.... .. Καλημέρες!
Το τέλος....
Αυτό ήταν... Μετά από 12 χρόνια το σχολείο τελειώνει.... 12 χρόνια χαμογελα , παρέες, φίλοι... Μια μικρή ζωή... Και ο φόβος τώρα μην όλα αυτά ξεχαστούν... Όχι να μην ξεχαστούν... Ωραία χρονια.. ξέγνοιαστα... Ας προσπαθησουμε να μην ξεχασουμε... Ευχαριστώ για τις ομορφες και τις άσχημες στιγμές συμμαθητές και καθηγητές... Ιδιαίτερα για την παρουσία του στα τελευταία τρια χρόνια ευχαριστω τον δάσκαλο και ποιητή Γιάννη Κουβαρά... Εύχομαι σε καθηγητές και μαθήτες καλή συνέχεια , όμορφη ζωή και χαμόγελα...
IDEAS
Remember, Remember, the 5th of November...
Μα τελικά πιστεύω πως αυτό που λείπει πλέον από τον κόσμο μας, είναι οι ιδέες. Συγκεκριμένα μια ιδέα.
Βλέπετε, στις μέρες μας η διάθεση και η φυσική αν θέλετε ορμή του ανθρώπου είναι έτοιμη για κάτι μεγάλο. Κάτι σπουδαίο για να γραφτεί στην ιστορία.
Περίπου ανα 50 χρόνια και πολύ λιγότερο μάλιστα ο κόσμος μας διαταρράσεται από κάτι σπουδαίο. Κάτι που άλλαζει το πρόσωπο του κόσμου. Πόλεμοι συνήθος, τρελοί, αλλαζόνες ηγέτες. Γεγονότα που αποσυντονίζουν την τάξη, την στασιμότητα, την αδράνεια της ζωής.
Τα τελευταία 50 χρόνια δεν έγινε τίποτα σπουδαίο. Μόνο προσπάθειες. Πάντοτε όμως πίσω από της προσπάθειες αυτές υπήρχε ένα μαύρο κουτί να τις υποδαυλίζει και να της βαφτίζει ως ασήμαντες. Ο λόγος φυσικά για την τηλεόραση, της διαφημίσεις και τα χιλιάδες μπιχλιμπίδια, μέσα προπαγάνδας φανερά και μη, τα οποία πλέον έχουν τον κυρίαρχο ρόλο στη ζωή κάθε ανθρώπου.
Ό,τι κι αν γίνει, πιστεύαμε ότι θα περνούσε. Μήπως όμως βρισκόμαστε σε λήθαργο; Πόσοι λίγοι μα λίγοι νοιάζονται για το τί συμβαίνει πραγματικά γύρω μας; Πόσοι δεν χρησιμοποιούν την αντίδραση και την επανάσταση ως καταναλωτικό αγαθό και μάλιστα πολυτελείας; Η ιδέα της ύλης, του ψωνίζω άρα υπάρχω και της απόλυτης θνησιμότητας του ανθρώπου δεσπόζει πάνω από τον κόσμο τα τελευταία πολλά χρόνια. Και κανείς δεν τολμά φυσικά, ούτε καταφέρνει να την ταρακουνήσει.
Η ιδέα αυτή όμως, δεν μπορεί ακόμα τουλάχιστον να συμπεριλάβει την μαζική οργή, την θλίψη και την αγανάκτηση του ανθρώπου που κάθε μέρα βλέπει την οικογένεια του με απογοήτευση, χωρίς δουλειά και συχνά χωρίς φαϊ.
Κάθε ιδέα πέφτει και βυθίζεται στην ιστορία. Δεν πιστεύω πως η σημερινή ιδέα του κόσμου μας είναι αιώνια όπως φαίνεται και όπως λένε πολυάριθμοι ειδικόι.
Το κέφι υπάρχει. Ο χρόνος είναι σωστός. Η σχετική συμμετρία του κόσμου μας, περιμένει.
Από ποιά ιδέα όμως θα κρατηθούμε, θα ενωθούμε εμείς για να συνεχίσουμε αυτή την ιστορία; Πώς φτιάχνεται μια ιδέα; . . .
Meet me down . . .
/
.. where have you been?
.... where are you going to?
......... I wanna know what's new ......
....... I wanna go with you . . .
2012
Όχι , δεν είναι όλα μαύρα... όχι για μένα...
