Τόσα να πω. . . . . .
και να μην μπορώ τίποτα να γράψω . . . . . . . .
Η ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ
Μίλα.
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,
ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πές:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται
μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.
Μίλα.
Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.
Πὲς «στιγμή»,
ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».
Μίλα.
Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,
ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αἴσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.
Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.
Ἔτσι, ἴσα ἴσα,
νὰ βάλω ἕναν τίτλο
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.
Kική Δημουλά.
Θα μπορούσε να ήταν η γιαγιά σας...
Παρίσι ... 21ος αιώνας... Δικηγόρος. Στο γραφείο του. Κουραστική δουλέια , πολύπλοκες υποθέσεις, κουραστική μέρα. Αφηρημένο βλέμμα στο παράθυρο. Μια -σα γνωστή -φιγούρα έξω. Μια γυναίκα ηλικιωμένη. Γριά. Ρυτιδιασμένο πρόσωπο, θολό βλέμμα, παλιόρουχα, τρύπια παπούτσια, ξεθωριασμένο μαντήλι τυλιγμένο γύρω από το κεφάλι, πλαστική σακούλα στο χέρι. Μια άστεγη.
Η πρώτη του σκέψη : θα μπορούσε να ήταν η γιαγιά μου.
Ένα χαρτόνι , ένας μάυρος μαρκαδόρος.Ένα χαρτόνι με μεγάλα μάυρα γράμματα
"ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ Η ΓΙΑΓΙΑ ΣΑΣ" ..
Ένα δώρο από τον δικηγόρο στην άγνωστη γυναίκα. Ένα δώρο που συγκίνησε και την βοήθησε να μαζέψει αρκετά χρήματα.
Άλλες 200 περίπου ταμπέλες δωρίστηκαν από τον ίδιο δικηγόρο σε άστεγους του Παρισιού :
"ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ" , "ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ", "24 ΩΡΕΣ ΤΟ 24ΩΡΟ ΕΞΩ" ή "ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΣΩ".
Με την ελπίδα ότι έτσι θα ξεθαφτούν τα κατάλοιπα ανθρωπιάς που έχουν χαθεί μέσα στις υποχρεώσεις, και στις καριέρες, και στα μικροπροβληματάκια της καθημερινότητας. Ίσως επιτυχώς. Ίσως όχι.
Η πραγματική αυτή ιστορία παρουσιάζεται μέσα από την ταινία μικρού μήκους "Θα μπορούσε να ήταν η γιαγιά σας."
Καλή σας Ανάσταση!
Ουφ. . . . .
:)
15 ώρες μετά... Από το όνειρο στην σκληρή σκατένια πραγματικότητα. . . Δεν πειράζει, εγώ θα ζω στο όνειρο... !
Love the people!
I am he as you are he as you are me and we are all together. . . :D
Τις καλύτερες ευχές από την Λευκάδα στους ανθρώπους, που σου θυμίζουν ότι η ζωή όσο μάταιη κι αν είναι, σπέρνει. . .
http://www.youtube.com/watch?v=6-457pYItC8
15 ώρες μετά... Από το όνειρο στην σκληρή σκατένια πραγματικότητα. . . Δεν πειράζει, εγώ θα ζω στο όνειρο... !
Love the people!
I am he as you are he as you are me and we are all together. . . :D
Τις καλύτερες ευχές από την Λευκάδα στους ανθρώπους, που σου θυμίζουν ότι η ζωή όσο μάταιη κι αν είναι, σπέρνει. . .
http://www.youtube.com/watch?v=6-457pYItC8
Εθνική Επέτειος. . .
25η αύριο... άλλη μια φορά ...
και απορώ, πως οι μεγαλύτεροι δεν έχουν βαρεθεί πια κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια...
δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να δείχνω τόσο μεγάλο ενθουσιασμό που αλλάζει η ώρα στα 40 μου. . .
