Well, you build it up, you wreck it down
You burn your mansion to the ground
When there's nothing left to keep you here, when
You're falling behind in this
Big blue world

Oh you go to
Hold on, hold on
You got to hold on
Take my hand, I'm standing right here
You got to hold on

Down by the Riverside motel,
It's 10 below and falling
By a 99 cent store she closed her eyes
And started swaying
But it's so hard to dance that way
When it's cold and there's no music
Well your old hometown is so far away
But, inside your head there's a record
That's playing, a song called

Hold on, hold on
You really got to hold on
Take my hand, I'm standing right here
And just hold on. 

 Tom Waits

όσοι το έχετε νιώσει με καταλαβαίνετε, ευχαριστώ

This is how it feels...


 Maybe there is a way out. Maybe not.




...Μόνη, ἐντελῶς μόνη,
    περπατῶ στὸ δρόμο
   καὶ πέφτω πάνω σὲ μεγάλα γεγονότα:

   Ὁ ἥλιος σὰν ἐπειγόντως νὰ ἐκλήθη ἀπὸ τὴ Δύση
    ἀφήνοντας ἡμιτελὲς τὸ δειλινό...

Σὲ λίγο ἡ νύχτα,
   κρατώντας τοὺς ἀμφορεῖς τοῦ μυστηρίου,
   τῶν ἰδιοτήτων της ἐπαίρετο,
    ὅταν τὸ ρεμβῶδες μάτι της, τὸ φεγγάρι,
   ἕνα ἀπρόδεκτο, λαθραῖο σύννεφο, πάτησε
       καὶ τὴν τύφλωσε.

Τοῦ ἀτυχήματος τούτου
    ἐπωφελήθηκε
    κάποιος παράξενος κατάσκοπος
    -τὸ μεσονύχτιο ὑποπτεύονται-
    τὸ σύμπαν πυροβόλησε
    καὶ τὸ ἄφησε ἀκίνητο...

Μετὰ ἀπὸ τέτοια γεγονότα,
  τὸ γεγονὸς πὼς εἶμαι πάλι μόνη
           παρελείφθη.




Γεγονότα ~ Κική Δημουλά

... Siempre que te pregunto
     Que, cόmo, cuándo, y dónde
   Tú siempre me respondes
       ...Quizás, quizás, quizás. . .







.... Ya no busco... la salvación está en la esquina...

                       . . ..

...


Standing here.
Once again.
Somewhere between heart and home..

Hope there's someone.....



There's a ghost on the horizon...
There's a man on the horizon when I go to bed....

 

. . . 2013..

   
    Δεν αλλάζει κάτι. Ο χρόνος δεν τεμαχίζεται... Συνεχίζουμε να στρεφόμαστε γύρω από τον ήλιο στην τροχιά μας χωρίς καμία διαφορά...

Οι πρωτοχρονιές είναι εκεί για να μας παρακινούν να πάρουμε πάλι την ζωή στα χέρια μας..

Και καλά νέα αρχή μήπως και αποφασίσουμε τελικά which side are we on..?

Και έρχεται εκείνη η καταραμένη ώρα της αυτοκριτικής και κάπου ανάμεσα στα ανούσια γέλια, τις φωνές, το ποτό.. καταλαβαίνεις ότι ήρθε η ώρα να αποκλείσεις εκείνους που σε καταπιέζουν, να χαμηλώσεις τις φωνές εκείνων που προσπαθούν να καθορίσουν ποιος είσαι, να θυσιάσεις την ομορφιά , την αγάπη , την ευτυχία( πλασματική ή αληθινή??)  για το καινούργιο, το διαφορετικό..

Συνειδητοποιείς λοιπόν , ότι ευτυχώς, δεν είσαι όμοιος με κανέναν, δεν αξιολογείς τους ανθρώπους και τις καταστάσεις με τα ίδια σταθμά και τελικά αρχίζεις να διαμορφώνεις την δικιά σου αντίληψη για τον κόσμο, την αλήθεια, την ομορφιά...

Το θέμα , το φλέγον και το αιώνιο είναι αν θα καταφέρεις να στηρίξεις την δική σου θεώρηση των πραγμάτων ή αν απλά την επόμενη μέρα θα συνεχίσεις να ανέχεσαι, να άγεσαι και να φέρεσαι, να καταπιέζεσαι, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να μην περνάς καλά...

Remains to be seen μάλλον... Ελπίζω να μην απογοητεύσω τον εαυτό μου. Πάλι.

     Ίσως τελικά να αλλάζει κάτι. Κάτι μικρό και ασήμαντο στον καθένα μας.
Εμείς έχουμε την ευθύνη τούτη.

Ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο, κάτι δικό μας ,κάτι που να μην ανακουφίζει τα κατώτερα ένστικτά μας, κάτι που να εξυψώνει ό,τι ανθρωπινότερο υπάρχει μέσα μας..

Να μην επαναπαυόμαστε σε ένα απλό γεγονός. Είτε αυτό λέγεται ζωή, είτε αναπνοή, είτε καλοπέραση, είτε ποτό, είτε στους ανθρώπους γύρω μας. Χάνουμε το νόημα.

Με την ελπίδα της αλλαγής, εύχομαι ένα όμορφο, δυναμικό , αισιόδοξο 2013..!