έτσι και αλλιώς αν το σκεφτείς όλες οι καταστάσεις έιναι στο μυαλό σου... Έχεις πάντα την δυνατότητα να παραμένεις αισιόδοξος και ευτυχισμένος στην προσωπική σου ζωή... Κι' αυτό γιατί αρκετές φορές η προσωπική ευτυχία δεν εχει να κάνει με την πολιτική ή την οικονομική κατάσταση... Έχει να κάνει με τον εαυτό σου... Μερικές φορές όμως δεν πάει έτσι...Και μιλάω εκ του αρκετά ασφαλούς θα έλεγα...
Γι αυτό ακριβώς υπάρχει μια σύγχυση στο μυαλό μου...(συχνό φαινόμενο) ..
Ντάξει είναι αποδεκτές όλες αυτές οι μαλακίες για πολιτική συμμετοχή και ενασχόληση με τα κοινά στις ιδανικές και όμορφες κοινωνίες των ίσων ευκαιριών, του δικαίου κτλπ...
Αλλά αξίζει να ασχολείσαι σήμερα με τα σκατά? Πραγματικά γιατί ό,τι έχει να κάνει με το κράτος είναι σκατά! Ή θα ήταν ποιο σοφό να προσπαθήσεις να τραβήξεις ένα Χ και να προχωρήσεις την ζώη σου με όσο το δυνατόν λιγότερα πάρε δώσε με την πολιτεία? Ή επειδή είναι τόσο σκατά και γαμημένη αξίζει να προσπαθήσεις να χωθείς, να προσπαθήσεις να αλλάξεις, να διατηρήσεις την ακεραιότητά σου, να ξεσηκώσεις και τους άλλους που αδικούνται και πνίγονται και να γίνει κάτι! Οτιδήποτε! Μικρό ή μεγάλο... δεν έχει σημασία.... Κάτι καθαρό και όμορφο ενάντια στην βρώμα και τα σκατα.(προσοχή μην λερωθείς και συ.. χα?) Ή οτιδήποτε τέτοιο είναι απλά μια απειροελάχιστη - ασημαντότατη σταγόνα στον ωκεανό της ατέρμονης μαλακίας?
Δεν ξέρω ... Θα το βρω όμως... Προς το παρόν εγώ θα έλεγα ότι ο καθένας μπορεί να προβάλλει την ομορφιά που κρύβει μέσα του καθημερινά και έμπρακτα . . . όπως και όσο μπορει... και να αγαπιομαστε ρε παιδια...για να γίνεται ο αγώνας πιο όμορφος...
Εν κατακλείδι...
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
Καλό 2012.. Καλή μας τύχη...
Ό,τι ποθεί ο καθένας...
Τίποτα δεν είναι αδύνατο...
Αγάπη.
Και να μην ξεχνάμε...
έτσι και αλλιώς αν το σκεφτείς όλες οι καταστάσεις έιναι στο μυαλό σου... Έχεις πάντα την δυνατότητα να παραμένεις αισιόδοξος και ευτυχισμένος στην προσωπική σου ζωή... Κι' αυτό γιατί αρκετές φορές η προσωπική ευτυχία δεν εχει να κάνει με την πολιτική ή την οικονομική κατάσταση... Έχει να κάνει με τον εαυτό σου... Μερικές φορές όμως δεν πάει έτσι...Και μιλάω εκ του αρκετά ασφαλούς θα έλεγα...
Γι αυτό ακριβώς υπάρχει μια σύγχυση στο μυαλό μου...(συχνό φαινόμενο) ..
Ντάξει είναι αποδεκτές όλες αυτές οι μαλακίες για πολιτική συμμετοχή και ενασχόληση με τα κοινά στις ιδανικές και όμορφες κοινωνίες των ίσων ευκαιριών, του δικαίου κτλπ...
Αλλά αξίζει να ασχολείσαι σήμερα με τα σκατά? Πραγματικά γιατί ό,τι έχει να κάνει με το κράτος είναι σκατά! Ή θα ήταν ποιο σοφό να προσπαθήσεις να τραβήξεις ένα Χ και να προχωρήσεις την ζώη σου με όσο το δυνατόν λιγότερα πάρε δώσε με την πολιτεία? Ή επειδή είναι τόσο σκατά και γαμημένη αξίζει να προσπαθήσεις να χωθείς, να προσπαθήσεις να αλλάξεις, να διατηρήσεις την ακεραιότητά σου, να ξεσηκώσεις και τους άλλους που αδικούνται και πνίγονται και να γίνει κάτι! Οτιδήποτε! Μικρό ή μεγάλο... δεν έχει σημασία.... Κάτι καθαρό και όμορφο ενάντια στην βρώμα και τα σκατα.(προσοχή μην λερωθείς και συ.. χα?) Ή οτιδήποτε τέτοιο είναι απλά μια απειροελάχιστη - ασημαντότατη σταγόνα στον ωκεανό της ατέρμονης μαλακίας?