Το πρωί, για δουλιές επισκεύθηκα το κέντρο... Είδα ζωή ακόμα... Είδα φτώχεια, είδα πλούτο, είδα ανθρώπους με κέφι και χωρίς... Ο καθένας μόνος του... Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με έναν συμπαθέστατο άνθρωπο, ιδιοκτήτη ενός απαρχαιωμένου, με την γλυκίτατη έννοια της λέξης, μπουγατσάδικου... Κάπου στη Σόλωνος, πιάσαμε λίγο την κουβέντα περιμένοντας ένα φίλο που είχε πάει για σάντουιτς... Αυτό που μου έκανε εντύπωση από το διάλογο μας, ήταν το κέφι του ανθρώπου αυτού καθώς μου περιέγραφε την δουλειά του... Την αγάπη και το κέφι του που στο χαμόγελο του έδειχνε ότι διατηρεί και τα 47 χρόνια που κάνει την ίδια δουλειά. "Εάν δεν το γούσταρα θα το είχα σταματήσει" μου είπε με χαμόγελο δίνοντας μου στο χέρι το θεσπέσιο κρεμώδες, τυλιχτό με φύλο παρασκεύασμα.
Πόσο κέφι και αγάπη μπορείς να βρεις σε έναν άνθρωπο ε;...
.
.
.
διαβάζοντας στον όλο και λιγότερο ελεύθερο χρόνο μου ένα βιβλίο του Stephane Hessel με τον ιδιότυπο τίτλο ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΤΕ και με την αφορμή της αυριανής, και σημερινής μάλλον γιορτής καθώς το πανηγύρι κρατεί απο σήμερα στα σχολεία μας, αλλα και στους δρόμους της Αθήνας όπως διαπίστωσα το πρωί , θα ήθελα να σας εκθέσω μια ερώτηση και να μαζέψω όσο το δυνατόν περισσότερο τις γνώμες όσων διαβάζουν και ενδιαφέρονται...
Πώς γίνεται, τόσα χρόνια πρίν έχοντας τίποτα, οι άνθρωποι να πετύχουν τόσα πολλά.... Και σήμερα, έχοντας τα πάντα να μην μπορούν να πετύχουν τίποτα...; κλαίνε και οδύρονται πίσω από κάθε πρόβλημα . . . ;
και απορώ, πως οι μεγαλύτεροι δεν έχουν βαρεθεί πια κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια...
δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να δείχνω τόσο μεγάλο ενθουσιασμό που αλλάζει η ώρα στα 40 μου. . .
Το πρωί, για δουλιές επισκεύθηκα το κέντρο... Είδα ζωή ακόμα... Είδα φτώχεια, είδα πλούτο, είδα ανθρώπους με κέφι και χωρίς... Ο καθένας μόνος του... Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με έναν συμπαθέστατο άνθρωπο, ιδιοκτήτη ενός απαρχαιωμένου, με την γλυκίτατη έννοια της λέξης, μπουγατσάδικου... Κάπου στη Σόλωνος, πιάσαμε λίγο την κουβέντα περιμένοντας ένα φίλο που είχε πάει για σάντουιτς... Αυτό που μου έκανε εντύπωση από το διάλογο μας, ήταν το κέφι του ανθρώπου αυτού καθώς μου περιέγραφε την δουλειά του... Την αγάπη και το κέφι του που στο χαμόγελο του έδειχνε ότι διατηρεί και τα 47 χρόνια που κάνει την ίδια δουλειά. "Εάν δεν το γούσταρα θα το είχα σταματήσει" μου είπε με χαμόγελο δίνοντας μου στο χέρι το θεσπέσιο κρεμώδες, τυλιχτό με φύλο παρασκεύασμα.
Πόσο κέφι και αγάπη μπορείς να βρεις σε έναν άνθρωπο ε;...
.
.
.
διαβάζοντας στον όλο και λιγότερο ελεύθερο χρόνο μου ένα βιβλίο του Stephane Hessel με τον ιδιότυπο τίτλο ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΤΕ και με την αφορμή της αυριανής, και σημερινής μάλλον γιορτής καθώς το πανηγύρι κρατεί απο σήμερα στα σχολεία μας, αλλα και στους δρόμους της Αθήνας όπως διαπίστωσα το πρωί , θα ήθελα να σας εκθέσω μια ερώτηση και να μαζέψω όσο το δυνατόν περισσότερο τις γνώμες όσων διαβάζουν και ενδιαφέρονται...