I thank you all....

The great beyond..


Διάβασμα με θέα την θάλασσα..
Ο ήλιος φωτίζει το γαλάζιο που γεμίζει τα μάτια σου στην πανέμορφη πόλη...
Αντανακλά στα ξύλινα τραπέζια και από κει ζωντανεύει τα γράμματα στο ασπρόμαυρο βιβλιο...

Και σκέφτεσαι... το θέλω ή το πρέπει? Σχετικό..
Το πρέπει μπορείς να το φέρεις στα μέτρα σου... Μπορεί να γίνει αφορμή για να γνωρίσεις τον εαυτό σου, αφορμή για μεγάλα πράματα..

Τίποτα δεν είναι μονοδιάστατο... Τα πράματα εκείνα που σε στεναχωρούν, σε καταπιέζουν είναι εκεί για να σου θυμίσουν ότι υπάρχεις...Σημαντικό.

Ίσως το πρέπει μπορεί να σου δείξει το δρόμο για το θέλω. Το θέλω αυτό που θα σε κάνει να επαναστατήσεις στο κατεστημένο πρέπει..

Μετά από μια μέρα γεμάτη κούραση, αυπνία, διάβασμα.. 
σκέφτομαι μόνο την επόμενη μέρα που ξημερώνει και το νόημα πίσω από τις γραμμές..






Burnt by the sun..

...

How can I be bitter that it's over
after all I've got myself to blame
the sun dissolves to winter now it's over
I'm lost amongst the shadows that remain.. 




 ... A drop of dream in reality's ocean. Until the first light of day...

Πάλι από την αρχή..!


Κάθε μέρα.. Μια αρχή...
Ας ξεκινήσουμε... Πάλι. Τον αγώνα. Τον ατέλειωτο. Τον καθημερινό. Αυτόν που μας κρατάει ζωντανούς.

Η ζώη δεν είναι παίξε γέλασε.
Δεν χαρίζει τίποτα. Ο χρόνος είναι σχετικός. Να βάλουμε ζωή στον χρόνο μας. Στις μέρες μας.

Η ζωή δεν είναι το γεγονός της απλής αναπνοής.
Χρειάζεται προσπάθεια. Και υπομονή. Και πίστη. Και επιμονή.

Να προσπαθούμε για τον στόχο.Χωρίς να χάνουμε την διαδρομή.Την μαγεία. Γίνεται? Εσύ το καθορίζεις...

Να στοχεύουμε στα δύσκολα. Για να μην απογοητευόμαστε.
Τα εύκολα απογοητευουν εύκολα..

Και όπως είπε και μια φίλη μπορεί να μην αλλάξεις τον κόσμο , αλλά μπορείς να κάνεις την διαφορά..!




Τις πιο ωραίες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμη. Έπονται...

Seaside...


Κάπου έχει χαθεί το νόημα...
Κάπου χάνεται ο εαυτός μας...

Δεν ξέρω τι αξίζει πια....
Αξίζει να είσαι καλα? Να περνάς καλά?

Βλέπω μόνο μια μαυρίλα..
Αυτοί μας θέλουν ετσι?

Θέλω να βάλω ένα τέλος. Να φτιάξω κάτι από την αρχή. Δικό μου.

Μα κάπου χανω το νόημα...

Θέλω να πιαστώ από κάτι..Ο,τιδήποτε..

Θέλω μια ελπίδα, μια προοπτική.

Δε ξέρω τι θέλω. Δεν ξέρω τι να περιμένω....




This time I might ask the sea for answers...
... The deep grey sea...

Ταξίδια

Ξέρεις ανώνυμε φίλε, μερικές φορές νιώθω πολύ χάλια. Είναι που όλα γίνονται τόσο γρήγορα που στην ενήλικη ζωή που διανύω τελευταία ελάχιστα πράματα βιώνω πιο βαθιά απο το χοντρό και άσχημο πετσί μου.
Fast Forward καταστάσεις. Στο τέλος σου μένει μια πίκρα. Απογοητεύεις. Κάνεις λάθος επιλογές. Τη λάθος στιγμή. Αλλά τελικά λες πως όλα είναι εμπειρία και ΟΚ ρε αδερφέ θα ζήσεις σοφότερος μετά απο αυτό.
Μα να ο σατανάκος ο μικρός πάνω απ'το κεφάλι σου. Τύψεις και θλίψεις. Δεν έχει άδικο.

Το να ζείς μια έντιμη ζωή είναι δύσκολο σε έναν άτιμο και ασαφή κόσμο. Τελικά διαφθείρεσαι! Ή μήπως συμβιβάζεσαι. Η αλήθεια είναι σκληρή, but Truth Doesn't Make a Noise.
Είναι λύτρωση. Και συγκλονίζει τα σάπια θεμέλια που θέλει να θέσει μέσα σου η βρωμιάρα κοινωνία. Πολύ σαπίλα. . . 

Τα ταξίδια σώζουν

Ζωή γεμάτη τρύπες. ζωή τσαρδάλι....

Το παπάκι..




Ζωή 2 ταχυτήτων...



                                                            placebo B3

          νέο album απο το αγαπημένο μας συγκρότημα! τέλεια! τέλεια! i love u Brian : p