Δεν ξέρω ... Θα το βρω όμως... Προς το παρόν εγώ θα έλεγα ότι ο καθένας μπορεί να προβάλλει την ομορφιά που κρύβει μέσα του καθημερινά και έμπρακτα . . . όπως και όσο μπορει... και να αγαπιομαστε ρε παιδια...για να γίνεται ο αγώνας πιο όμορφος...
Εν κατακλείδι...
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
Καλό 2012.. Καλή μας τύχη...
Ό,τι ποθεί ο καθένας...
Τίποτα δεν είναι αδύνατο...
Αγάπη.
Και να μην ξεχνάμε...
Καλά Χριστούγεννα !
*Όμορφο παραμυθάκι... Καλή διασκέδαση σε όλους...
Αγάπη και υγεία εύχομαι...
Άσ' τους...
Αλλα never mind... Άστους να είναι όπως θέλουν... να μανουριάζουν πάνω στην ίδια μιζέρια τους... Αυτός ειναι ο σημερινός κόσμος... but I'm a Wonderlust king... I stay on the run... !
Η σονάτα του σεληνόφωτος...
Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε!
Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται
ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι
θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι,
ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες
, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου
λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα
...
Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα,
κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας
μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε,
γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ
μου,
σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν,
κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος
νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου,
κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα,
μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους,
δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις
οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου,
δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου
εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα,
μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο.
Τὸ ξέρω.Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.
...
Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι--- πώς να το φέρω;
...
Βαθύ- βαθύ το πέσιμο,
βαθύ- βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μές στ' ανοιχτά φτερά του,
βαθειά- βαθειά ή αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής ---
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης, όπως ταλαντεύεσαι μες στο ί-
διο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος , ανάλαφρος
ό ίλιγγος τούτος, ---πρόσεξε θά πέσεις.Μην κοιτάς εμένα.
εμένα ή θέση μου είναι το ταλάντευμα--- ο εξαίσιος ίλιγγος.Έτσι κά-
θε απόβραδο
έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.
...
«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα.
Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει
νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι -
τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της,τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάμα
-του,
τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της
τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της
μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας,
μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας
,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας,
νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου
μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ,
μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.
Μυρμίγκια
Και να που πάλι, σαν τα μυρμίγκια μαζεύονται όλοι.
Μαυρίζοντας το χώμα, πατείς με πατώ σε προς μια τόση δα τρυπούλα...
Άνθρωποι, ζώα, φυτά και πάντοτε τα υπέροχα σάπια μεγάλα και βαριά αμάξια.
Μαζεύονται για να πάρουν μια θέση ξανά στο συσίτειο δυστυχίας που απλόχερα μοιράζει !ΤΩΡΑ! η γλυκιά και αγαπημένη σας "Μεγαλούπολη" ΤΜ Copyright και τα συναφή κλπ κλπ...!
Αφήνουμε πίσω τον παράδεισο σε ελεύθερη επιλογή και επιλέγουμε την κολασμένη γκρί θάλασσα ανάμεσα στα σπίτια μας...Τα εξωτικά όρη, λευκά και βρώμικα απο την αγνή όξινη βροχή, τείχη της απέναντι πολυκατοικίας μας...! και πολλά άλλα... Σε ελεύθερη δική μας επιλογή.
welcome to athens. our dreamful city of dust, fumes and shit...loads of....
Γιατί όμως; οπως θα ρώταγε ένας παλιός φίλος με το ιδιαίτερο στυλακι του... ελα ντε...
ρήτορος η ερώτησις....
Καλό καλοκαίρι...
Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ΄ άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.
Θα πενθώ πάντα - μ` ακούς; - για σένα,
μόνος , στον Παράδεισο.
*Οδυσσέας Ελύτης ~ Μονόγραμμα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)