Πώς γίνεται, τόσα χρόνια πρίν έχοντας τίποτα, οι άνθρωποι να πετύχουν τόσα πολλά.... Και σήμερα, έχοντας τα πάντα να μην μπορούν να πετύχουν τίποτα...; κλαίνε και οδύρονται πίσω από κάθε πρόβλημα . . . ;
Έλεος.
Έλεος. Δεν ξέρω τι να γράψω.Ντάξει το ξέραμε... ο παραλογισμός είναι θεμέλιος λίθος της σύστασης της ελληνικής πολιτικής αλλά όχι όταν εν ψυχρώ απειλούνται ανθρώπινες ζωές.
"Κατά δεκάδες εισάγονται σε νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης οι μετανάστες απεργοί πείνας, που διανύουν πλέον την 36η ημέρα απεργίας πείνας. Τις τελευταίες ημέρες ορισμένοι από τους απεργούς έχουν κόψει και το νερό, με αποτέλεσμα να καταρρέουν ο ένας μετά τον άλλον. " ... γράφει η καθημερινή.
Γαμώ την την εξουσία σας μέσα τι σκατά κάνετε? Τι σκατά κάνουμε? Πώς το επιτρέπουμε?
Τι στον πούτσο τις θέλετε τις συσκέψεις και τα συνέδρια και τις επιτροπές και τις συμβιβαστικές λύσεις....?
Οι άνθρωποι μάχονται για την αξιοπρέπειά τους , έχουν φτάσει στο ύστατο σημείο, εχουν δουλέψει , έχουν κοπιάσει , έχουν ταλαιπωρηθεί και ζητούν το αυτονόητο...
. . . νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα όλων των μεταναστών που ζουν και να εργάζονται για χρόνια στην Ελλάδα ...
Και εμείς τι κάνουμε? Περιμένουμε να πεθάνουνε? Οι άνθρωποι ρε πούστη! Γιατί απλά δεν τους δίνουμε ότι ζητάνε? Γιατί...?
Δεν αντέχω ρε παιδιά... Δεν αντέχω... Δεν τους αντέχω... Τσιφλίκια τους είναι ανθρώπινες ζωές... ?
Αδικία . απόγνωση.
Γαμώτο. Γαμώτο. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα? Ας ελπίσουμε. . .
Με τίτλο. . .
Απέναντι στο προηγούμενο άρθρο μου, με τίτλο . . . "Χωρίς τίτλο" . . . και εν όψη των καινούργιων συνθηκών, καταστάσεων και αναγκών της ζωής , αποφάσισα να προσπαθήσω γειώσω τις προηγούμενες απόψεις μου και να φανερώσω την άλλη οπτική πλευρά του θέματος . . .
Με λίγα λόγια στο προηγούμενο αρθράκι υποστήριζα ότι η ζωή μας είναι οι άλλοι και ζούμε αποκλειστικά για να συνυπάρχουμε και να επωφελούμαστε από αυτήν την καρποφόρα συνδιαλλαγή. . Αμ δε.. . Οι άνθρωποι στην ζωή μας άλλοτε υπάρχουν , άλλοτε δεν υπάρχουν , φεύγουν, χάνονται ίσως να ξανάρθουν αλλά ποτέ δεν θα είναι στατικοί και παντοτινοί... Απο πού και εως που εμείς μπορούμε να στηριζόμαστε- αποκλειστικα- σε αυτήν την ρευστή μεταβλητή , τους ανθρώπους γύρω μας... ? Μάλλον από κείνη την στιγμή που δεν έχουμε μάθει να μπορούμε να στηριζόμαστε στους εαυτούς μας . . .
Μα η ουσία είναι να ζούμε για εμάς πρώτα από όλα.... Να νιώθουμε καλά και επαρκείς με τον εαυτό μας. . . Να μπορούμε να αντέξουμε την μοναξιά μας όταν δεν θα υπάρχουν άλλοι τριγύρω μας... Να τα βρούμε με τον εαυτό μας... να αγαπήσουμε το εγώ μας και ύστερα να καταφέρουμε να τα βρούμε και να αγαπήσουμε τους άλλους. . . .
Βέβαια για να τα κατορθώσουμε όλα αυτά φυσικά θέλουμε πρoσωπική εξάσκηση .. αλλά και την βοήθεια των φίλων μας για να το συνειδητοποιήσουμε και να το ενισχύσουμε ... Άρα που καταλήγουμε? Ότι χρειαζόμαστε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους γύρω μας για να ανεξαρτητοποιηθούμε και να ενδυναμώσουμε το εγώ μας? Ώπα ώπα οξύμωρο του κερατά? Τα μπλεξα χειρότερα? Δεν ξέρω τι λέω.... ? Χα μάλλον.... Μου αρέσει όταν μπλέκεται το πράμα γιατί φαντάζει τόσο πολύπλοκο και δύστροπο, τόσο πολύ, που σχεδόν με πείθει ότι η απάντηση είναι κάτι παραπάνω από απλή...
Ανακεφαλαιώνοντας και συνοψίζοντας -και γαμώ τους επιλόγους μαθαίνουμε στην έκθεση .. ε? - όλα είναι στο μικρούτσικο μυαλουδάκι μας που προσπαθεί να βάλει ταμπέλες σε καταστάσεις και συναισθήματα ... ΟΥΥΥΥΥΥ λέω εγω! ΄Ενα έχω να πω μόνο...
Peace & love . . .
Υ.Γ Άλλα ντάλλα κυρίες και κύριοι... ό,τι να ναι και άλλα παρεμφερή .. Νά μαστε καλά με τους εαυτούς μας και με τους γύρω μας. . .
ΡΑΔΙΟΚΕΦΑΛΟΙ. . .
Listen to your heart......
Καινούριο album των Radiohead. . . The King Of Limbs . . .
Οι περιβόητη εγγλέζικη μπάντα με το περίεργο όνομα και τα απίστευτα κομμάτια κυκλοφορεί σημερα 19/02/2011 και μετα από 4 περίπου χρόνια δουλειάς το νέο και 8o επίσημο δίσκο τους The King Of Limbs. . .Αναμφίβολλα οι τρελοί και παλαβοί αυτοί τύποι θα μας εξεπλίξουν για άλλη μια φορά με τις καταθλιπτικές μελωδίες τους γεμάτες αίσθημα και τους αιώνια αλληγορικούς και παραφορτωμένους νόημα και καταπίεση στίχους. Η πώληση του δίσκου, όπως έγινε και με το προηγούμενο album "In Rainbows" , ξεκίνησε μέσω ίντερνετ... Παρ' όλο που αυτή τη φορά, η δισκογραφική τους απέτρεψε απο το να θέσουν έναντι του αντιτίμου στη σελίδα ένα κουμπί Donate που από δίπλα έγραφε δώστε όσα πιστεύετε ότι αξίζει η μουσική μας, έθεσαν το κόστος των 7 και 11 Ευρώ για κάθε κατέβασμα σε mp3 kai wav(που σημαίνει πλήρης ποιότητα cd) του δίσκου τους. Στα δισκοπωλεία το The King Of Limbs ίσως και με μια δώση ειρωνείας στο όνομα, όπως τους αρέσει να κάνουν με ξένες μπαντες( δες REM Oasis και μάλλον τώρα Kings Of Leon) σε μια έκδοση εφημερίδας όπως λένε με 2 βινύλια, 1 cd , αφήσες και τα συναφή στην τιμή των 33ων Ευρώ!Θα γίνει χαμός...... Ότι και να πούμε είναι λίγο για αυτή την μπάντα...Ελπίζω το νέο αλμπουμ να μπει άξια στη σειρά δίπλα στα άλλα αν και προσώπικά είμαι σίγουρος....
Αυτά για μια μεγάλη μπάντα...Μεγάλη από όλες τις απόψεις, μουσικής, ηθικής και πνεύματος με φώνη σαν κλάμα να σπαράζει στην ψυχή μας. Παραπάνω, μια δόση απο το καινούριο.....
Καινούριο album των Radiohead. . . The King Of Limbs . . .
Οι περιβόητη εγγλέζικη μπάντα με το περίεργο όνομα και τα απίστευτα κομμάτια κυκλοφορεί σημερα 19/02/2011 και μετα από 4 περίπου χρόνια δουλειάς το νέο και 8o επίσημο δίσκο τους The King Of Limbs. . .Αναμφίβολλα οι τρελοί και παλαβοί αυτοί τύποι θα μας εξεπλίξουν για άλλη μια φορά με τις καταθλιπτικές μελωδίες τους γεμάτες αίσθημα και τους αιώνια αλληγορικούς και παραφορτωμένους νόημα και καταπίεση στίχους. Η πώληση του δίσκου, όπως έγινε και με το προηγούμενο album "In Rainbows" , ξεκίνησε μέσω ίντερνετ... Παρ' όλο που αυτή τη φορά, η δισκογραφική τους απέτρεψε απο το να θέσουν έναντι του αντιτίμου στη σελίδα ένα κουμπί Donate που από δίπλα έγραφε δώστε όσα πιστεύετε ότι αξίζει η μουσική μας, έθεσαν το κόστος των 7 και 11 Ευρώ για κάθε κατέβασμα σε mp3 kai wav(που σημαίνει πλήρης ποιότητα cd) του δίσκου τους. Στα δισκοπωλεία το The King Of Limbs ίσως και με μια δώση ειρωνείας στο όνομα, όπως τους αρέσει να κάνουν με ξένες μπαντες( δες REM Oasis και μάλλον τώρα Kings Of Leon) σε μια έκδοση εφημερίδας όπως λένε με 2 βινύλια, 1 cd , αφήσες και τα συναφή στην τιμή των 33ων Ευρώ!Θα γίνει χαμός...... Ότι και να πούμε είναι λίγο για αυτή την μπάντα...Ελπίζω το νέο αλμπουμ να μπει άξια στη σειρά δίπλα στα άλλα αν και προσώπικά είμαι σίγουρος....
Αυτά για μια μεγάλη μπάντα...Μεγάλη από όλες τις απόψεις, μουσικής, ηθικής και πνεύματος με φώνη σαν κλάμα να σπαράζει στην ψυχή μας. Παραπάνω, μια δόση απο το καινούριο.....
Bolero . . .
Μαγεία .. . .
Τελευταίες εμφανίσεις αυτήν την Παρασκευή και Σάββατο live στο Μετρό ....
*************
οι αγάπες
θα καθήσουν βαθιά λυπημένες.
φοβισμένα σπουργίτια τα μάτια τους,
θα πετούνε στην κάμαρα μέσα.
ωχρά χέρια θα σβήνουν στο σύθαμπο
και θανάσιμα χείλη θα τρέμουν.
"αδελφέ, θα μου πουν, δέντρα φεύγουνε,
μες στη θύελλα, και πια δεν μπορούμε,
δεν ορίζουμε πια το ταξίδι μας.
ένα θάνατο πάρε και δώσε.
εμείς, κοίτα, στα πόδια σου αφήνουμε,
συναγμένο από χρόνια, το δάκρυ.
τα χρυσά πούναι τώρα φθινόπωρα,
πού τα θεία καλοκαίρια στα δάση;
πού οι νυχτιές με τον άπειρον, έναστρο
ουρανό, τα τραγούδια στο κύμα;
όταν πίσω και πέρα μακραίνανε,
πού να επήγαν χωριά, πολιτείες;
οι θεοί μας εγέλασαν, οι άνθρωποι,
κ' ήρθαμε όλες απόψε κοντά σου,
γιατί πια την ελπίδα δεν άξιζε
το σκληρό μας, αβέβαιο ταξίδι.
σα φιλί, σαν εκείνα που αλλάζαμε,
ένα θάνατο πάρε και δώσε".
θα τελειώσουν. επάνω μου γέρνοντας,
θ'απομείνουν βουβές, μυροφόρες.
ολοένα στην ήσυχη κάμαρα
θα βραδιάζει, και μήτε θα βλέπω
τα μεγάλα σαν έκπληκτα μάτια τους
που γέμιζαν φως τη ζωή μου...
*το ποίημα ανήκει στην τελευταία συλλογή του Καρυωτάκη Ελεγεία και Σάτιρες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)